วันที่ฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันจดทะเบียนสมรส ฉันไม่ได้เลือกผู้ชายที่เป็นตำรวจและเคยรักสุดหัวใจอีกต่อไป เขายืนรออยู่หน้าสำนักงานทะเบียนตลอดทั้งวัน… แต่ครั้งนี้ คนที่เดินจากไปตลอดกาลคือฉัน**
**ตอนที่ 1**
เสียงประกาศจากลำโพงดังขึ้นทั่วสำนักงาน
“หมายเลขคิว A073 เชิญที่เคาน์เตอร์เพื่อดำเนินการจดทะเบียนสมรสค่ะ”
ฉันลืมตาขึ้น
ในมือยังคงกำทะเบียนบ้านและเอกสารสำคัญไว้แน่น
ข้างตัว…
คือเอกสารจดทะเบียนสมรสที่เราสองคนเตรียมกันมาหลายเดือน
ฉันมองไปรอบ ๆ
สำนักงานทะเบียนอำเภอแน่นขนัด
มีคู่บ่าวสาวถือช่อดอกไม้
มีครอบครัวที่พาลูกมาด้วย
บางคู่กำลังถ่ายรูปเก็บความทรงจำ
ทุกอย่าง…
ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน
และนั่นเองที่ทำให้ฉันขนลุก
เพราะฉันรู้ว่า…
ฉันเคยผ่านวันนี้มาแล้ว
ฉันได้รับ…
โอกาสครั้งที่สอง
ฉันชื่อแองเจลา ซานโตส
อายุยี่สิบแปดปี
วันนี้ควรจะเป็นวันจดทะเบียนสมรสของฉันกับแดเนียล ครูซ
ตำรวจหนุ่ม
และผู้ชายที่ฉันรักมาตลอดห้าปี
แต่เขาก็เป็น…
ผู้ชายที่ฉันเสียใจที่สุดที่เคยแต่งงานด้วย…ในชีวิตก่อน
ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้น
เป็นข้อความเสียงจากแดเนียล
ปลายสายมีเสียงลมพัดแรง
พร้อมเสียงผู้หญิงคนหนึ่งกำลังร้องไห้
“แดเนียล…”
“ฉันไม่รู้จะพึ่งใครแล้วจริง ๆ…”
ฉันหลับตาลง
แม้แต่ทุกคำพูด…
ก็เหมือนกับที่ฉันจำได้ไม่มีผิด
ครู่ต่อมา แดเนียลก็พูดขึ้น
“แองเจลา…”
“แม่ของมีอาหายตัวไปหลังจากไปตรวจสุขภาพ”
“ผมพาเธอมาที่สถานีตำรวจก่อน เพื่อช่วยตามหา”
“รอผมสักสี่สิบนาทีนะ”
“ผมสัญญา… วันนี้เราจะจดทะเบียนกัน”
ฉันยิ้ม
เป็นรอยยิ้มที่ขมขื่น
ในชีวิตก่อน…
ฉันก็เคยเชื่อคำสัญญานั้นเหมือนกัน
ฉันรอ
ตั้งแต่แปดโมงเช้า
จนเกือบบ่ายสาม
ช่อดอกไม้ในมือเหี่ยวเฉา
ชุดสีขาวยับย่น
และเมื่อแดเนียลมาถึง…
สิ่งแรกที่เขาพูด ไม่ใช่คำขอโทษ
แต่คือ…
“มันเป็นเหตุฉุกเฉิน”
“คุณเข้าใจผมใช่ไหม”
และฉันก็เข้าใจเขา
ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
แต่ตลอดสามปีของชีวิตคู่
ฉันเข้าใจเขา…
จนถึงวันที่เป็นวันเกิดของฉัน
เขาทิ้งฉันไว้ในร้านอาหาร เพราะมีอาโทรมาบอกว่ารถเสีย
ฉันเข้าใจเขา…
จนถึงวันที่ฉันป่วยเป็นไข้เลือดออกและต้องเข้าโรงพยาบาล
แต่เขากลับเลือกไปช่วยมีอาพาแม่ของเธอไปรักษา
ฉันเข้าใจเขา…
จนถึงวันที่เราหย่ากัน
สิ่งเดียวที่เขาพูดคือ
“มีอาไม่มีใครแล้ว”
“ผมจะทิ้งเธอไม่ได้”
ฉันยิ้มอย่างเจ็บปวด
น่าขันจริง ๆ
ตอนที่ฉันต้องการเขามากที่สุด
ฉันเอง…
ก็ไม่มีใครเหมือนกัน
“คุณแองเจลาคะ”
เจ้าหน้าที่สำนักงานทะเบียนเรียกฉัน
“ถึงคิวของคุณแล้วค่ะ”
ฉันลุกขึ้น
มองใบคำร้องจดทะเบียนสมรสในมือ
จากนั้น…
ก็ค่อย ๆ ฉีกมันออกเป็นสองท่อน
ทั้งห้องเงียบกริบ
เจ้าหน้าที่เบิกตากว้าง
“คุณคะ?”
“คู่หมั้นของคุณยังมาไม่ถึงใช่ไหม”
“รออีกหน่อยก็ได้นะคะ”
ฉันส่ายหน้า
“ไม่จำเป็นแล้วค่ะ”
“งานแต่งนี้… จะไม่เกิดขึ้น”
เจ้าหน้าที่อึ้งไป
“แต่คุณจองคิวไว้นานมากแล้วนะคะ”
ฉันยิ้มบาง ๆ
วางบัตรคิวลงบนโต๊ะ
“เขามีเวลาสี่สิบนาทีเพื่อคนอื่น”
“แต่ฉัน…”
“…จะไม่ยกทั้งชีวิตของฉันให้เขาอีกแล้ว”
พูดจบ
ฉันก็หันหลังเดินออกมา
ทันทีที่ก้าวออกจากสำนักงาน
แสงแดดยามสายสาดลงมาอย่างอบอุ่น
แต่เป็นครั้งแรก…
ที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองหายใจได้อย่างอิสระ
โทรศัพท์ดังขึ้น
แดเนียลโทรมา
ฉันกดรับสาย
“แองเจลา”
“อย่าโกรธเลยนะ”
“ผมใกล้ถึงแล้ว”
ฉันตอบด้วยน้ำเสียงสงบ
“แดเนียล”
“ไม่ต้องมาแล้ว”
ปลายสายเงียบไป
ผ่านไปไม่กี่วินาที
เขาหัวเราะเบา ๆ
“คุณล้อเล่นใช่ไหม”
“การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ”
ฉันมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาบนถนน
ก่อนจะพูดช้า ๆ
“ใช่”
“การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ”
“เพราะฉะนั้น…”
“…ฉันจะไม่ฝากทั้งชีวิตไว้กับผู้ชายที่เลือกผู้หญิงคนอื่น ก่อนผู้หญิงที่จะเป็นภรรยาของตัวเอง”
เขารีบพูดขึ้น
“แองเจลา…”
“คุณเข้าใจผิด”
“มีอาเธอ…”
ฉันไม่ปล่อยให้เขาพูดต่อ
“ฉันไม่อยากฟังคำอธิบายอีกแล้ว”
แล้วฉันก็กดวางสาย
พอดีกับที่แท็กซี่คันหนึ่งจอดตรงหน้า
ขณะที่ฉันเปิดประตูรถ
หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
ข้อความจากแดเนียลปรากฏขึ้น
*”รอผมนะ”*
*”ผมจะไปหา”*
ฉันไม่ได้ตอบกลับ
แท็กซี่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป
ยิ่งรถวิ่งไกลเท่าไร
สำนักงานทะเบียนก็ยิ่งเลือนหายไปจากสายตา
ฉันคิดว่า…
ในที่สุดฉันก็เปลี่ยนชะตาชีวิตของตัวเองได้แล้ว
แต่เมื่อฉันมาถึงร้านอาหารเล็ก ๆ ของพ่อแม่
กลับมีชายคนหนึ่งในเครื่องแบบตำรวจนั่งรออยู่ข้างใน
เขาไม่ใช่แดเนียล
แต่เป็น…
ผู้บังคับบัญชาของแดเนียล
เขามองหน้าฉันอยู่นาน
ก่อนจะค่อย ๆ หยิบซองเอกสารสีเหลืองออกมาจากกระเป๋า
“แองเจลา…”
“มีเรื่องหนึ่ง…”
“…ที่คุณควรรู้ ก่อนจะตัดสินใจยุติการแต่งงานครั้งนี้อย่างถาวร”
ตอนจบ: ความจริงเบื้องหลังซองสีเหลือง และการเริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง
ฉันมองซองเอกสารสีเหลืองบนโต๊ะสลับกับใบหน้าเคร่งเครียดของ ผู้กองมาร์คัส ผู้บังคับบัญชาและรุ่นพี่ที่แดเนียลให้ความเคารพมากที่สุด ในชีวิตก่อนฉันแทบไม่เคยได้คุยกับเขาเลย และฉากนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในความทรงจำ
“ผู้กองมีอะไรจะพูดกับฉันเหรอคะ?” ฉันถามพลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม
มาร์คัสถอนหายใจยาว ก่อนจะเลื่อนซองเอกสารมาตรงหน้าฉัน “แองเจลา… ผมรู้ว่าแดเนียลทำตัวแย่มากที่ทิ้งคุณไว้ที่อำเภอวันนี้ แต่มันไม่ใช่เพราะเขาเลือกมีอาในเชิงชู้สาวหรอกนะ”
เมื่อฉันเปิดซองเอกสารออก หัวใจของฉันก็กระตุกวูบ ข้างในนั้นไม่มีภาพถ่ายหวานชื่น หรือหลักฐานการนอกใจอย่างที่ฉันคาดคิด แต่มันคือ เอกสารบันทึกการสืบสวนลับ และ ใบรับรองแพทย์ ของแม่ของมีอา
“แม่ของมีอาไม่ได้หายตัวไปเพราะหลงลืม… แต่เธอเป็นพยานปากสำคัญในคดีค้ามนุษย์ที่แดเนียลกำลังตามสืบอยู่ และเธอกำลังถูกตามล่า” มาร์คัสอธิบายเสียงต่ำ
“แดเนียลใช้เรื่องการดูแลมีอาและแม่ของเธอเป็นฉากบังหน้าเพื่ออารักขาพยานอย่างลับ ๆ โดยไม่ให้คนในสำนักงานหรือแม้แต่คนร้ายไหวตัวทัน คดีนี้อันตรายมาก แดเนียลจงใจปิดปากเงียบและยอมให้คุณเข้าใจผิด… เพราะเขาไม่อยากให้คุณต้องตกเป็นเป้าหมายของพวกมันไปด้วย”
ฉันนั่งนิ่งมองเอกสารในมือ ความจริงในชีวิตก่อนหลั่งไหลเข้ามาในหัว คืนวันเกิดของฉันที่เขาไปช่วยมีอาเพราะรถเสีย แท้จริงแล้วรถของเธอถูกลอบตัดสายเบรก… วันที่ฉันเป็นไข้เลือดออกแล้วเขาไม่มา เพราะเขาต้องดักสกัดมือปืนที่จะมาเก็บพยานที่โรงพยาบาลเดียวกัน…
ทุกอย่างกระจ่างชัด แดเนียลไม่ได้นอกใจ… เขารักฉัน และเขาแค่กำลังทำหน้าที่ตำรวจเพื่อปกป้องฉันด้วยวิธีของเขาเอง
“เขากำลังจะปิดคดีนี้ได้แล้วแองเจลา” มาร์คัสพูดเสริม “ที่เขาบอกให้คุณรอสี่สิบนาที เพราะเขากำลังส่งมอบตัวพยานให้หน่วยส่วนกลาง เพื่อที่เขาจะได้มาจดทะเบียนกับคุณในฐานะผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่งอย่างหมดห่วง”
ทางแยกของหัวใจ
มือของฉันสั่นเทา… ในที่สุดฉันก็รู้ความจริงที่ซ่อนอยู่หลังความเจ็บปวดตลอดสามปีในชีวิตก่อน
แต่น่าแปลก… ที่หัวใจของฉันกลับไม่ได้รู้สึกอยากวิ่งกลับไปหาเขา
ฉันค่อย ๆ ปิดซองเอกสารลง แล้วเลื่อนมันคืนให้มาร์คัสพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“ขอบคุณนะคะผู้กองที่บอกความจริงนี้กับฉัน… มันทำให้ฉันรู้ว่าแดเนียลไม่ได้เป็นคนรักที่ทรยศ”
“ถ้าอย่างนั้น คุณจะกลับไปหาเขาใช่ไหม?” มาร์คัสถามด้วยความหวัง
ฉันส่ายหน้าช้า ๆ แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
“ไม่ค่ะ… ฉันเลือกที่จะเดินจากไปเหมือนเดิม”
มาร์คัสขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ “แต่เขาทำเพื่อปกป้องคุณนะแองเจลา!”
“ฉันรู้ค่ะ… และฉันก็ซาบซึ้งในหน้าที่ของเขา” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่ตกตะกอนแล้ว “แต่ผู้กองคะ… ชีวิตคู่มันไม่ได้ต้องการแค่ความรักและการปกป้องจากอันตรายเท่านั้น มันต้องการความเชื่อใจ การหันหน้าเข้าหากัน และการร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน”
“แดเนียลเลือกที่จะแบกทุกอย่างไว้คนเดียว ยอมให้ฉันจมอยู่กับความโดดเดี่ยว ความระแวง และความเสียใจตลอดหลายปีในชีวิต… (ก่อน) เขาอาจจะเป็นตำรวจที่ดีมากคัดสรร แต่อุดมการณ์ของเขา… มันใหญ่เกินกว่าจะเหลือพื้นที่ให้คำว่า ‘ครอบครัว’ อย่างแท้จริง”
ถ้าฉันกลับไป ฉันก็ต้องกลับไปเป็นผู้หญิงที่นั่งรอเขาอย่างไร้จุดหมายในร้านอาหาร กลับไปเป็นผู้หญิงที่ต้องเข้าใจคำว่า ‘เหตุฉุกเฉิน’ ไปตลอดชีวิต ฉันขัดแย้งกับชะตาชีวิตตัวเองมาเพื่อที่จะมีความสุข ไม่ใช่เพื่อกลับไปสู่วังวนเดิม
“ฉันไม่อยากเป็นภรรยาที่ถูกปกป้องอยู่ในมุมมืด โดยที่หัวใจต้องแตกสลายทุกวันอีกแล้วค่ะ”
การร่ำลาครั้งสุดท้าย
บ่ายวันนั้น แดเนียลวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในร้านอาหารของพ่อแม่ฉัน เนื้อตัวของเขาเปื้อนฝุ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและเหนื่อยล้า เมื่อเขาเห็นฉันนั่งอยู่ เขารีบถอดหมวกตำรวจออกแล้วเดินตรงเข้ามาหา
“แองเจลา! ผมขอโทษ… มาร์คัสบอกคุณแล้วใช่ไหม? คุณเข้าใจผมแล้วใช่ไหม?” เขาจับมือฉันไว้แน่น สายตาเต็มไปด้วยความเว้าวอน
ฉันมองมือคู่เดิมที่เคยอบอุ่น ค่อย ๆ ดึงมือตัวเองออกอย่างสุภาพ
“ฉันรู้หมดแล้วแดเนียล… และฉันไม่ได้โกรธคุณเลย”
แดเนียลยิ้มออกมาด้วยความดีใจ “ถ้าอย่างนั้น เราไปที่อำเภอกันเถอะ! ตอนนี้ยังทัน…”
“ไม่ทันแล้วแดเนียล” ฉันขัดขึ้น “ฉันหมายถึง… ฉันไม่ได้โกรธ แต่ฉันก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณแล้วเหมือนกัน”
รอยยิ้มของแดเนียลแข็งค้าง “ทำไมล่ะแองเจลา? ในเมื่อคุณรู้แล้วว่าผมไม่ได้มีคนอื่น…”
“เพราะคุณรักหน้าที่และอุดมการณ์ของคุณ มากกว่าชีวิตคู่ของเรา” ฉันมองลึกเข้าไปในตาของเขา “แดเนียล… คุณเป็นตำรวจที่ยอดเยี่ยม และโลกใบนี้ต้องการคนแบบคุณ แต่ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่ต้องการสามีที่อยู่ข้าง ๆ ในวันที่ฉันป่วย ต้องการคนที่ไม่ทิ้งฉันไว้กลางทางในวันเกิด… ฉันไม่มีความกล้าหาญพอที่จะเป็นภรรยาของฮีโร่หรอกค่ะ”
น้ำตาของตำรวจหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดค่อย ๆ ไหลซึมออกมา เขารู้ดีว่าสิ่งที่ฉันพูดคือความจริง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาปล่อยให้ฉันเผชิญหน้ากับความอ้างว้างเพียงลำพังจริง ๆ
“ผม… เปลี่ยนแปลงมันได้นะแองเจลา ให้โอกาสผมเถอะ” เขาอ้อนวอนเสียงสั่น
“โอกาสนั้นฉันเคยให้คุณไปแล้ว… ตลอดห้าปีที่ผ่านมา” ฉันยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการให้อภัยและปล่อยวาง “ไปทำหน้าที่ของคุณให้ดีเถอะนะแดเนียล… ส่วนฉัน ก็จะไปใช้ชีวิตในแบบที่ฉันต้องการเหมือนกัน”
ฉันหันหลังเดินออกจากร้านอาหาร โดยไม่หันกลับไปมองเสียงเรียกของเขาอีกเลย
แสงแดดยามเย็นทอแสงรำไร ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทองงดงาม ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความอึดอัดที่สะสมมาตั้งแต่ชีวิตก่อนมลายหายไปจนหมดสิ้น
ในที่สุด… ฉันก็ไม่ได้เป็นฝ่ายที่ถูกทิ้งให้นั่งรออีกต่อไป ครั้งนี้ฉันเดินออกมาด้วยขาของตัวเอง เพื่อไปสู่อนาคตที่ฉันเป็นคนเลือก… อนาคตที่มีความสุขอย่างแท้จริง