ชายหนุ่มคนหนึ่งกลับบ้านตอนใกล้เช้าทุกคืน มือเต็มไปด้วยคราบน้ำมันและจาระบี พ่อของเขาโกรธมาก เพราะคิดว่าลูกชายไปแข่งรถผิดกฎหมายหรือเสพยา เนื่องจากดูเหนื่อยล้าตลอดเวลา แต่คืนหนึ่ง… พ่อแอบตามลูกชายไป
ตีสาม
ประตูบ้านเปิดออก
เอเดรียน วัย 25 ปี เดินเข้ามา เสื้อยืดของเขาเต็มไปด้วยคราบสีดำ เล็บมือเปื้อนน้ำมันเครื่อง และตัวมีกลิ่นผสมกันระหว่างน้ำมันเบนซินกับเหงื่อ
บนโซฟาในห้องนั่งเล่น “ลุงวิกเตอร์” พ่อของเขานั่งกอดอก สีหน้าเคร่งเครียด
“ไปมาจากไหน?” วิกเตอร์ตะคอก
เอเดรียนหยุดชะงัก “ผม… ไปทำงานพิเศษมาครับพ่อ”
“งานเหรอ?! ตีสามเนี่ยนะ?!” วิกเตอร์ลุกพรวด “เอเดรียน อย่ามาโกหกฉัน! ดูสภาพตัวเองสิ! เหมือนเพิ่งกลับจากสนามแข่ง! แกทำอะไรอยู่กันแน่? แข่งรถเถื่อน? หรือว่าเสพยา?!”
“พ่อครับ ไม่ใช่นะ—”
“หลายคืนแล้วนะที่แกเป็นแบบนี้! อดนอน เหนื่อยตลอด แล้วก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน! แกกำลังทำลายชีวิตตัวเอง!”
เอเดรียนไม่ตอบอะไร
เขาเพียงก้มหน้า ก่อนเดินเข้าห้องไปเงียบ ๆ
ในใจของวิกเตอร์เต็มไปด้วยความผิดหวัง เขาคิดว่าลูกชายเริ่มหลงทาง นับตั้งแต่ “โรซา” ภรรยาของเขาเสียชีวิตเมื่อสิบปีก่อน
คืนต่อมา ก่อนวันเกิดครบรอบ 60 ปีของวิกเตอร์หนึ่งวัน
ห้าทุ่ม เอเดรียนแอบออกจากบ้านอีกครั้งอย่างเงียบ ๆ
แต่ครั้งนี้ วิกเตอร์เตรียมตัวไว้แล้ว
เขาหยิบกุญแจรถสามล้อเครื่อง แล้วแอบตามลูกชายไป
เขาเห็นเอเดรียนขี่มอเตอร์ไซค์มุ่งหน้าไปอีกหมู่บ้าน ก่อนเลี้ยวเข้าไปในซอยมืด ๆ ที่มีอู่ซ่อมรถเก่าโทรมตั้งอยู่
วิกเตอร์จอดรถอยู่ไกล ๆ แล้วมองลูกชายเดินเข้าไปข้างใน
“ว่าแล้วเชียว…” เขาคิดในใจ “ต้องเป็นอู่เถื่อนแน่ ๆ หรือไม่ก็แหล่งมั่วสุมของพวกติดยา!”
เขาหยิบท่อเหล็กจากรถสามล้อ
คืนนี้เขาจะลากลูกชายกลับบ้าน ก่อนที่ตำรวจจะมาจับเสียก่อน
วิกเตอร์ค่อย ๆ เดินไปที่ประตูอู่ แล้วแอบมองผ่านช่องเล็ก ๆ
กลางอู่มืดสลัว มีหลอดไฟดวงเดียวเปิดอยู่
เอเดรียนกำลังนอนอยู่ใต้รถคันหนึ่ง มือกำลังขันน็อตและเคาะเครื่องยนต์อย่างตั้งใจ
วิกเตอร์เพ่งมองรถคันนั้น
มันคือรถจี๊ป Owner Type Jeep รุ่นเก่า สีฟ้า แม้จะมีสนิมเกาะ แต่ฝากระโปรงกลับถูกพ่นสีใหม่อย่างดี
ดวงตาของวิกเตอร์เบิกกว้าง
มือของเขาสั่นจนต้องกุมหน้าอกตัวเอง
ที่ด้านข้างรถ มีชื่อหนึ่งถูกเขียนไว้
“ROSA”
ความทรงจำทั้งหมดไหลย้อนกลับมา
นั่นคือรถจี๊ปของเขา
รถที่เขาเก็บเงินซื้อสมัยหนุ่ม ๆ
รถที่เขาใช้ไปรับเจ้าสาวในวันแต่งงานกับโรซา
และเป็นรถที่เอเดรียนเติบโตมาด้วย
เมื่อสิบปีก่อน ตอนโรซาป่วยเป็นมะเร็ง วิกเตอร์จำใจขายรถคันนี้เพื่อหาเงินค่ารักษา แม้สุดท้ายภรรยาของเขาจะจากไปอยู่ดี
รถจี๊ปคันนั้น คือความทรงจำสุดท้ายของครอบครัวที่เคยมีความสุข
วิกเตอร์ได้ยินเอเดรียนพูด ขณะใช้ผ้าเช็ดเครื่องยนต์
“อดทนอีกนิดนะ โรซา” เขาพูดกับรถเบา ๆ “เดี๋ยวเธอก็วิ่งได้แล้ว พรุ่งนี้วันเกิดพ่อ ผมอยากให้พ่อได้ยินเสียงเครื่องของเธออีกครั้ง… พ่อคิดถึงเธอมากจริง ๆ”
ในวินาทีนั้น หัวใจของวิกเตอร์พังทลาย
ท่อเหล็กหลุดจากมือ
เคร้ง!
เอเดรียนสะดุ้ง แล้วรีบหันมา
“ใครน่ะ?!”
วิกเตอร์เดินออกมาจากความมืด พร้อมน้ำตาที่ไหลไม่หยุด
“พ่อ?!” เอเดรียนอุทาน “พ่อมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
วิกเตอร์เดินเข้าไปลูบชื่อ “ROSA” ที่ตัวรถด้วยมือสั่น ๆ
“เอเดรียน…” เสียงของเขาแหบพร่า “นี่เหรอ… ที่ลูกแอบมาทุกคืน?”
เอเดรียนพยักหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบจาระบี
วิกเตอร์โผเข้ากอดลูกชายแน่น น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดและความตื้นตันไหลอาบแก้มจนลบเลือนความโกรธแค้นทั้งหมดที่เคยมีมาตลอดหลายสัปดาห์
“พ่อขอโทษ… เอเดรียน พ่อขอโทษที่มองลูกผิดไป” วิกเตอร์สะอื้นไห้พลางลูบหลังลูกชายที่เขาเคยคิดว่าหลงผิด “พ่อคิดว่าลูกกำลังทำลายชีวิตตัวเอง… แต่ที่จริง ลูกกำลังรักษาหัวใจของพ่ออยู่”
เอเดรียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกมือที่เปื้อนคราบน้ำมันขึ้นกอดตอบผู้เป็นพ่อ เขายิ้มบาง ๆ แม้ดวงตาจะคลอไปด้วยน้ำตาเช่นกัน
“ผมไม่ได้ทำลายชีวิตตัวเองหรอกครับพ่อ” เอเดรียนพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “หลังจากแม่เสีย พ่อก็ไม่เคยยิ้มแบบมีความสุขจริง ๆ อีกเลย ผมสืบหาคันนี้มาตลอดสองปี จนไปเจอว่ามันจอดทิ้งเป็นซากอยู่ในอู่แถวชานเมือง ผมเลยขอซื้อต่อมาแล้วแอบเอามาซ่อมที่อู่ของเพื่อนตอนกลางคืน เพราะอยากให้มันเป็นของขวัญวันเกิดอายุ 60 ปีของพ่อ”
เอเดรียนผละออก แล้วชี้ไปที่เบาะข้างคนขับซึ่งถูกบุหนังใหม่เป็นสีน้ำตาลอ่อนแบบที่โรซาเคยชอบ
“ผมอยากให้พ่อรู้ว่า แม่ไม่ได้จากเราไปไหน… แม่ยังอยู่ในความทรงจำ และตอนนี้ ‘โรซา’ ของเราพร้อมจะพาพ่อออกเดินทางอีกครั้งแล้วครับ”
เช้าวันรุ่งขึ้น: วันเกิดครบรอบ 60 ปีของวิกเตอร์
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมาที่หน้าบ้าน เสียงสตาร์ทเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้นอย่างทรงพลังและนุ่มนวล เป็นเสียงที่วิกเตอร์ไม่ได้ยินมานานนับสิบปี
เพื่อนบ้านต่างพากันออกมาดูด้วยความสนใจ รถจี๊ป Owner Type Jeep สีฟ้าครามขัดเงาวับจนสะท้อนแสงแดด จอดอยู่อย่างสง่างามที่หน้าบ้าน บนฝากระโปรงมีชื่อ “ROSA” เด่นเป็นสง่า
วิกเตอร์เดินออกมาในชุดที่ดีที่สุดของเขา เอเดรียนยื่นกุญแจรถส่งให้พ่อพร้อมรอยยิ้ม
“สุขสันต์วันเกิดครับพ่อ ลองขับดูไหมครับ?”
วิกเตอร์รับกุญแจมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาขยับไปนั่งประจำที่ตำแหน่งคนขับ ลูบพวงมาลัยเก่าแต่สะอาดสะอ้านด้วยความรัก ละอองความสุขที่เคยจางหายไปนานแสนนานดูเหมือนจะอบอวลขึ้นมาอีกครั้งในเช้าวันนี้
เมื่อเขาบิดกุญแจและเหยียบคันเร่ง รถจี๊ปคันเก่งก็เคลื่อนตัวออกไปข้างหน้าอย่างมั่นคง โดยมีเอเดรียนนั่งอยู่เคียงข้าง วิกเตอร์มองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีครามอันสดใส เขารู้ดีว่า… ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน โรซากำลังมองลงมาและยิ้มให้กับการเริ่มต้นใหม่ของพวกเขาทั้งสองคนอย่างแน่นอน