*ขณะที่ช่างกำลังซ่อมเครื่องปรับอากาศ เขากลับพบกระเป๋าแบรนด์เนมของหญิงสาวปริศนาซ่อนอยู่เหนือฝ้าเพดานห้องนอน… ตอนแรกฉันคิดว่าสามีนอกใจ แต่เมื่อเปิดกระเป๋าออกดู ความลับที่แม่สามีปิดบังมานานกลับถูกเปิดเผย…**
ช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันรู้สึกว่าห้องนอนร้อนผิดปกติ
ทั้งที่เปิดเครื่องปรับอากาศไว้ตลอด แต่ลมที่ออกมากลับไม่เย็นเหมือนเดิม
ฉันจึงเรียกช่างแอร์มาดู
ช่างคนนั้นชื่อ **คาร์โล** รูปร่างผอม พูดน้อย และดูสุภาพ
ขณะยืนอยู่บนบันไดอะลูมิเนียม ถอดฝาครอบเครื่องปรับอากาศ เขาก็หันมาถามฉันว่า
“คุณผู้หญิงครับ แอร์เครื่องนี้ใช้งานมานานหรือยังครับ”
“ประมาณห้าปีแล้วค่ะ ช่วงหลัง ๆ รู้สึกว่าไม่ค่อยเย็น”
คาร์โลใช้ไฟฉายส่องเข้าไปเหนือฝ้าเพดาน ก่อนจะขมวดคิ้วทันที
“คุณผู้หญิงครับ… เหมือนจะมีอะไรแปลก ๆ อยู่ข้างใน”
หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นทันที
“แปลกยังไงคะ”
เขาค่อย ๆ สอดมือเข้าไปในช่องแคบระหว่างฝ้าเพดานกับตัวเครื่อง
ครู่ต่อมา…
เขาดึงบางอย่างออกมาอย่างระมัดระวัง
แล้ววางมันลงบนเตียง
มันคือ **กระเป๋าถือแบรนด์เนมสีแดงไวน์**
ลมหายใจของฉันแทบหยุด
กระเป๋าใบนั้นไม่ใช่ของฉัน
ดูหรูหราและมีราคาแพงมาก
เข่าของฉันแทบทรุด
คาร์โลพูดอย่างระมัดระวัง
“อาจเป็นของช่างที่เคยมาทำฝ้าเพดานก่อนหน้านี้ก็ได้นะครับ”
แต่ฉันรู้ดีว่า…
เป็นไปไม่ได้
ตั้งแต่ฉันแต่งงานและย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ในฐานะลูกสะใภ้
ห้องนอนของเรายังไม่เคยมีการเปิดฝ้าหรือซ่อมแซมเลยแม้แต่ครั้งเดียว
กระเป๋าใบนั้น…
เหมือนความลับที่รอวันที่จะถูกเปิดเผย
หลังซ่อมแอร์เสร็จ คาร์โลก็เก็บเครื่องมือและขอตัวกลับ
ก่อนออกจากบ้าน เขาหันมาพูดทิ้งท้ายว่า
“ผมว่าคุณผู้หญิงลองถามคนในบ้านดูนะครับ เพราะจากสภาพแล้ว กระเป๋าใบนี้น่าจะเพิ่งถูกนำไปซ่อนไม่นาน”
เมื่อประตูปิดลง
ฉันค่อย ๆ หยิบกระเป๋าขึ้นมา
มือสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้
ด้านนอกของกระเป๋าแทบไม่มีฝุ่นเกาะเลย
นั่นหมายความว่า…
มันเพิ่งถูกซ่อนไว้ไม่นาน
คนแรกที่ฉันนึกถึงคือสามี
นี่คือห้องนอนของเราสองคน
ถ้ามีผู้หญิงคนอื่นเคยเข้ามาที่นี่…
ฉันไม่รู้เลยว่าจะรับความจริงนั้นได้หรือไม่
ด้านล่างของบ้าน
ฉันได้ยินเสียงแม่สามีกำลังเตรียมอาหารเย็นอย่างขะมักเขม้น
ส่วนสามีของฉันกำลังเดินทางไปทำงานที่ **จังหวัดเชียงใหม่** และจะกลับถึงบ้านในคืนพรุ่งนี้
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับซิปของกระเป๋า…
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับซิปของกระเป๋า… แล้วรูดมันเปิดออก
“ครืด…”
หัวใจของฉันเต้นระทึกจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ฉันหลับตาลงกึ่งหนึ่งเพราะกลัวสิ่งที่จะได้เห็น กลัวว่ามันจะเป็นถุงยางอนามัย ลิปสติก หรือรูปถ่ายคู่ของสามีกับหญิงชู้ แต่เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่นอนนิ่งอยู่ก้นกระเป๋ากลับทำให้ฉันชะงักไป
ไม่มีข้าวของเครื่องใช้ของผู้หญิง มีเพียงซองเอกสารสีน้ำตาลเก่า ๆ ซองหนึ่ง สมุดบัญชีธนาคาร และสร้อยคอทองคำพร้อมจี้พระที่ฉันจำได้แม่นยำ
มันคือสร้อยของพ่อสามี… ที่แม่สามีเคยบอกทุกคนว่ามันหายไปในวันทีท่านเสียชีวิตเมื่อสามปีก่อน!
ฉันขมวดคิ้วด้วยความสับสน รีบหยิบสมุดบัญชีธนาคารขึ้นมาเปิดดู ชื่อเจ้าของบัญชีคือ “นางนภา” แม่สามีของฉันเอง แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือตัวเลขเงินฝาก มีเงินจำนวน 5 ล้านบาทถูกโอนเข้ามาเมื่อสามสัปดาห์ก่อน และถูกทยอยถอนออกเป็นเงินสดวันละหลายแสนบาทจนเกือบหมดเกลี้ยง
ฉันรีบดึงเอกสารในซองสีน้ำตาลออกมาคลี่อ่าน ทันทีที่ไล่สายตาไปตามตัวอักษร มือของฉันก็เริ่มสั่นเทามากกว่าเดิม… มันไม่ใช่เอกสารชู้สาว แต่มันคือ ‘พินัยกรรมฉบับจริง’ ของพ่อสามี และ ‘ใบตรวจดีเอ็นเอ’
ผลการตรวจดีเอ็นเอระบุเด่นชัด: สามีของฉัน… ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อสามี
พินัยกรรมระบุไว้ว่า ทรัพย์สินทั้งหมดรวมถึงบ้านหลังนี้และหุ้นในบริษัททัวร์ จะต้องตกเป็นของสามีของฉัน ยกเว้น หากมีการพิสูจน์ได้ว่าเขาไม่ใช่สายเลือดที่แท้จริง ทรัพย์สินทั้งหมดจะถูกโอนเข้ามูลนิธิการกุศลทันที และแม่สามีจะได้เพียงเงินชดเชยก้อนเล็ก ๆ เท่านั้น
“นี่มันเรื่องอะไรกัน…” ฉันครางออกมาในความเงียบ
ความจริงอันน่ากลัวค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในหัว สามีของฉันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้ แม่สามีปกปิดมันไว้ และเมื่อสามสัปดาห์ก่อน มีใครบางคนล่วงรู้ความลับนี้และใช้มันมาแบล็กเมล์ขู่กรรโชกเงิน 5 ล้านบาทจากแม่สามี เงินในบัญชีที่หายไปคือเงินที่แม่แอบถอนไปจ่ายค่าปิดปาก!
และกระเป๋าแบรนด์เนมใบนี้… น่าจะเป็นของคนที่มาขู่กรรโชกเงิน หรือไม่ก็เป็นของที่แม่สามีแอบยึดมาได้ตอนที่นัดเจรจากัน แล้วนำมาซ่อนไว้ในจุดที่ปลอดภัยที่สุด ซึ่งก็คือห้องนอนของลูกชาย เพราะรู้ดีว่าฉันไม่เคยยุ่งกับระบบแอร์
“แกรก…”
เสียงลูกบิดประตูห้องนอนหมุนอย่างช้า ๆ ฉันสะดุ้งสุดตัวรีบหันไปมอง
แม่สามียืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าของท่านที่เคยดูใจดีบัดนี้ซีดเผือด สายตาจ้องมองกระเป๋าแบรนด์เนมสีแดงไวน์และเอกสารในมือของฉันด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือทัพพีสั่นระริก
“หนู… หนูริน” เสียงของแม่สามีแหบพร่า “อ่านมันหมดแล้วใช่ไหม…”
ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “แม่คะ… นี่มันหมายความว่ายังไง แล้วใครเป็นคนเอาเอกสารพวกนี้มาให้แม่”
แม่สามีปิดประตูห้องนอนลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะทรุดเข่าลงกับพื้นร้องไห้โฮออกมาอย่างหมดทางสู้ ท่านคลานเข้ามาจับมือฉันไว้
“แม่ขอร้องล่ะริน อย่าบอกตาภพนะ อย่าให้ภพรู้เรื่องนี้เด็ดขาด!” แม่สามีสะอื้นจนตัวโยน “ภพรักพ่อของเขามาก ถ้าเขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ และรู้ว่าแม่… แม่เคยทำผิดพลาดในอดีต เขาต้องรับไม่ได้แน่ ๆ”
“แล้วเงิน 5 ล้านนั่นล่ะคะแม่ ใครเป็นคนเอาไป”
“ผู้หญิงคนนั้น… คนที่อ้างว่าเป็นเจ้าของกระเป๋าใบนี้” แม่สามีกัดฟันกรอด แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว “มันคือ พิม แฟนเก่าของภพ… มันแอบไปค้นเอกสารพวกนี้มาจากบ้านเก่าของพ่อ แล้วเอามาขู่แม่ มันบอกว่าถ้าแม่ไม่จ่าย 5 ล้าน มันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกภพและนักข่าว เพื่อทำลายชีวิตและหน้าที่การงานของภพทั้งหมด!”
ฉันเบิกตากว้าง… ที่แท้กระเป๋าใบนี้เป็นของพิม แฟนเก่าของสามีที่เลิกรากันไปนานแล้ว
“วันที่แม่นัดเจอเพื่อจ่ายเงินก้อนสุดท้าย… แม่แอบกระชากกระเป๋าใบนี้ของมันมาได้ เพราะแม่รู้ว่ามันเก็บหลักฐานและพินัยกรรมฉบับจริงไว้ในนี้ แม่เลยรีบเอามาซ่อนไว้ที่นี่ตอนที่พวกเธอไม่อยู่บ้าน แม่คิดว่ามันปลอดภัยที่สุดแล้ว…” แม่สามีกอดขาฉันร้องไห้ “ริน… ช่วยแม่ด้วยนะ แม่ทำทั้งหมดนี้เพื่อปกป้องภพ ปกป้องครอบครัวของเรา”
ฉันมองหน้าผู้หญิงสูงวัยตรงหน้าที่ยอมทำลายศีลธรรมและยอมเป็นหนี้เป็นสินเพื่อปกป้องความรู้สึกของลูกชาย ความโกรธในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่ต้องเผชิญ
ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของฉันก็สั่นเตือน มีข้อความเข้าจากหมายเลขที่ไม่ได้บันทึกชื่อ เมื่อกดเปิดดู มันคือข้อความจากพิม… แฟนเก่าของสามี
‘ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องชาติกำเนิดของสามีเธอถูกแชร์ลงเน็ตคืนนี้… เอาเอกสารในกระเป๋าแดงมาคืนฉันที่คาเฟ่หน้าปากซอยด่วน ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้สามีเธอจะกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว’
ฉันกำโทรศัพท์แน่น หันไปมองแม่สามีที่กำลังร้องไห้อยู่แทบเท้า ก่อนจะมองเอกสารพินัยกรรมในมือ
สามีของฉันกำลังจะกลับมาในวันพรุ่งนี้ และพิมกำลังบีบให้เราจนมุม… แต่เธอคิดผิดแล้วที่เลือกส่งข้อความนี้มาหาฉัน เพราะในฐานะภรรยาและสะใภ้ของบ้านหลังนี้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายคนที่ฉันรัก
“ลุกขึ้นเถอะค่ะแม่” ฉันประคองแม่สามีขึ้นมา เช็ดน้ำตาให้ท่านด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว “แม่ปกป้องภพมานานพอแล้ว… ต่อจากนี้ รินจะเป็นคนจัดการผู้หญิงคนนั้นเอง!”