ขณะที่ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เสียงทุ้มลึกของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ไม่อยากนอนต่ออีกหน่อยเหรอ?”
แสงอ่อนๆ ของยามเช้าส่องลอดผ่านผนังกระจกของห้องเข้ามา
พี่ราฟาเอลนอนเอนสบายๆ ใช้มือข้างหนึ่งรองศีรษะ ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วร่างของฉันอย่างช้าๆ
เมื่อสายตาของเราประสานกัน ฉันถึงกับขนลุก ความปวดหัวจากอาการเมาค้างเมื่อคืนหายไปในทันทีด้วยความตกใจ
“มะ…ไม่แล้วค่ะ วันนี้หนูมีธุระที่มหาวิทยาลัย”
ทันทีที่พูดออกมา ฉันก็สังเกตว่าเสียงของตัวเองแหบพร่าอย่างมาก
ฉันรีบก้มลงเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง ตั้งใจจะหนีออกไปให้เร็วที่สุด แต่จู่ๆ ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้น
“โอ๊ย…!”
ฉันได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของราฟาเอล
“เจ็บเหรอ? ก็เมื่อคืนพวกเรา…”
ภาพเหตุการณ์ที่ไม่ควรนึกถึงผุดขึ้นมาในหัวทันที
เมื่อคืน… เหมือนฉันจะเป็นฝ่ายเข้าหาเขาก่อน
เมื่อคืนฉันเพิ่งจับได้ว่าเปาโล แฟนของฉัน แอบคบผู้หญิงคนอื่น ฉันดื่มหนักมากแล้วโทรไประบายกับคิอาน่า เพื่อนสนิทของฉัน
เธอบอกว่าจะหาผู้ชายที่หล่อกว่าเปาโลมาให้ฉันแก้แค้น
หลังจากนั้นพวกเราก็ไปที่บาร์ แต่เพราะฉันเมามาก สุดท้ายจึงไปค้างที่บ้านของเธอ
แล้วเรื่องทั้งหมดก็จบลงบนเตียงของพี่ชายเธอ
ราฟาเอลลุกขึ้นนั่งบนเตียง รอยแดงบนหน้าอกของเขาทำให้ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวด้วยความอับอาย
ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่กระทบเขาเลย สีหน้าของเขายังคงนิ่งและจริงจังราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืน
“ฉันเป็นศัลยแพทย์นะ อยากให้ฉันตรวจดูไหม?”
“ไม่เป็นไรค่ะ… หนูโอเค”
ฉันรีบวิ่งออกจากห้องด้วยใบหน้าที่แดงจัดราวกับกำลังมีไข้
ทันทีที่ออกมา โทรศัพท์ของคิอาน่าก็ดังขึ้น
“ลิซ่า! เธอไปอยู่ไหนมา?! ฉันโทรหาทั้งคืนไม่รับสายเลย ฉันนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นซะอีก เกือบแจ้งความคนหายแล้วนะ!”
“ขอโทษนะ คิอาน่า…”
ฉันรีบขอโทษพร้อมแต่งเรื่องขึ้นมา ระหว่างนั่งรถกลับมหาวิทยาลัย
คิอาน่าจ้องรอยแดงบนลำคอของฉันราวกับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
“อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนเธอไปมีวันไนต์สแตนด์กับคนแปลกหน้า?”
ฉันรีบเอามือปิดคอทันที
“ยุงกัดน่ะ!”
“อ๋อ อย่างนั้นเหรอ”
เธอดูเหมือนจะเชื่อจริงๆ
“เมื่อคืนเธอคงพูดเล่นสินะ ฉันรู้ว่าเธอเป็นเด็กเรียบร้อยขนาดไหน เป็นไปไม่ได้หรอกที่เธอจะไปมีอะไรกับคนที่ไม่รู้จัก”
ฉันฝืนยิ้ม
“ใช่… เธอพูดถูก”
เอาเข้าจริง… พี่ชายของเธอก็ไม่ใช่คนแปลกหน้านี่นา
2.
“ถึงเปาโลจะเป็นขยะจริงๆ แต่ก็ต้องยอมรับนะ คบกันมาตั้งสองปี มีแค่จับมือกับกอดกัน ไม่แปลกเลยที่เขาจะนอกใจ”
คิอาน่านั่งลงตรงข้ามฉันด้วยสีหน้าจริงจัง
“ลิซ่า สมัยนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนพอใจกับความรักใสๆ อย่างเดียวหรอก”
“ฉันก็ช่วยไม่ได้นี่ พ่อแม่เข้มงวดมาก”
พ่อของฉันเคยเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน ส่วนแม่เป็นฝ่ายปกครอง
ตลอดชีวิตฉันเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลา แม้แต่คุยกับผู้ชายก็ต้องระวัง ฉันคือ “ลูกสาวในอุดมคติ” ในสายตาของทุกคน
ก่อนจะย้ายมาเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ ฉันยังสัญญากับพวกท่านด้วยว่าจะไม่ทำเรื่องเกินเลยก่อนเรียนจบ
แม้จะรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม แต่ฉันก็ทำตามมาตลอด
ตอนที่คบกับเปาโล เขาเคยพยายามหลายครั้ง แต่ฉันปฏิเสธเสมอ ฉันเคยคิดว่าเขาจะรอฉันได้
จนกระทั่งวันที่ฉันถือปริญญาไปเซอร์ไพรส์เขา
กลายเป็นว่าฉันต่างหากที่ถูกเซอร์ไพรส์ เพราะเขากำลังกอดผู้หญิงอีกคนอยู่
หลังจากคิอาน่าปลอบฉันอยู่พักหนึ่ง เธอก็เปลี่ยนเรื่อง
“เลิกคิดถึงไอ้ขยะนั่นเถอะ เดี๋ยววันนี้พี่ราฟาเอลจะมารับเราไปเลี้ยงข้าวกลางวัน กินของอร่อยๆ เดี๋ยวก็หายเศร้า!”
“พี่ชายเธอเหรอ?!”
ฉันแทบกระโดดลุกจากเก้าอี้
“ฉันไม่ไป!”
“นี่เป็นงานฉลองเรียนจบนะ อย่าทำตัวเสียบรรยากาศสิ”
“แต่ฉันไม่อยากไปจริงๆ…”
“เดี๋ยวก่อน!”
คิอาน่ามองฉันอย่างสงสัย
“วันนี้เธอแปลกมากนะ ปกติเวลาพี่ฉันเลี้ยงข้าว เธอตื่นเต้นที่สุดตลอดเลย”
สุดท้ายฉันก็ยอมไป
ก่อนออกไป ฉันใช้คอนซีลเลอร์หนาๆ ปกปิดรอยแดงที่คอ แล้วถูกคิอาน่าลากไปหาพี่ชายของเธอ
“สวัสดีค่ะพี่ราฟาเอล ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”
ราฟาเอลพยักหน้า
“สวัสดี ลิซ่า ไม่เจอกันนานจริงๆ”
ระหว่างกินข้าว เขาตอบคำถามน้องสาวสั้นๆ แต่สายตากลับจับจ้องมาที่ฉันตลอด
จากนั้นยังถามอย่างไม่รู้ไม่ชี้ว่า
“เมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับเหรอ?”
คิอาน่าเป็นคนตอบแทน
“ก็อกหักนี่คะ เมื่อคืนยังเมาหนักอยู่เลย ไม่รู้ไปหลับอยู่มุมไหนมา จะดูง่วงก็ไม่แปลก”
เธอหันมามองฉันแล้วร้องขึ้น
“เฮ้ย ทำไมหน้าแดงจัง? ยังไม่หายเมาอีกเหรอ?”
ฉันรีบเอามือปิดหน้า
“เธอก็รู้ว่าฉันคออ่อน”
ราฟาเอลกลั้นยิ้มไม่อยู่
ด้วยความรู้สึกผิด ฉันจึงก้มหน้ากินอย่างเดียว
3.
ฉันแทบพ่นน้ำออกมา
ราฟาเอลยื่นทิชชูให้ พร้อมส่งสายตาคมกริบไปยังน้องสาว
“กินข้าวไปเถอะ คิอาน่า อย่าพูดมาก”
คิอาน่าทำหน้างอน
“โธ่ พี่คะ! ฉันเป็นน้องสาวพี่นะ!”
เมื่อเห็นฉันแอบหัวเราะ เธอก็หันมาถามทันที
“ลิซ่า เธอชอบพี่ชายฉันไหม?
ถ้าชอบ ฉันยกให้ฟรีเลยนะ!”
“อย่าพูดแบบนั้นสิ!”
ฉันรีบโบกมือปฏิเสธ
ราฟาเอลวางช้อนส้อมลงก่อนเปลี่ยนเรื่อง
“อาทิตย์หน้าหอพักมหาวิทยาลัยจะปิดแล้วใช่ไหม? คิอาน่าบอกว่าเธอยังหาที่พักใหม่ไม่ได้ ถ้าสนใจ มาพักที่บ้านพวกเราก่อนได้นะ”
คิอาน่ารีบเสริมทันที
“ใช่เลย! บ้านเรามีห้องว่างตั้งหลายห้อง แถมยังใกล้ที่ทำงานใหม่ของเธอด้วย
แล้วก็…”
เธอเหลือบมองราฟาเอลก่อนพูดต่ออย่างร่าเริง
“พี่ฉันเพิ่งย้ายกลับมาจากต่างจังหวัด ตอนนี้ก็อยู่บ้านเหมือนกัน เขาเป็นคนรักความสะอาดสุดๆ ดูแลบ้านได้หมด แถมทำอาหารอร่อยด้วยนะ”
“ไม่เป็นไรหรอก เกรงใจจัง”
ยิ่งหลังจากเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันยิ่งไม่อยากไปที่นั่น
ราฟาเอลมองฉัน ส่วนฉันก็รีบหลบสายตา
แค่คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ฉันก็อยากหายตัวไปด้วยความอายแล้ว
ตอนที่คิอาน่าลุกไปเข้าห้องน้ำ ฉันรีบฉวยโอกาสคุยกับเขา
“พี่คะ… เรื่องเมื่อคืน เป็นอุบัติเหตุจริงๆ ค่ะ อย่าคิดมากเลยนะ แล้วก็… ได้โปรดอย่าบอกคิอาน่า”
ราฟาเอลมองฉัน สีหน้าอ่านไม่ออก
“อุบัติเหตุ?”
ฉันจึงเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง
หลังจากฟังจบ เขาขมวดคิ้ว
“งั้น… ที่เธอทำเมื่อคืน เป็นเพราะอยากแก้แค้นแฟนเก่าอย่างนั้นเหรอ?”
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า
แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ก็เป็นความจริง
เมื่อคืนฉันโกรธจนขาดสติ
และทำเรื่องที่ไม่ควรทำลงไป
เมื่อคิดถึงตัวเองเมื่อคืนที่กล้าหาญเกินเหตุ ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจในตอนนี้
ดูเหมือนราฟาเอลจะโกรธอยู่
ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรวบรวมความกล้าพูด
“หนูรู้ว่าพี่เป็นคนรักความสะอาดมาก แต่… มันเป็นครั้งแรกของหนู…”
ทันใดนั้น คิอาน่าก็กลับมา
“ครั้งแรกอะไร? พวกเธอคุยอะไรกันอยู่?”
ฉันรีบก้มหน้า
ราฟาเอลมองฉันก่อนตอบน้องสาว
“ลิซ่าบอกว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะไปอาศัยอยู่บ้านคนอื่น ก็เลยรู้สึกเกรงใจ”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”
ราฟาเอลยิ้มเล็กน้อย ก่อนพูดตัดบท
“เพื่อไม่ต้องย้ายของไปๆ มาๆ ให้ยุ่งยาก เธอตกลงแล้วว่าจะย้ายไปอยู่บ้านเราตั้งแต่วันนี้เลย รถฉันเตรียมไว้แล้ว”
ฉันถึงกับอึ้ง
จริงๆ ฉันแค่คิดจะตอบตกลงไปก่อน แล้วค่อยหาอพาร์ตเมนต์ใหม่ทีหลัง
แต่คิอาน่ากลับกระโดดเข้ามากอดฉันอย่างดีใจ
“เพื่อนรัก! ฉันตื่นเต้นจังที่จะได้อยู่ด้วยกัน!”
“โตแล้วนะ ยังต้องมีคนนอนเป็นเพื่อนอีกเหรอ?”
ราฟาเอลพูดแทรกขึ้นมา
คิอาน่ามองพี่ชายอย่างสงสัย
“พี่คะ วันนี้พี่พูดเยอะผิดปกตินะ…”
นี่คือบทสรุปและตอนจบของเรื่องราวนี้ค่ะ:
คำพูดของคิอาน่าทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัว รีบแกล้งทำเป็นตักขนมหวานเข้าปากเพื่อหลบสายตาคมกริบคู่ตวัดมองมาของศัลยแพทย์หนุ่ม ราฟาเอลเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วจิบกาแฟอย่างใจเย็น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เย็นวันนั้น ฉันถูกลากย้ายเข้าบ้านของพวกเขาสิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือการต้องเผชิญหน้ากับราฟาเอลสองต่อสอง แต่โชคดี (หรือร้ายก็ไม่รู้) ที่ตารางงานของศัลยแพทย์อย่างเขายุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ เขาออกไปทำงานแต่เช้าตรู่และกลับดึกสงัดในตอนที่ฉันหลับสนิทไปแล้ว มีเพียง “อาหารเช้า” ฝีมือเขาที่อุ่นอยู่ในไมโครเวฟพร้อมโพสต์อิทแผ่นเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แบบหมอว่า ‘กินให้หมดล่ะ เด็กดื้อ’
ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปด้วยดี จนกระทั่งผ่านไปสองสัปดาห์…
วันนั้นคิอาน่าต้องไปบินต่างจังหวัดด่วนเพราะเพิ่งเริ่มต้นทำงานเป็นแอร์โฮสเตส บ้านทั้งหลังจึงเหลือเพียงฉันคนเดียว ช่วงค่ำ ฝนตกหนักอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องทำเอาฉันซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความกลัว ทันใดนั้น เสียงประตูห้องนอนของฉันก็เปิดออกเบาๆ
เงาร่างสูงใหญ่ของราฟาเอลยืนอยู่ตรงนั้น เขาอยู่ในชุดลำลองดูสบายตา กลิ่นสบู่และมิ้นต์อ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก
“พี่ราฟาเอล… มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ฉันถาม เสียงสั่นเล็กน้อย
เขาก้าวเข้ามาในห้อง นั่งลงบนขอบเตียงอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมลึกคู่นั้นจ้องมองฉันผ่านความมืดสลัว
“คิอาน่าไม่อยู่… และฉันคิดว่าเรามีเรื่องที่ยังคุยกันไม่จบ ‘เรื่องอุบัติเหตุ’ วันนั้นน่ะ” เขาเน้นคำว่าอุบัติเหตุ นัยน์ตาไหวระริกด้วยประกายบางอย่าง
“หนู… หนูขอโทษจริงๆ ค่ะที่วันนั้นพูดจาไม่ดี หนูรู้ว่าพี่โกรธที่หนูเหมือนใช้พี่เป็นเครื่องมือแก้แค้นเปาโล…” ฉันก้มหน้าพูด เสียงแผ่วลงเรื่อยๆ
ราฟาเอลถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นมือหนามาเชยคางฉันให้สบตาเขาอย่างอ่อนโยน
“ลิซ่า เธอนี่มันซื่อบื้อจริงๆ” เขายิ้มบางๆ “ฉันไม่ได้โกรธเรื่องนั้น… ฉันโกรธที่เธอคิดว่าฉันเป็นผู้ชายประเภทที่ใครจะลากขึ้นเตียงเพื่อประชดแฟนเก่าก็ได้ต่างหาก”
“คะ…?” ฉันเบิกตากว้าง
“ถ้าคืนนั้นไม่ใช่เธอต่อให้เมาแค่ไหนฉันก็ไม่มีทางยอม” ราฟาเอลขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดข้างแก้ม “ฉันรู้จักเธอผ่านคำบอกเล่าของคิอาน่ามาตั้งกี่ปี แอบมองเธอมาตลอด… แล้วพอเธอเดินร้องไห้เข้ามาหาฉันในคืนนั้น คิดว่าฉันจะปล่อยโอกาสนี้ไปงั้นเหรอ?”
หัวใจของฉันเต้นรัวราวกับกลองรบ ความจริงที่พรั่งพรูออกมาจากปากของหมอหนุ่มหน้านิ่งทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูก
“แล้วที่พี่บอกว่า… ครั้งแรกที่หนูจะไปอยู่บ้านคนอื่น…”
“นั่นฉันช่วยโกหกยัยคิอาน่าต่างหาก” เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “แต่สิ่งที่ฉันอยากให้เป็นครั้งแรกจริงๆ… คือการเริ่มต้นใหม่ของเเธอต่างหาก ลิซ่า ลืมไอ้ขยะนั่นซะ แล้วเริ่มต้นใหม่กับฉัน… แบบจริงจัง ไม่ใช่อุบัติเหตุ”
สี่ปีต่อมา…
ในงานแต่งงานที่ถูกจัดขึ้นอย่างอบอุ่นในสวนสวย คิอาน่าในชุดเพื่อนเจ้าสาวยืนกอดอกมองฉันสลับกับพี่ชายของเธอด้วยสายตาจับผิดผสมล้อเลียน
“นี่พวกเธอสองคนแอบไปสปาร์กกันตอนไหนเนี่ย? ฉันปล่อยให้อยู่บ้านเดียวกันแปดเดือน ย้ายออกไปปุ๊บก็ประกาศหมั้นปั๊บ!” คิอาน่าโวยวายขำๆ “ลิซ่า! เธอหลอกฉันว่ารอยที่คอวันนั้นคือยุงกัดใช่ไหม?!”
ฉันหน้าแดงแจ๋ ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่กล้าสบตาเพื่อนรัก
ราฟาเอลในชุดสูทเจ้าบ่าวสุดหล่อเดินเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลัง แขนแกร่งโอบรอบเอวของฉันไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูของฉันเบาๆ ให้ได้ยินกันสองคน
“ขอบคุณความใจกล้าในวันเอพริลฟูลส์ (หรือคืนเมาค้าง) วันนั้นนะ… ที่ทำให้ศัลยแพทย์เสือยิ้มยากคนนี้ ได้มี ‘ลูกสาวในอุดมคติ’ มาเป็นภรรยาในชีวิตจริง”
ฉันหันไปยิ้มให้เขา… จากความผิดพลาดประชดรักในคืนนั้น ใครจะคิดว่ามันคือโชคชะตาที่พาฉันมาเจอผู้ชายที่รักและพร้อมจะดูแลฉันไปตลอดชีวิต