สองวันหลังจากได้รับเอกสารหย่า ฉันก็ยกเลิกเงินเลี้ยงดูรายเดือนจำนวน 150,000 บาทที่เคยโอนให้แม่สามีเก่าผู้ชอบกดขี่ฉัน—และต่อหน้าผู้อาศัยทั้งอาคาร ความจริงก็ถูกเปิดโปงว่าใครกันแน่ที่โกหก แย่งชิง และใช้ชีวิตอยู่บนเงินของผู้หญิงที่พวกเขาดูแคลนว่าอ่อนแอ
สองวันหลังจากได้รับเอกสารหย่า ฉันยกเลิกเงินช่วยเหลือรายเดือนจำนวน 150,000 บาทที่เคยส่งให้แม่สามีเก่า
ไม่มีน้ำตา
ไม่มีคำอำลา
มีเพียงโทรศัพท์สายเดียวถึงธนาคาร และชีวิตหรูหราของพวกเขาก็จบลงทันที
ฉันชื่อเซเรน่า วิจายา อายุสามสิบสี่ปี เจ้าของบริษัทออกแบบตกแต่งภายในในจาการ์ตาตอนใต้ และตลอดสิบปีที่ผ่านมา ฉันเป็นภรรยาของมาร์โก ซานโตโซ—ผู้ชายที่ครอบครัวของเขาเชื่อว่าตนเองเป็นคนเลี้ยงดูฉัน
ทั้งที่ความจริงแล้ว ฉันต่างหากที่เป็นคนจ่ายทุกอย่างอยู่เงียบ ๆ
บัตรเอทีเอ็ม สมุดบัญชี แม้แต่รหัสผ่านบัญชีธนาคารของคุณโคริน่า แม่ของมาร์โก ฉันเป็นคนมอบให้ทั้งหมด
ไม่ใช่เพราะเป็นหน้าที่
แต่เพราะในตอนนั้น ฉันเชื่อว่า หากคุณรักผู้ชายคนหนึ่ง คุณก็ควรยอมรับครอบครัวของเขาด้วย
สุดท้ายฉันก็คิดผิด
ในข้อตกลงการหย่า ไม่มีแม้แต่ประโยคเดียวที่ระบุว่าฉันต้องดูแลค่าใช้จ่ายของแม่เขา
ไม่มีข้อไหนบอกว่าฉันต้องจ่ายค่ายา ค่าทำผม ค่าเที่ยวคาสิโนยามค่ำคืน หรือ “เงินบริจาคกลุ่มสวดมนต์ประจำเดือน” ของคุณโคริน่า ที่มักกลายเป็นกระเป๋าแบรนด์เนมหรูมากกว่ากิจกรรมทางศาสนา
เช้าวันนั้น ฉันเพียงบอกผู้จัดการธนาคารว่า
“ยกเลิกการโอนเงินอัตโนมัติทั้งหมดค่ะ”
“ให้มีผลตั้งแต่วันนี้เลยไหมครับ คุณเซเรน่า?”
“ใช่ค่ะ ตอนนี้เลย”
หลังวางสาย ฉันยิ้มออกมา
บนโต๊ะในห้องนั่งเล่นของคอนโดใหม่ย่านศูนย์กลางธุรกิจ มีแฟ้มสีแดงวางอยู่ ภายในคือเอกสารหย่าและการแบ่งทรัพย์สิน
กาแฟของฉันเย็นชืดไปแล้ว
แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันหายใจได้อย่างโล่งอก
ส่วนมาร์โก?
ตอนนั้นเขากำลังยุ่งอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในจาการ์ตาตอนใต้ คอยดูแลเบียนก้า ผู้หญิงที่เขาแอบเลี้ยงไว้และกำลังตั้งครรภ์
ใช่
เมียน้อย
และเพราะผู้หญิงคนนั้นกำลังอุ้มท้องลูกของเขา มาร์โกจึงกลายเป็นผู้ชายแสนสมบูรณ์แบบขึ้นมาทันที
รับส่งทุกวัน
ซื้อวิตามิน
จ้างพยาบาลส่วนตัว
ห้องพักระดับวีไอพี
ทุกสิ่งที่เขาไม่เคยทำให้ฉัน เขากลับทำให้ผู้หญิงคนนั้นทั้งหมด
แต่แม่ของตัวเองล่ะ?
เขาลืมไปแล้ว
ความรับผิดชอบ?
เขาทิ้งมันไป
ครอบครัว?
ใช้เฉพาะตอนที่มีประโยชน์เท่านั้น
บ่ายวันนั้น แอป Messenger ของฉันแทบระเบิด
ข้อความเสียงนับสิบจากมาร์โก
“เซเรน่า เธอทำอะไรลงไป?”
“เงินของแม่อยู่ไหน?”
“ไม่ใช่ว่าต้องมี 150,000 บาททุกเดือนเหรอ?”
“เธอจะปล่อยให้แม่อดตายหรือไง? เธอไม่มีหัวใจแล้วเหรอ?”
ฉันหัวเราะเบา ๆ พลางมองหน้าจอโทรศัพท์
ไม่มีหัวใจงั้นเหรอ?
กับครอบครัวที่เรียกฉันว่าเป็นผู้หญิงเป็นหมันในงานรวมญาติ?
กับแม่สามีที่บอกว่าฉันนำโชคร้ายมาเพราะให้หลานไม่ได้?
กับผู้ชายที่ใช้เงินของฉัน พร้อมทำให้ฉันรู้สึกไร้ค่าอยู่ตลอด?
ฉันไม่ตอบอะไร
เพียงเปิดหน้าต่างและฟังเสียงจอแจของเมืองจาการ์ตาเบื้องล่าง
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันไม่กลัวความเงียบอีกต่อไป
คืนนั้น มาร์โกโทรมา
เวลา 22:46 น.
ฉันปล่อยให้โทรศัพท์ดังอยู่นานก่อนจะรับสาย
“เซเรน่า เธอบ้าไปแล้วหรือไง?” เขาพูดเสียงต่ำด้วยความโกรธ “มีความเป็นมนุษย์บ้างสิ! นั่นแม่ฉันนะ! ถ้าเธอหยุดเงิน แล้วแม่จะอยู่ยังไง?”
ฉันรู้ว่าเบียนก้านอนอยู่ข้าง ๆ เขา
ฉันจึงตอบอย่างสงบ
“ก็คุณเป็นลูกของเธอไม่ใช่เหรอ?”
มาร์โกเงียบไป
“ถ้าคุณจ่ายค่าห้องวีไอพีให้เมียน้อยได้ คุณก็น่าจะซื้อข้าวให้แม่ตัวเองได้เหมือนกัน”
แล้วฉันก็วางสาย
เช้าวันถัดมา คนแรกที่มาหาฉันไม่ใช่มาร์โก
แต่เป็นคุณโคริน่า
เจ็ดโมงเช้า เสียงเคาะประตูดังสนั่นทั่วทางเดินคอนโด
เมื่อฉันเปิดประตูออกไป เธอยืนอยู่ตรงนั้น ผมยุ่ง เสื้อผ้ายับย่น มือหนึ่งถือสายประคำเก่า อีกมือหนึ่งถือกระเป๋าหรูที่ฉันเคยซื้อให้
ทันทีที่เห็นฉัน เธอทรุดตัวคุกเข่าลง
“เซเรน่า ลูกจ๋า สงสารฉันเถอะ!”
เพื่อนบ้านหลายคนเปิดประตูออกมาดูทันที
“ช่วยคืนเงินรายเดือนให้ฉันเถอะ นั่นคือรายได้เดียวที่ฉันมี”
“คุณโคริน่า” ฉันพูดอย่างสงบ “ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นภรรยาของลูกชายคุณแล้ว”
เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม
“แล้วฉันจะกินอะไร? ค่ายาล่ะ? บ้านล่ะ?”
ประตูห้องข้าง ๆ เปิดออก
หลายคนเริ่มกระซิบกัน
“ไม่ใช่ว่าลูกชายเธอรวยเหรอ?”
“ทำไมอดีตลูกสะใภ้ต้องเป็นคนเลี้ยงดู?”
“ใช่คนเดียวกับมาร์โกที่มีผู้หญิงท้องนั่นหรือเปล่า?”
ใบหน้าของคุณโคริน่าแดงก่ำ
แต่เธอยังคงเกาะขาฉันเหมือนฉากละครโทรทัศน์
“ลูกเอ๋ย ฉันรักเธอเหมือนลูกแท้ ๆ”
ฉันหัวเราะ
ไม่ดังมาก
แต่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน
“รักงั้นเหรอ?”
“คุณนี่แหละที่บอกกับทุกคนในครอบครัวว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่สมบูรณ์ เพราะฉันไม่มีลูก”
“คุณนี่แหละที่คอยฟ้องมาร์โกทุกครั้งที่ฉันทำงานล่วงเวลา ราวกับว่าการหาเงินเป็นบาป”
“และคุณนี่แหละที่บอกว่าเงินเดือนของฉันควรยกให้ลูกชายคุณ เพราะเขาเป็นผู้ชาย”
ทางเดินทั้งชั้นเงียบกริบ
“ทุกครั้งที่ฉันให้เงินคุณ คุณเคยมองฉันเป็นลูกจริง ๆ ไหม?”
“หรือมองฉันเป็นแค่ตู้เอทีเอ็ม?”
ดวงตาของเธอเบิกกว้าง
“เนรคุณ!” เธอกระซิบ “กล้าต่อต้านฉันเพราะมีเงินสินะ!”
“ไม่ค่ะ” ฉันตอบอย่างนิ่งสงบ
“ฉันกล้าพูดตอนนี้ เพราะฉันไม่มีเหตุผลที่จะต้องเงียบอีกแล้ว”
ทันใดนั้น ประตูลิฟต์ก็เปิดออก
มาร์โกเดินออกมา
มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทาง
อีกข้างถือถุงผลไม้ วิตามิน และของใช้เด็กนำเข้าหลายถุง
เบียนก้าเดินอยู่ข้าง ๆ ในชุดสีขาว พร้อมสีหน้าซีดเซียวที่ดูเหมือนเสแสร้ง
ทุกคนหยุดนิ่ง
“แม่?” มาร์โกถาม
“เซเรน่า? นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
คุณโคริน่าวิ่งเข้าไปหาเขาทันทีพร้อมน้ำตา
“ลูกเอ๋ย! เธอหยุดเงินบำนาญของแม่! เธอยังขายบ้านของพวกเราอีก! แล้วแม่จะไปอยู่ที่ไหน?”
มาร์โกหันมามองฉันด้วยความโกรธ
“นั่นมันบ้านของพวกเรานะ เซเรน่า!”
“ไม่ใช่”
“มันเป็นบ้านของฉัน”
สีหน้าของเขาแข็งค้าง
“เงินซื้อบ้านหลังนั้นมาจากพ่อแม่ฉัน”
“และเพราะพวกคุณสบายเกินไปกับชีวิตหรูหรา จึงลืมดูว่าโฉนดบ้านเป็นชื่อใคร”
ฉันหยิบแฟ้มสีแดงออกมาจากในห้อง
แล้วเปิดมันต่อหน้าทุกคน
และในหน้าแรก…
มีเอกสารฉบับหนึ่งที่ไม่เพียงทำลายบ้านของพวกเขา
แต่ยังทำลายชื่อเสียงทั้งหมดของมาร์โกด้วย
นี่คือบทสรุปที่จัดระเบียบความคิดและคลายปมทุกอย่างด้วยความสะใจและเด็ดขาดค่ะ:
เอกสารแฉความจริงกลางโถงทางเดิน
ในหน้าแรกของแฟ้มสีแดงนั้น ไม่ใช่แค่โฉนดบ้านที่เป็นชื่อของฉันมาโดยตลอด แต่มันคือ “บันทึกรายการเดินบัญชีขนาดยาวพร้อมสัญญากู้ยืมเงิน” ที่มาร์โกเคยเซ็นเอาไว้ในช่วงที่เขาขอเงินฉันไปลงทุนทำธุรกิจเมื่อสามปีก่อน—ธุรกิจที่เขาอ้างกับแม่ว่าเขาหาเงินมาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง
“นี่คือสัญญากู้ยืมเงินมูลค่า 5 ล้านบาทที่คุณยังไม่ได้จ่ายคืนฉันแม้แต่เซนต์เดียว มาร์โก” ฉันชูเอกสารขึ้นสูงพอที่เพื่อนบ้านและนิติบุคคลของอาคารที่เพิ่งเดินขึ้นมาจะเห็นได้อย่างชัดเจน
“และนี่…” ฉันพลิกไปอีกหน้า “คือสเตทเมนต์ย้อนหลัง 5 ปี ที่พิสูจน์ว่าเงินทุกบาทที่พวกคุณใช้ซื้อรถหรู ค่าส่วนกลางคอนโดนี้ แม้กระทั่งค่าวิตามินบำรุงครรภ์ของเบียนก้าที่อยู่ในมือคุณตอนนี้… ล้วนหักมาจากบัญชีบริษัทของฉันทั้งสิ้น“
เสียงซุบซิบของคนในตึกดังระงมขึ้นทันที สายตาของทุกคนที่เคยระแวงฉัน เปลี่ยนเป็นสายตาที่มองครอบครัวซานโตโซด้วยความสมเพชและรังเกียจ
“ไหนเธอบอกแม่ว่าเงินทั้งหมดนั่นเป็นเงินของเธอไง มาร์โก?!” คุณโคริน่ากรีดร้อง เสียงสั่นเครือเมื่อความจริงตบเข้าที่หน้าอย่างจัง เธอกระชากแขนลูกชายจนถุงผลไม้นำเข้าราคาแพงร่วงกระจายลงพื้น
มาร์โกหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีเทา เขาพยายามจะเข้ามาแย่งเอกสารในมือฉัน “เซเรน่า! หยุดบ้าได้แล้ว เข้าไปคุยกันข้างใน!”
“ไม่มีอะไรต้องคุย” ฉันก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างสง่างาม “พวกคุณมีเวลา 24 ชั่วโมงในการย้ายของออกจากบ้านของฉัน ถ้าพรุ่งนี้เช้าฉันยังเห็นสิ่งของของพวกคุณอยู่ ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุก และจะยื่นฟ้องศาลเพื่อยึดทรัพย์สินทั้งหมดของมาร์โกมาใช้หนี้ 5 ล้านบาทนี้ทันที”
จุดจบของคนลวงโลก
เบียนก้าที่ยืนเงียบมานาน ทันทีที่รู้ว่าผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็นบ่อเงินบ่อทองแท้จริงแล้วมีแต่เปลือกและหนี้สินล้นพ้นตัว เธอปล่อยมือจากมาร์โกทันที ใบหน้าที่เคยแสร้งทำเป็นอ่อนแอเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและห่างเหิน
“มาร์โก… นี่คุณหลอกฉันเหรอ? คุณบอกว่าคุณเป็นเจ้าของบริษัทไง!” เบียนก้าหวีดร้องก่อนจะหมุนตัวเดินหนีลงลิฟต์ไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย
มาร์โกพยายามจะวิ่งตามเมียน้อย แต่ก็ถูกคุณโคริน่าดึงเสื้อไว้ร้องไห้โฮราวกับคนเสียสติ ภาพของอดีตแม่สามีผู้สูงส่งที่เคยตราหน้าว่าฉันเป็นผู้หญิงไร้ค่า บัดนี้กำลังนั่งทรุดอยู่กับพื้นทางเดิน สองมือเปื้อนฝุ่น คอยเก็บเศษผลไม้ที่ตกกระจายอยู่บนพื้นอย่างหมดสภาพ
ชีวิตใหม่ที่ไร้เงากาฝาก
ฉันมองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยความรู้สึกนิ่งสงบ ไม่มีสะใจจนเนื้อเต้น และไม่มีความสงสารเหลืออยู่แม้แต่หยดเดียว มันเป็นเพียงผลลัพธ์ของกฎแห่งกรรมที่พวกเขาก่อไว้เอง
ฉันปิดประตูห้องพักลงอย่างนุ่มนวล ตัดขาดเสียงโวยวายและเสียงร้องไห้ฟูมฟายภายนอกให้เหลือเพียงความเงียบสงบในพื้นที่ของฉัน
ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะนั่งเล่น ยกแก้วกาแฟที่เย็นชืดขึ้นมาจิบ
รสชาติของมันขม… แต่ชีวิตหลังจากนี้ของฉัน จะมีแต่ความหวานและความอิสระที่ฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือของตัวเองอย่างแท้จริง
สาสมและเด็ดขาดพอไหมคะ? มีส่วนไหนที่อยากให้ปรับอารมณ์หรือเพิ่มเติมอีกไหม?