เด็กหญิงอายุเพียงสี่ขวบถูกคู่หมั้นของพี่ชายตบกลางห้องนั่งเล่น… แต่เธอไม่รู้เลยว่าคนที่เธอตบ คือเจ้าหญิงเพียงคนเดียวของตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในมะนิลา
**ตอนที่ 1**
“เด็กอายุแค่สี่ขวบเองนะ”
ประโยคนี้ทำให้ทั้งตระกูล Villanueva สะเทือนทั้งวงศ์ตระกูล
เพียงเพราะ…
คู่หมั้นของพี่ชายฉันตบเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง
มีความลับหนึ่งที่ถูกพูดถึงมานานเกี่ยวกับตระกูล Villanueva ของเรา
ตลอดสิบชั่วอายุคน…
ล้วนมีแต่ลูกชายเท่านั้นที่เกิดมา
ดังนั้นเมื่อเสียงร้องไห้ครั้งแรกของฉันดังขึ้นที่โรงพยาบาล St. Luke’s Medical Center ใน Bonifacio Global City…
คุณปู่ที่กำลังนอนรักษาตัวด้วยโรคหัวใจยังพยายามลุกขึ้นมา เพียงเพื่อจะได้เห็นหลานสาวคนเดียวของตระกูล
คุณย่าร้องไห้ด้วยความดีใจ
ในวันเดียวกันนั้น พ่อของฉันได้ตั้งกองทรัสต์ไว้ในชื่อของฉันทันที
ส่วนแม่ก็คล้องสร้อยคอทองคำที่สืบทอดกันมาหลายรุ่นให้กับฉัน
ลูกพี่ลูกน้องผู้ชายแทบจะเบียดกันเต็มโรงพยาบาลเพื่อมาดูฉัน
โถงทางเดินแน่นจนพยาบาลต้องไล่พวกเขาออก
ตั้งแต่นั้นมา…
ฉันก็กลายเป็นเจ้าหญิงของทั้งตระกูล
ชื่อของฉันคือ…
อิซาเบลลา วิลลานูเอวา
แต่ทุกคน…
เรียกฉันว่า เบลล่า
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเรารวยแค่ไหน
สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน…
คือพี่ชายของฉัน
ราเฟล วิลลานูเอวา
อายุยี่สิบแปดปี
รองประธานบริหารที่อายุน้อยที่สุดของ Villanueva Holdings
ในสายตาคนอื่น…
เขาเย็นชา
เข้มงวด
และแทบไม่ยิ้ม
แต่สำหรับฉัน…
ทุกคืนเขาจะเล่านิทานให้ฉันฟังก่อนนอนเอง
ถ้าฉันหลับบนโซฟา เขาจะอุ้มฉันไปที่ห้อง
ครั้งหนึ่งที่ฉันมีไข้ตอนดึก…
เขาไม่ยอมไปไหน แม้แต่นาทีเดียว
เขาชอบลูบหัวฉันพร้อมรอยยิ้ม
“เบลล่า…”
“มีหลายอย่างที่ฉันอาจสูญเสียได้”
“แต่เธอ…”
“ไม่มีวัน”
ดังนั้นตลอดชีวิตของฉัน…
ฉันเชื่อเสมอว่า ตราบใดที่พี่ชายอยู่ข้างฉัน
จะไม่มีใครกล้ามาทำร้ายฉัน
จนกระทั่งวันนั้นมาถึง
วันที่เขาพาแฟนของเขามาแนะนำให้รู้จัก
เป็นวันอาทิตย์
แทบไม่มีเลยที่พี่ราเฟลจะอยู่บ้านทั้งวัน
เขาเดินมาหาฉันพร้อมรอยยิ้ม
“เบลล่า”
“พี่มีคนจะแนะนำให้รู้จัก”
ฉันพยักหน้าด้วยความดีใจ
“ค่ะ พี่ชาย”
“ฉันจะเป็นเด็กดี”
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น
เมื่อเปิดประตู…
ผู้หญิงอายุราวยี่สิบกลางๆ เดินเข้ามา
เธอชื่อ…
นิโคล ซานโตส
สูง
ใส่รองเท้าส้นสูง
แต่งหน้าเข้ม
และมีกลิ่นน้ำหอมที่แรงมาก
แต่สิ่งที่ฉันสังเกตเห็นมากที่สุดคือ…
ทันทีที่เธอมองฉัน
สายตาของเธอก็เปลี่ยนไป
ไม่ใช่สายตาผู้ใหญ่ที่มองเด็ก
แต่มันเหมือน…
ความเกลียดชังที่กดไว้ลึกๆ
ราเฟลยิ้ม
“เบลล่า”
“นี่คือนิโคล”
“เธอคือแฟนของพี่”
ฉันก้มหัวทักทาย
“สวัสดีค่ะ พี่สาว”
เธอยิ้มบางๆ แบบฝืนๆ
และไม่ตอบอะไรเลย
พอดีกับที่โทรศัพท์ของพี่ดังขึ้น
เป็นสายด่วนจากที่ทำงาน
เขาลูบหัวฉัน
“เบลล่า”
“เดี๋ยวพี่มาแป๊บนึงนะ ไปคุยโทรศัพท์ที่ห้องทำงานก่อน”
ฉันพยักหน้า
“ค่ะ”
เมื่อประตูปิดลง…
ทั้งห้องนั่งเล่นเงียบลง
เสียงรองเท้าส้นสูงค่อยๆ ใกล้เข้ามา
ต็อก… ต็อก… ต็อก…
เธอหยุดตรงหน้าฉัน
ฉันคิดว่า…
เธอจะมาดูภาพวาดของฉัน
แต่ทันใดนั้น เธอก็กระชากคางฉันขึ้น
แรงมาก
เล็บยาวของเธอจิกลงบนผิวฉัน
ฉันสะดุ้งด้วยความเจ็บ
“แกนี่เองสินะ”
ฉันมองเธออย่างงงๆ
“คะ…คะ?”
เธอยิ้มเยาะ
“เด็กผู้หญิงที่เกาะแฟนฉันตลอด”
ฉันไม่เข้าใจเลย
“พี่คะ…”
เธอยิ่งบีบแรงขึ้น
“อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง”
“ฉันหาข้อมูลมาแล้ว”
“ตระกูล Villanueva ไม่มีลูกสาว”
“แกก็แค่เด็กที่ถูกรับมาเลี้ยง เพื่อเกาะกินสมบัติ”
ตาฉันเบิกกว้าง
ฉันส่ายหน้า
“ไม่ใช่นะคะ…”
ยังพูดไม่ทันจบ—
**เพี๊ยะ!**
ฝ่ามือหนักๆ ตบลงที่แก้มซ้ายของฉัน
ฉันล้มลงกับพื้น
หูอื้อไปหมด
ทุกอย่างหมุนไปหมด
น้ำตาไหลออกมาเอง
ฉันกำลังจะเรียกพี่ชาย…
แต่เธอก็ปิดปากฉันไว้ทันที
“ห้ามร้อง”
“ถ้าฉันเห็นเธอเข้าใกล้ราเฟลอีก…”
“จะไม่ใช่แค่ตบแน่นอน”
ฉันพยายามดิ้น
เท้าฉันเตะไปโดนปราสาทไม้ที่ฉันต่อไว้นานแล้ว
**โครม!**
บล็อกไม้กระจายเต็มพื้นห้องนั่งเล่น
เธอปล่อยมือออกจากปากฉันทันที
จัดผมตัวเอง แล้วกลับไปนั่งโซฟา เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเริ่มไถมือถือ
ส่วนฉัน…
นั่งคุดคู้บนพื้น
กอดตัวเอง
พยายามกลั้นเสียงสะอื้น
ฉันไม่รู้เลยว่า…
กล้อง CCTV บนเพดาน
ได้บันทึกทุกอย่างไว้อย่างเงียบๆ
และในวินาทีนั้น…
ประตูห้องทำงานก็ค่อยๆ เปิดออก…
ตอนจบ: นรกบนดินของคนตระกูลซานโตส
ประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับการก้าวเดินอย่างอารมณ์ดีของราเฟล แต่ทันทีที่สายตาของเขาปะทะกับภาพตรงหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็อันตรธานหายไปในพริบตา
บล็อกไม้กระจัดกระจาย และที่ใจกลางห้องนั้น… น้องสาววัยสี่ขวบที่เขาฟูมฟักมาอย่างทะนุถนอมกำลังนั่งคุดคู้ ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว บนแก้มซ้ายอันเนียนละเอียดปรากฏรอยนิ้วมือห้าขวาแดงฉ่าและมีเลือดซึมเล็กน้อยจากรอยเล็บ
“เบลล่า!” ราเฟลพุ่งตัวเข้าไปอุ้มฉันขึ้นมาแนบอกทันที เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหัวใจที่แตกสลาย “เกิดอะไรขึ้น?! ใครทำเธอ?!”
ฉันไม่กล้าพูด ได้แต่ซุกหน้าลงกับอกเสื้อของพี่ชายแล้วร้องไห้โฮออกมาด้วยความขวัญเสีย นิโคลที่นั่งอยู่บนโซฟารีบเก็บโทรศัพท์แล้วแกล้งทำสีหน้าตกใจทันที
“ตายแล้วราเฟล! เมื่อกี้เบลล่าซนมากเลยค่ะ วิ่งเล่นท่าไหนไม่รู้สะดุดบล็อกไม้ล้มหน้ากระแทกพื้น นิโคลพยายามจะเข้าไปช่วยห้ามแล้ว แต่น้องร้องไห้ไม่ยอมให้จับเลยค่ะ” นิโคลพูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดูแกมตำหนิ “เด็กคนนี้ดื้อจังเลยนะคะ ซุ่มซ่ามขนาดนี้ได้ยังไง”
ราเฟลไม่ได้ฟังคำโกหกของเธอ สายตาของเขาจับจ้องไปที่รอยแผลบนหน้าของฉัน มันไม่ใช่รอยกระแทกพื้น… แต่มันคือ รอยฝ่ามือ และ รอยจิกของเล็บยาว
เขาค่อย ๆ วางฉันลงบนโซฟาอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา กดสั่งการด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก “พ่อบ้านดาเนียล… ส่งคลิปกล้อง CCTV ในห้องนั่งเล่นเมื่อห้านาทีก่อนเข้าเครื่องฉันเดี๋ยวนี้”
คำว่า CCTV ทำให้นิโคลหน้าถอดสีทันที ร่างกายของเธอเริ่มสั่นระริก
ไม่ถึงสิบวินาที วิดีโอถูกส่งมา ราเฟลกดเปิดดู ช็อตที่นิโคลกระชากคางฉัน บตบหน้าฉันจนล้มคว่ำ และพูดจาข่มขู่… ทุกอย่างชัดเจนทั้งภาพและเสียง
เพล้ง! โทรศัพท์ในมือของราเฟลถูกบีบจนหน้าจอแตกละเอียดด้วยความโกรธจัดที่พุ่งทะลุจุดเดือด บรรยากาศในห้องนั่งเล่นกดดันจนแทบจะไม่มีอากาศหายใจ
“ราเฟล… คือนิโคลอธิบายได้นะคะ! เด็กคนนี้…”
“ผู้หญิงคนนี้ตบน้องสาวฉัน” ราเฟลพูดสอดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เบามาก แต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้อง เขาหันไปจ้องหน้านิโคล ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความอาฆาต “แกตบ… เจ้าหญิงเพียงคนเดียวของตระกูลวิลลานูเอวา”
“น… น้องสาวเหรอ?” นิโคลเบิกตากว้างช็อกสุดขีด “แต่ตระกูลคุณไม่มีลูกสาว…”
“ยัยโง่เอ๊ย! เบลล่าคือสายเลือดที่แท้จริงของวิลลานูเอวาในรอบสิบชั่วอายุคน!” ราเฟลตะคอกลั่นจนนิโคลทรุดลงไปกองกับพื้น “และแก… เพิ่งเซ็นใบสั่งตายให้ตัวเองและตระกูลซานโตสของแก!”
ราเฟลเดินไปกดปุ่มอินเตอร์คอมที่ผนัง “บอดี้การ์ด ลากคอผู้หญิงคนนี้ออกไปซะ อย่าให้เหยียบเข้ามาในเขตบ้านฉันอีก และสั่งการลงไป… เปิดใช้งานระบบคว่ำบาตรตระกูลซานโตสเต็มรูปแบบ“
สองชั่วโมงต่อมา ณ คฤหาสน์ตระกูลซานโตส
พายุทอร์นาโดทางการเงินและอิทธิพลมืดพัดถล่มตระกูลซานโตสอย่างบ้าคลั่งโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า
พ่อของนิโคลกำลังโทรศัพท์สายแทบไหม้ ใบหน้าซีดเผือดเหมือนคนกำลังจะหัวใจวาย “อะไรนะ?! ธนาคารระงับวงเงินกู้ทั้งหมดเหรอ?! หุ้นบริษัทโดนเทขายจนดิ่งเหว?! ลูกค้ายกเลิกสัญญาทุกรายภายในหนึ่งชั่วโมง?!”
ในตอนนั้นเอง นิโคลที่ถูกบอดี้การ์ดโยนทิ้งไว้หน้าบ้านวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา “คุณพ่อคะ! แย่แล้วค่ะ ราเฟลเขา…”
เพี๊ยะ! พ่อของเธอกระชากตัวเธอมาตบหน้าอย่างแรงจนเธอล้มลง “แกไปทำอะไรมานิโคล! เมื่อกี้ท่านผู้นำตระกูลวิลลานูเอวารุ่นปู่โทรมาหาฉันด้วยตัวเอง ท่านบอกว่า… แกไปตบหน้าหลานสาวคนเดียวของเขา! แกไปแตะต้องคุณหนูเบลล่า!”
“หนู… หนูคิดว่าเธอเป็นแค่เด็กกำพร้าที่ถูกเก็บมาเลี้ยง…” นิโคลร้องไห้โฮด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง
“แกมันนรกส่งมาเกิด! ตระกูลเราพังพินาศเพราะความโง่ของแก!”
ไม่กี่นาทีต่อมา รถสีดำนับสิบคันของตระกูลวิลลานูเอวาและเจ้าหน้าที่ตำรวจบุกเข้ามาถึงในบ้าน ข้อหาทำร้ายร่างกายเด็ก วิ่งเต้นระงับธุรกิจ และคดีฟอกเงินเก่า ๆ ของตระกูลซานโตสถูกขุดขึ้นมาทันที ตระกูลซานโตสที่เคยยิ่งใหญ่ในมะนิลา… ล้มละลายและจบสิ้นลงในบ่ายวันนั้นเอง
ที่ห้องนอนของเบลล่า
ฉันนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ มีคุณปู่ คุณย่า คุณพ่อ คุณแม่ และเหล่าลูกพี่ลูกน้องผู้ชายนับสิบคนยืนล้อมรอบเตียงด้วยสีหน้าท่าทางที่พร้อมจะไปพังโลกทั้งใบเพื่อฉัน คุณปู่กุมมือเล็ก ๆ ของฉันไว้รื้นไปด้วยน้ำตา ส่วนคุณแม่คอยประคบเย็นที่แก้มให้อย่างเบามือ
ราเฟลเดินเข้ามาในห้อง เขานั่งลงข้างเตียง ลูบหัวฉันด้วยมือที่สั่นเทาและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“เบลล่า… พี่ขอโทษที่ปกป้องเธอไม่ได้ พี่ทำคนเลวคนนั้นชดใช้แล้วนะ”
ฉันยิ้มบาง ๆ ถึงจะยังเจ็บแก้มอยู่ แต่เมื่อเห็นทุกคนในครอบครัวอยู่ตรงนี้ ความกลัวก็หายไปจนหมด ฉันเอื้อมมือเล็ก ๆ ไปจับมือของพี่ชาย
“เบลล่าไม่เจ็บแล้วค่ะพี่ราเฟล… เบลล่ารู้ว่า ตราบใดที่ทุกคนอยู่ข้างเบลล่า จะไม่มีใครทำร้ายเบลล่าได้จริง ๆ”
ราเฟลยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เขาจุมพิตที่หน้าผากของฉันอย่างแสนรัก ท่ามกลางสายตาของคนตระกูลวิลลานูเอวาทุกคนที่ปฏิญาณในใจร่วมกันว่า… ต่อจากนี้ไป ใครก็ตามที่กล้าทำให้เจ้าหญิงของพวกเขาต้องหลั่งน้ำตาแม้เพียงหยดเดียว มันผู้นั้นจะไม่มีที่ยืนบนโลกใบนี้อีกต่อไป!