ขณะที่ฉันกำลังจะรูดบัตรจ่ายค่าผ่าตัดหัวใจของพ่อสามีเป็นเงิน **10 ล้านบาท** สามีกลับส่งใบหย่ามาให้—ฉันจึงเก็บบัตรกลับเข้ากระเป๋า ขณะที่ใบหน้าของพ่อเขาค่อย ๆ ซีดเผือดอยู่บนรถเข็น
บัตรธนาคารของฉันอยู่ในมือเจ้าหน้าที่การเงินแล้ว
เหลือเพียงรูดอีกครั้งเดียว…
ค่าผ่าตัดหัวใจของคุณพ่อเฮนดรา ซานโตโซ จำนวน **10 ล้านบาท** ก็จะได้รับการชำระครบถ้วน
แต่ข้อความจากสามีของฉัน อาร์กา ปราตามา ทำให้มือของฉันหยุดค้างกลางอากาศ
“เซ็นเถอะ… ฉันไม่ได้รักเธออีกแล้ว ตอนนี้ฉันเจอผู้หญิงที่คู่ควรกับฉันจริง ๆ”
ไม่นานหลังจากนั้น ไฟล์ PDF ก็ถูกส่งเข้ามา
**ข้อตกลงการหย่า**
พยาบาลหลังเคาน์เตอร์มองหน้าฉัน เมื่อจู่ ๆ ฉันก็หัวเราะออกมา
ไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความสุข
แต่เป็นเสียงหัวเราะของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เพิ่งตื่นจากการจมอยู่ใต้น้ำมานานห้าปี เพื่อครอบครัวที่ไม่เคยคิดแม้แต่จะว่ายน้ำมาช่วยเธอ
“คุณผู้หญิงคะ พร้อมชำระเงินหรือยังคะ?” พยาบาลถามอย่างระมัดระวัง
ก่อนที่ฉันจะตอบ เสียงเย็นชาของคุณพ่อเฮนดราก็ดังขึ้นจากรถเข็นด้านหลัง
“ลิเวีย ทำไมช้าจัง? อาร์กาบอกว่าลูกจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อย่าให้คิวผ่าตัดของพ่อหลุดนะ”
ฉันค่อย ๆ หันกลับไป
มือสั่นเล็กน้อย แต่เสียงยังคงนิ่ง
ฉันยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เขาดู
“คุณพ่อ… อ่านเองเถอะค่ะ”
หน้าผากของเขาขมวดเข้าหากัน
เขาอ่านข้อความของอาร์กา
ริมฝีปากค่อย ๆ อ้าออก
ก่อนที่สีหน้าจะซีดเผือดลงอย่างช้า ๆ
“เซ็นเสียเถอะ ตอนนี้ฉันอยู่กับซาบรีนาแล้ว เธอสง่างาม มีระดับ และรู้จักวางตัว ไม่เหมือนเธอ ที่ตอนนี้เหมือนแม่บ้านซึ่งเอาแต่คิดเรื่องเงิน”
คุณพ่อเฮนดรายกมือกุมหน้าอก
“ลูกชายฉัน… มันเสียสติไปแล้ว…” เขาพึมพำ
“ลิเวีย อย่าเพิ่งสนใจข้อความนั้น ช่วยจ่ายค่าผ่าตัดให้พ่อก่อน หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย พ่อจะไปคุยกับมันเอง”
ฉันยิ้มบาง ๆ
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา
ฉันใช้ชีวิตอยู่กับคำว่า **‘ไว้ก่อน’**
ไว้ก่อน… ค่าเล่าเรียนของน้องชายอาร์กา
ไว้ก่อน… ค่าปรับปรุงบ้านพ่อแม่ของเขา
ไว้ก่อน… ซื้อโน้ตบุ๊กเครื่องใหม่ให้อาร์กา
ไว้ก่อน… ค่ารักษาของพ่อเขา
มีเรื่องที่สำคัญกว่าตัวฉันเองเสมอ
และในวันนั้น…
เป็นครั้งแรกในชีวิต
ที่ฉันเลือกจะไม่รออีกต่อไป
ฉันเก็บบัตรธนาคารกลับเข้ากระเป๋าสตางค์ แล้วรูดซิปกระเป๋าปิด
“คุณพ่อคะ เงิน **10 ล้านบาท** นั่น… ไม่ใช่เงินของอาร์กา”
“ฉันเก็บมันมาจากการทำงานล่วงเวลา รับงานเสริมทุกสุดสัปดาห์ และอดหลับอดนอนมาตลอดห้าปี”
คุณพ่อเฮนดรามองฉันตาโต
“แต่นั่นมันค่าผ่าตัดของพ่อนะ!”
“เมื่อก่อน… ใช่ค่ะ”
ฉันหันหลัง
“แต่ตอนนี้ คุณพ่อลองโทรหาลูกชายที่เจอเทพธิดาในฝันของเขาดูสิคะ บางทีผู้หญิงคนนั้นอาจเป็นคนจ่ายให้ก็ได้”
ฉันเดินออกจากโถงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว
ด้านหลังได้ยินเสียงล้อรถเข็นเสียดสีกับพื้น
“ลิเวีย!”
คุณพ่อเฮนดราตะโกนสุดเสียง
“อย่าทิ้งพ่อไว้! อาร์กา! ไอ้ลูกอกตัญญู! แกจะฆ่าพ่อของตัวเองหรือ!”
ฉันไม่หันกลับไปมอง
เมื่อเดินออกมานอกโรงพยาบาล แสงแดดยามบ่ายร้อนแรงเหลือเกิน
แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี…
ที่ฉันหายใจได้อย่างโล่งอก
เมื่อกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ของเรา
รูปแต่งงานที่แขวนอยู่ในห้องนั่งเล่นเป็นสิ่งแรกที่ฉันเห็น
ครั้งหนึ่ง…
ฉันเคยคิดว่ามันคือจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่ในฝัน
แต่ตอนนี้
มันเป็นเพียงภาพของความผิดพลาดที่แพงที่สุดในชีวิต
ฉันเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วเปิดลิ้นชักล่างสุดของโต๊ะข้างเตียง
ข้างในมีกล่องไม้เก่า ๆ ที่อาร์กาไม่เคยแตะต้อง
ไม่มีเครื่องประดับ
มีเพียงสมุดบัญชี ใบฝากเงิน ใบเสร็จ และรายการเดินบัญชี
เงินทุกบาทที่เข้าและออกตลอดชีวิตแต่งงาน ถูกจดบันทึกไว้อย่างละเอียด
**ปีที่ 1**
750,000 บาท — ค่าเล่าเรียนของดิมาส น้องชายอาร์กา
540,000 บาท — โน้ตบุ๊กเครื่องใหม่ของอาร์กา
**ปีที่ 2**
1,670,000 บาท — ค่าปรับปรุงบ้านพ่อแม่ของเขา
625,000 บาท — เครื่องเล่นเกมใหม่ เพราะเขาบอกว่าเครียดจากงาน
**ปีที่ 3**
500,000 บาท — โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ของอาร์กา
ส่วนโทรศัพท์ของฉัน…
หน้าจอแตกจนใช้งานลำบาก
แต่เขากลับบอกว่า
“ยังใช้ได้อยู่ เราต้องประหยัด”
**ปีที่ 4**
1,460,000 บาท — ค่ารักษาตัวครั้งแรกของคุณพ่อเฮนดรา
1,040,000 บาท — ค่าเลี้ยงลูกค้าของอาร์กา
**ปีที่ 5**
เป้าหมาย: **10 ล้านบาท** สำหรับการผ่าตัดหัวใจของคุณพ่อเฮนดรา
ตลอดห้าปี…
ฉันค่อย ๆ หมดสิ้นตัวตน
จากผู้หญิงที่เคยรักการแต่งตัว
กลายเป็นผู้หญิงที่มัดผมลวก ๆ ใส่เสื้อยืดเก่า ๆ และมีรอยคล้ำใต้ตา
แต่ผู้ชายที่ใช้ชีวิตบนความเสียสละของฉัน…
กลับเรียกฉันว่า “คนใช้”
ฉันหยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบ
แล้วโยนรองเท้าราคาแพง นาฬิกาหรู แกดเจ็ต และเสื้อผ้าแบรนด์เนมของอาร์กาลงไปทีละชิ้น
ฉันไม่แม้แต่จะพับให้เรียบร้อย
เขาไม่คู่ควรกับความอ่อนโยนจากมือที่เขาเอาเปรียบมาตลอด
ขณะหยิบเบลเซอร์ที่แขวนอยู่หลังโซฟา
มีบางอย่างหล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
เป็นใบเสร็จที่พับไว้
ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นเพียงใบเสร็จร้านอาหาร
แต่เมื่อเปิดออก…
ทั้งร่างของฉันก็แข็งทื่อ
มันเป็นใบเสร็จจากร้านเครื่องประดับหรูแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ
และใต้ชื่อผู้ซื้อเขียนไว้ชัดเจนว่า
**ARGA PRATAMA**
ยอดชำระ: **8 ล้านบาท**
สินค้า: **แหวนหมั้นเพชร**
วันที่ซื้อ…
สองวันก่อนที่เขาจะสั่งให้ฉันนำเงินเก็บทั้งหมดไปโรงพยาบาล
ฉันทรุดตัวลงบนโซฟาช้า ๆ
แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่านั้น…
คือข้อความลายมือที่อยู่ด้านล่างใบเสร็จ
ลายมือที่ฉันจำได้ไม่มีวันลืม
เป็นลายมือของสามีฉันเอง
“ให้ซาบรีนา ใช้บัตรของลิเวียไปก่อนก็พอ เธอไม่มีวันรู้หรอก”
และในวินาทีนั้น…
เป็นครั้งแรกในรอบห้าปี
ที่ฉันไม่ร้องไห้
ฉันเพียงแค่ยิ้มเบา ๆ
เพราะในที่สุด…
ฉันก็รู้แล้วว่า
ใครกันแน่…
ที่จะร้องไห้หนักที่สุด
เมื่อความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผย
ตอนจบ
เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้นรัว ๆ เป็นสายเรียกเข้าจากอาร์กา เขาคงเพิ่งรู้เรื่องจากโรงพยาบาล ฉันกดรับสายด้วยความใจเย็นที่สุดในชีวิต
“ลิเวีย! เธอทำบ้าอะไรของเธอฮะ?!” เสียงอาร์กาแผดลั่นมาตามสายด้วยความกราดเกี้ยว “พ่อโทรมาบอกว่าเธอเก็บบัตรกลับแล้วเดินหนีไป! เธอรู้ไหมว่าพ่อกำลังจะหัวใจล้มเหลว! รีบไสหัวกลับมาชำระเงินเดี๋ยวนี้!”
“ทำไมฉันต้องจ่ายล่ะอาร์กา?” ฉันถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ในเมื่อเงินเก็บ 10 ล้านบาท ของฉัน มันเป็นเงินของ ‘แม่บ้านที่เอาแต่คิดเรื่องเงิน’ อย่างที่นายบอกไม่ใช่เหรอ?”
“ลิเวีย! อย่ามาเล่นแง่เวลานี้นะ! ถ้าพ่อเป็นอะไรไปเธอต้องรับผิดชอบ!”
“คนที่ต้องรับผิดชอบคือตัวนายต่างหาก อาร์กา” ฉันแค่นยิ้ม “อ้อ… ฉันเห็นใบเสร็จแหวนหมั้นเพชร 8 ล้านบาท ที่นายซื้อให้ซาบรีนาแล้วนะ นายบอกให้เธอใช้บัตรของฉันงั้นเหรอ? เสียใจด้วยนะที่ฉันรู้ทัน และตอนนี้ฉันได้ทำการอายัดบัตรและบัญชีธนาคารทุกใบที่เป็นชื่อของฉันเรียบร้อยแล้ว”
ปลายสายเงียบกริบไปในทันที เสียงลมหายใจของอาร์กาสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก “เธอ… เธอรู้ได้ยังไง…”
“นายคิดว่าฉันโง่มาตลอดห้าปีงั้นสิ? เงิน 10 ล้านบาท ของฉันยังอยู่ครบ และนายไม่มีวันได้แตะต้องมันแม้แต่สลึงเดียว ถ้าอยากให้พ่อรอด นายก็เอาแหวนเพชร 8 ล้านบาท วงนั้นไปคืนร้าน หรือไม่ก็พาเทพธิดาสุดสง่างามของนายมาช่วยจ่ายค่าผ่าตัดสิ” ฉันพูดจบก็กดวางสายทันทีโดยไม่รอฟังคำแก้ตัว แล้วจัดการบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเขารวมถึงครอบครัวของเขาทุกคน
ฉันเดินไปที่ตู้เซฟ หยิบสมุดบัญชี เอกสารหลักฐานทางการเงินทั้งหมดตลอดห้าปี รวมถึงใบเสร็จแหวนเพชรใบนั้น ใส่ลงในกระเป๋าถือ ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางสองใบที่อัดแน่นไปด้วยข้าวของหรูหราของอาร์กาเดินออกจากห้องไป
จุดหมายแรกของฉันคือสำนักงานกฎหมาย ฉันส่งมอบหลักฐานการยักยอกทรัพย์และการอุปการะเลี้ยงดูชู้สาวทั้งหมดให้กับทนายความ เพื่อดำเนินการฟ้องหย่า อาร์กาจะต้องคืนเงินทุกบาทที่เขาแอบยักยอกไปจากฉันตลอดห้าปี รวมถึงสินสมรสที่ฉันควรจะได้ และรองเท้าราคาแพง เสื้อผ้าแบรนด์เนมในกระเป๋าเดินทางสองใบนี้ จะถูกนำไปขายทอดตลาดเพื่อเปลี่ยนเป็นเงินสดคืนกลับมาให้ฉัน
สามวันต่อมา คดีความถูกยื่นฟ้องอย่างรวดเร็ว อาร์กาพยายามติดต่อฉันผ่านทุกช่องทางแต่ไม่สำเร็จ สภาพของเขาในตอนนี้ตกต่ำถึงขีดสุด ร้านเครื่องประดับไม่ยอมรับคืนแหวนเพชรเนื่องจากเป็นสินค้าสั่งทำพิเศษ ทำให้เขาไม่สามารถนำเงินมาจ่ายค่าผ่าตัดให้พ่อได้ ซาบรีนาผู้สูงศักดิ์เมื่อรู้ว่าอาร์กาแท้จริงแล้วไม่มีเงินและกำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย ก็หอบแหวนเพชรหนีหายสาบสูญไปทันที
คุณพ่อเฮนดราถูกย้ายไปยังโรงพยาบาลรัฐบาลเนื่องจากไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาเอกชน แม้จะรอดชีวิตมาได้ด้วยสิทธิ์การรักษาขั้นพื้นฐาน แต่ร่างกายก็ทรุดโทรมลงมาก และความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกก็ตัดขาดกันโดยสิ้นเชิง คุณพ่อเฮนดราสาปแช่งอาร์กาทุกวันที่ทำให้เขาต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้
ในวันนัดไกล่เกลี่ยที่ศาล อาร์กาเดินเข้ามาในห้องพิจารณาคดีด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่เคยใส่ดูยับย่น ใบหน้าซูบตอบและมีรอยคล้ำใต้ตา ผิดกับฉันที่แต่งตัวด้วยชุดเดรสตัวใหม่ ใบหน้าสดใสอิ่มเอิบจากการได้นอนหลับเต็มอิ่มเป็นครั้งแรกในรอบห้าปี
“ลิเวีย… ผมขอโทษ” อาร์กาทรุดเข่าลงตรงหน้าฉัน น้ำตาของเขาไหลอาบแก้ม “ผมผิดไปแล้ว ผมโดนซาบรีนาหลอก เงินเดือนของผมก็ถูกหักไปใช้หนี้ พ่อก็ไม่ยอมคุยกับผม… ได้โปรดถอนฟ้องเถอะนะ กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะ”
ฉันมองผู้ชายที่เคยอยู่เหนือชีวิตฉันมาตลอดห้าปีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ความโกรธแค้น มีเพียงความสมเพช
“ห้าปีที่ผ่านมา ฉันทำหน้าที่ภรรยาและแม่บ้านอย่างดีที่สุดแล้ว อาร์กา” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “แต่นายกลับเหยียบย่ำความรักของฉัน ตอนนี้… นายควรร้องไห้ให้เต็มที่นะ เพราะนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของนรกที่นายต้องเผชิญในชีวิตจริง”
ฉันหันหลังเดินออกจากห้องพิจารณาคดีโดยไม่หันกลับไปมองเสียงสะอื้นไห้อย่างบ้าคลั่งของเขาอีกเลย
เมื่อก้าวพ้นประตูศาล แสงแดดภายนอกสาดส่องลงมา กระทบกับใบหน้าของฉัน ลมสายหนึ่งพัดผ่านไปราวกับกำลังช่วยชะล้างอดีตอันขมขื่น เงิน 10 ล้านบาท ในบัญชีของฉันถูกนำไปลงทุนในธุรกิจเบเกอรี่ที่ฉันเคยฝันอยากจะทำ และตอนนี้ ชีวิตใหม่ที่แท้จริงของฉัน… ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ชีวิตที่ไม่มีคำว่า ‘ไว้ก่อน’ สำหรับตัวเองอีกต่อไป