*วันที่ฉันไปรับคุณย่าที่โรงพยาบาล ฉันกลับได้รับใบเรียกเก็บค่ารักษาพยาบาลกว่า 1 ล้านบาทในชื่อของพ่อผู้ล่วงลับ แต่เมื่อเปิดประตูห้อง VIP ความจริงที่เห็นตรงหน้าทำให้ฉันแทบล้มทั้งยืน**
วันที่คุณย่าของฉันได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล ฉันเป็นคนไปที่แผนกการเงินเพื่อชำระค่ารักษาทั้งหมด
หลังจากเจ้าหน้าที่คืนบัตรประกันสุขภาพให้แล้ว เธอยังยื่นใบเรียกเก็บค่ารักษาอีกใบหนึ่งมาให้
เป็นค่ารักษาโรคหัวใจและค่ายานำเข้าที่รวมแล้ว **มากกว่า 1,000,000 บาท**
“คุณผู้หญิงคะ นี่คือค่ารักษาและค่ายานำเข้าของคุณพ่อของคุณในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมา ที่แผนกโรคหัวใจค่ะ”
“ท่านฝากบอกไว้ว่า วันนี้คุณจะเป็นคนมาชำระเงิน”
เจ้าหน้าที่พูดพลางพิมพ์ข้อมูลในคอมพิวเตอร์ โดยแทบไม่ได้เงยหน้ามองฉัน
ฉันได้แต่มองชื่อที่พิมพ์อยู่บนใบเรียกเก็บ
พูดอะไรไม่ออก
เพราะ…
พ่อของฉันเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ไปนานแล้ว
ถ้าอย่างนั้น…
คนที่นอนอยู่ในโรงพยาบาลตอนนี้เป็นใครกันแน่?
ฉันไม่รู้ตัวเลยว่ากำกระดาษแผ่นบางนั้นแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนนิ้วซีดขาว
เจ้าหน้าที่สาวที่สวมแว่นตาสีดำสังเกตเห็นสีหน้าของฉัน จึงหยุดพิมพ์แล้วถามด้วยความสงสัย
“คุณคะ ข้อมูลของคุณพ่อคุณถูกลงทะเบียนในระบบมาแล้วประมาณครึ่งปีค่ะ”
“แล้วตอนเข้ารับการรักษา เบอร์โทรศัพท์ผู้ติดต่อฉุกเฉินที่แจ้งไว้ ก็เป็นเบอร์ของสามีคุณค่ะ”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า **สามี**
เหมือนมีน้ำเย็นจัดสาดใส่ทั้งตัว
ฉันสูดหายใจลึก พยายามซ่อนมือที่กำลังสั่น
“ช่วยบอกได้ไหมคะ…ผู้ป่วยคนนี้พักอยู่ห้องไหน”
เจ้าหน้าที่รีบพิมพ์ค้นหา
“แผนกโรคหัวใจค่ะ ห้อง VIP แบบส่วนตัว”
ฉันกล่าวขอบคุณ
พับใบเรียกเก็บเงินเก็บไว้ในมือแน่น
ฉันไม่ได้จ่ายเงิน
แต่รีบเดินตรงไปยังอาคารผู้ป่วยในทันที
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลไปทั่วทางเดินยาว
กลิ่นนี้ทำให้ฉันนึกถึงวันที่พ่อเสียชีวิต
ตอนนั้น…
สามีของฉันเป็นคนจัดการทุกอย่างให้
ฉันเคยคิดว่า
ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่สามารถพึ่งพาได้ตลอดชีวิต
ไม่เคยคิดเลยว่า
วันหนึ่งเขาจะนำชื่อของพ่อผู้ล่วงลับของฉัน
ไปใช้สวมสิทธิ์ให้คนอื่นเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล
หากเป็นเพียงชื่อที่บังเอิญเหมือนกัน
คงเป็นไปไม่ได้ที่เบอร์โทรของสามีฉันจะถูกระบุเป็นผู้ติดต่อฉุกเฉิน
ยิ่งเดินเข้าใกล้ห้อง VIP
ทุกก้าวยิ่งเหมือนเหยียบคมมีด
เมื่อฉันมองผ่านกระจกบานเล็กที่ประตู
หัวใจแทบหยุดเต้น
คนที่นอนอยู่บนเตียง
ใส่สายออกซิเจน…
กลับเป็น **พ่อสามีของฉัน**
ส่วนแม่สามี
นั่งสบายอยู่บนโซฟา ดูโทรทัศน์ พร้อมกินผลไม้ไปด้วย
และสามีของฉัน
กำลังยิ้ม พลางปอกผลไม้แล้วป้อนแม่ของตัวเองอย่างเอาใจใส่
“เห็นไหมครับแม่”
“ยานำเข้ามันได้ผลจริง ๆ ช่วงนี้สีหน้าของพ่อดูดีขึ้นเยอะเลย”
แม่สามีหัวเราะอย่างพอใจ
“แน่นอนสิ”
“ยาพวกนี้ราคาแพงทุกวัน”
“โชคดีที่เราใช้สิทธิ์ประกันของพ่อที่ตายไปแล้วของเมียแกได้”
“พวกเราเลยไม่ต้องเสียเงินสักบาทเดียว”
ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น
เลือดทั้งตัวของฉันเดือดพล่าน
ฉันผลักประตูเข้าไปอย่างแรง
**ปัง!**
ทั้งสามคนสะดุ้งตกใจ
ส้อมในมือของสามีหล่นกระแทกพื้น
เมื่อเขาหันมาเห็นฉัน
รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปทันที
“คุณ…มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
ฉันเพียงยิ้มเย็นชา
แล้วเดินตรงเข้าไปหาเขา
ก่อนจะปาใบเรียกเก็บค่ารักษาใส่หน้าอกของเขาเต็มแรง
“ถ้าวันนี้ฉันไม่มา…”
“ฉันคงไม่มีวันรู้ว่าครอบครัวของคุณใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ด้วยชื่อของพ่อที่เสียชีวิตไปแล้วของฉัน”
“ถ้าฉันไม่มาที่นี่…”
“ฉันคงไม่รู้ว่า ต่อให้พ่อฉันถูกฝังไปนานแค่ไหน พวกคุณก็ยังเอาชื่อของเขามาใช้จ่ายค่ารักษาพยาบาล”
ใบเรียกเก็บเงินร่วงลงบนพื้น
ยอดเงินจำนวนมหาศาลปรากฏเด่นชัด
แม่สามีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นชี้หน้าฉัน
“เธอจะมาโวยวายอะไรที่นี่!”
“ที่นี่คือโรงพยาบาลนะ!”
“พ่อสามีของเธอกำลังป่วยอยู่!”
ฉันจ้องหน้าเธอโดยไม่หลบสายตา
“ฉันเป็นคนบ้าหรือ”
“คนที่บ้าจริง ๆ คือพวกคุณ!”
“คนที่นอนอยู่บนเตียงคือสามีของคุณ”
“แล้วทำไมถึงใช้ชื่อพ่อของฉันตอนเข้ารักษา”
“พวกคุณไม่ได้แค่ปลอมแปลงตัวตน”
“แต่ยังใช้สิทธิ์ประกันของคนที่เสียชีวิตไปแล้วอีก”
ฉันหันไปมองสามี
“รู้ไหมว่านี่คือความผิดทางอาญา?”
“นี่คือการฉ้อโกงประกัน”
ใบหน้าของเขาซีดเผือดทันที
เขารีบเดินเข้ามา พยายามจับมือฉัน
“ฟังผมอธิบายก่อนนะ…”
ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างแรง
“อย่ามาแตะตัวฉัน!”
“ถ้าวันนี้คุณไม่อธิบายทุกอย่างให้ชัดเจน…”
ตอนจบ: การตลบหลังด้วยกฎหมาย และบทเรียนราคาแพง
“อย่ามาแตะตัวฉัน!” ฉันสะบัดมือเขาออกอย่างแรง “ถ้าวันนี้คุณไม่อธิบายทุกอย่างให้ชัดเจน… อย่าหวังว่าใครหน้าไหนจะได้เดินออกจากห้องนี้ไปอย่างลอยนวล!”
“มันจะมากไปแล้วนะ!” แม่สามีแผดเสียงลั่น “แกเป็นสะใภ้ตระกูลเรานะ! เงินตั้งล้านกว่าบาท สิทธิ์ประกันของพ่อแกที่ตายไปแล้วถ้าไม่เอามาใช้ก็เสียเปล่า สู้เอามาช่วยชีวิตคนเป็น ๆ ไม่ดีกว่าหรือไง? คิดเสียว่าทำบุญให้พ่อแกสิ!”
คำพูดที่เห็นแก่ตัวอย่างไร้ยางอายของเธอทำให้ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่แววตาของฉันกลับเย็นเยียบจนสามีต้องขยับตัวบังแม่ของเขาไว้
“ทำบุญงั้นเหรอคะ?” ฉันเหยียดยิ้ม “พ่อฉันเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นคุณ (ฉันหันไปจ้องหน้าสามี) เป็นคนอาสาจัดการเอกสารทุกอย่าง รวมถึงการยื่นเรื่องเคลมประกันและปิดบัญชี… ฉันเพิ่งเข้าใจวันนี้เองว่า ทำไมคุณถึงขอเก็บเอกสารตัวจริงของพ่อไว้ทั้งหมด เพราะคุณตั้งใจ ‘ไม่แจ้งตาย’ กับบริษัทประกัน เพื่อเก็บสิทธิ์การรักษา VIP นี้ไว้ใช้กับครอบครัวตัวเอง!”
“คุณ… คุณรู้ได้ยังไง” สามีหน้าซีดสั่นไปทั้งตัว
“เพราะฉันไม่ใช่คนโง่ที่จะปล่อยให้พวกคุณจูงจมูกได้ตลอดไป”
แผนซ้อนแผนที่เตรียมไว้ล่วงหน้า
ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเปิดสปีกเกอร์โฟน และสายที่กำลังต่ออยู่คือ “สารวัตรพิเชษฐ์” เพื่อนสนิทของพ่อที่เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจระดับสูง รวมถึง “ตัวแทนจากบริษัทประกันภัย” ที่ฉันแอบติดต่อทันทีหลังจากเห็นใบเสร็จใบแรกที่เคาน์เตอร์การเงิน
“ทุกอย่างที่พวกคุณพูดเมื่อครู่ ถูกบันทึกไว้ในสายและระบบบันทึกเสียงหมดแล้วครับ” เสียงเข้มของสารวัตรดังผ่านลำโพงชัดเจน “การปลอมแปลงเอกสารราชการ การสวมสิทธิ์ และฉ้อโกงบริษัทประกันภัยด้วยยอดเงินเกิน 1 ล้านบาท มีโทษจำคุกสูงสุดถึง 10 ปี และไม่สามารถยอมความได้ครับ”
แม่สามีเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งบนโซฟาทันที ส่วนสามีของฉันตาเหลือกด้วยความกลัว เขาคุกเข่าลงต่อหน้าฉันตรงนั้น
“ผมขอโทษ! ผมทำไปเพราะรักพ่อ ไม่อยากเห็นพ่อทรมาน” เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นพยายามจะกราบเท้าฉัน “ถ้าบริษัทประกันฟ้อง ผมต้องหมดอนาคตแน่ ๆ ขอกู้เงินมาจ่ายคืนให้โรงพยาบาลตอนนี้เลยได้ไหม อย่าเอาเรื่องเลยนะคุณ”
“รักพ่อของคุณ แล้วพ่อของฉันล่ะ?” ฉันมองเขาด้วยความสมเพช “คุณทำลายเกียรติของคนตาย เอาชื่อของพ่อฉันมาบังหน้าเพื่อความเห็นแก่ตัวของครอบครัวคุณ เงิน 1 ล้านบาทนี้ พวกคุณต้องชดใช้คืนให้บริษัทประกันทุกบาททุกสตางค์แน่นอน… แต่ไม่ใช่ในฐานะสามีของฉัน”
ใบหย่าและบทลงโทษ
ฉันดึงเอกสารอีกชุดหนึ่งออกจากกระเป๋าถือ เอกสารที่ฉันเตรียมไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อนหลังจากระแคะระคายเรื่องพฤติกรรมการเงินที่ผิดปกติของเขา มันคือ “ใบคำร้องขอหย่า”
“เซ็นซะ” ฉันโยนปากกาลงบนตักของเขา “เราหย่าขาดจากกันวันนี้ ทรัพย์สินที่เป็นของฉันและของพ่อคุณจะไม่ได้ไปแม้แต่เซ็นต์เดียว ส่วนหนี้สิน 1 ล้านกว่าบาทพร้อมคดีอาญาที่กำลังจะตามมา… เชิญพวกคุณเคลียร์กับตำรวจและบริษัทประกันเอาเอง”
“ไม่นะ! แกจะทิ้งพวกเราแบบนี้ไม่ได้!” แม่สามีหวีดร้องพยายามจะเข้ามาแย่งเอกสาร แต่จังหวะนั้นเอง ประตูห้อง VIP ก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจและตัวแทนจากบริษัทประกันภัยที่นำหมายเรียกเข้ามาควบคุมตัวทันที
พ่อสามีที่นอนอยู่บนเตียงได้แต่เบิกตามองความล่มสลายของครอบครัวตัวเองด้วยความอับอายและไร้หนทางสู้
ฉันเดินออกจากห้อง VIP นั้นมาพร้อมกับศักดิ์ศรีของพ่อที่ฉันกู้คืนมาได้สำเร็จ ต่อจากนี้ไป… ชื่อของพ่อจะได้รับการพักผ่อนอย่างสงบแท้จริง ส่วนคนลวงโลกที่ใช้ชีวิตอยู่บนคราบน้ำตาและความตายของคนอื่น ก็ถึงเวลาที่ต้องไปชดใช้กรรมในคุกอย่างสาสม