เมื่อฉันได้รับคัดเลือกเข้าเรียนปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยฟิลิปปินส์ (UP) ฉันกลับค้นพบว่าแม่และน้องสาวที่เดินทางมา “ฉลองความสำเร็จ” ให้ฉันนั้น วางแผนทำลายชีวิตฉันมานานแล้ว
วันที่ฉันรู้ว่าตัวเองได้รับการตอบรับเข้าศึกษาต่อในหลักสูตรปริญญาโทของ UP Diliman โดยตรง ฉันคิดว่านั่นคือวันที่มีความสุขที่สุดในชีวิต
แม่กับน้องสาวคนเล็กของฉัน มิรา ยังอุตส่าห์เดินทางมาจากต่างจังหวัดเพื่อร่วมฉลองความสำเร็จครั้งนี้
แต่ในคืนนั้นเอง
ฉันได้เห็นความจริงจากโพสต์นิรนามโพสต์หนึ่ง
ความจริงที่แทบจะฆ่าฉันทั้งเป็น
ครอบครัวที่ฉันคิดว่าอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด
กลับเป็นคนที่คอยฉุดฉันให้ตกต่ำมาตั้งแต่แรก
หลังจากทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในย่านกาติปูนัน
ฉันเป็นคนไปส่งแม่กับมิราที่โรงแรม ซึ่งฉันจ่ายเงินค่าที่พักเองจากเงินทุนการศึกษาที่เหลืออยู่
“ลูก แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก”
แม่พูดพร้อมกอดฉันที่ล็อบบี้โรงแรม
“ลูกคือความภาคภูมิใจของครอบครัวเรา”
ส่วนมิราก็เหมือนทุกครั้ง
เธอเกาะแขนฉันและทำตัวน่ารัก
“พี่เลีย พรุ่งนี้พาเราเที่ยวหน่อยนะ”
“แล้วพอพี่ได้รับจดหมายตอบรับอย่างเป็นทางการ เรามาจัดงานฉลองกัน”
“ฉันจะบอกเพื่อนทุกคนเลยว่าพี่สาวฉันเป็นนักวิทยาศาสตร์ในอนาคต!”
ตอนนั้นฉันหัวเราะอย่างมีความสุข
หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก
สี่ปีที่ผ่านมา ฉันต่อสู้อย่างหนักในมะนิลา
จากเมืองเล็ก ๆ ในจังหวัดเกซอน
ฉันเดินทางมาที่ดิลิมันพร้อมกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว เสื้อผ้าไม่กี่ชุด และความฝัน
หลายคืนฉันนอนในห้องสมุด
หลายครั้งที่ต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพื่อเก็บเงินไว้ถ่ายเอกสารและซื้ออุปกรณ์ในห้องแล็บ
แต่ฉันอดทนได้ทั้งหมด
เพราะฉันคิดถึงแม่เสมอ
แม่ที่เลี้ยงดูฉันมา
แม่ที่บอกว่าจะสนับสนุนความฝันของฉันไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
แม่ที่เคยมอบสมุดบัญชีเล่มเล็กให้ฉันในวันเปิดเทอมปีหนึ่ง แล้วบอกว่า
“อย่ากลัวที่จะฝันนะลูก แม่อยู่ตรงนี้เสมอ”
ดังนั้น เมื่อแม่รู้ว่าฉันได้รับคัดเลือกเข้าปริญญาโทโดยไม่ต้องผ่านกระบวนการสอบคัดเลือกปกติ
ฉันจึงไม่แปลกใจที่เธอร้องไห้ระหว่างวิดีโอคอล
“ลูก แม่กับมิราจะไปหานะ”
“แม่อยากกอดลูกด้วยตัวเอง”
ฉันคิดว่าพวกเขารักฉัน
ฉันคิดว่าพวกเขาภูมิใจในตัวฉัน
เมื่อกลับถึงหอพัก
รอยยิ้มยังไม่หายไปจากใบหน้า
ฉันนอนลงบนเตียง เปิดโทรศัพท์ และเลื่อนดูแอปชุมชนท้องถิ่นเพื่อหาร้านอาหารราคาประหยัดที่จะพาพวกเขาไปในวันรุ่งขึ้น
และที่นั่นเอง
ฉันเห็นโพสต์นั้น
บัญชีผู้ใช้เป็นนิรนาม
แต่ระบุพื้นที่เดียวกับที่พวกเราอยู่
“ใครมีไอเดียของขวัญราคาไม่เกิน 100 เปโซบ้าง? แบบที่น่าหงุดหงิดที่สุดน่ะ พี่สาวฉันชอบทำตัวเก่ง เพิ่งได้เข้าเรียนปริญญาโท อยากให้เธออาเจียนด้วยความโมโหเลย”
ฉันขมวดคิ้ว
มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นมากมาย
“ซื้อแก้วน้ำขยะ ๆ ให้สิ”
“การ์ดแสดงความยินดีปลอม ๆ”
“ช็อกโกแลตหมดอายุ”
“แกล้งพี่น้องกันเล่นหรือเปล่า?”
แต่เจ้าของโพสต์กลับไม่ขำด้วย
เธอตอบกลับด้วยความหงุดหงิด
ก่อนจะเข้าไปแก้ไขโพสต์
“ขอบคุณทุกคน ไม่ต้องแล้ว แม่จะเป็นคนลงโทษมันแทนฉันเอง”
หัวใจฉันหนักอึ้งขึ้นทันที
มีคนถามว่า
“แรงไปไหม นั่นพี่สาวเธอนะ ทำไมต้องให้แม่มายุ่งด้วย?”
บัญชีนิรนามตอบกลับว่า
“ใครบอกว่าฉันล้อเล่น?”
“แม่รักแค่ฉันคนเดียว”
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่ขยะ”
“ทั้งชีวิตของมันควรจำไว้ว่า มันมีชีวิตอยู่ได้เพราะฉันอนุญาต”
ฉันลุกขึ้นยืนจากเตียงทันที
จากนั้นก็มีอีกหนึ่งความคิดเห็นปรากฏขึ้น
“ตอนฉันอยู่ ป.4 ได้คะแนนคณิตศาสตร์ 98 คะแนน ส่วนมันได้ 100”
“ฉันร้องไห้”
“แม่เลยตบมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้ฉันหัวเราะ”
นิ้วของฉันเย็นเฉียบ
ฉันจำเรื่องนั้นได้
วันนั้นฉันกลับบ้านพร้อมคะแนนเต็ม
แต่เมื่อถึงบ้าน มิรากลับร้องไห้ เพราะบอกว่าถูกเพื่อนล้อ
แม่หันมาตำหนิฉันว่าเป็นคนอวดดี
ตั้งใจทำให้น้องอับอาย
แล้วเธอก็ตบฉัน
ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากี่ครั้ง
ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองผิด
ฉันเลื่อนหน้าจอต่อ
“ตอนมัธยม พวกเราทำให้มันพลาดสอบสองครั้ง”
“แล้วตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เราจ้างคนไปทำร้ายมันจนขาหัก”
“แม่ไม่อยากให้มันไปได้ไกลกว่าฉัน”
ฉันแทบหายใจไม่ออก
ความเจ็บปวดจากคืนนั้นย้อนกลับมาอีกครั้ง
คืนก่อนวันสอบเข้าที่มะนิลา
แม่บอกว่าเธอไม่สบาย จึงไปส่งฉันไม่ได้
ฉันปั่นจักรยานไปขึ้นรถโดยสารคนเดียว
ในตรอกมืดแห่งหนึ่ง
มีชายสามคนเข้ามาลากตัวฉัน
ฉันดิ้นรน
ฉันร้องขอความช่วยเหลือ
และด้านหลังพวกเขา
ฉันเห็นมิรา
เธอกำแท่งเหล็กไว้ในมือ
ตัวสั่นไปหมด
เมื่อสายตาเราสบกัน
เธอร้องไห้และตะโกนว่า
“พี่เลีย ขอโทษ!”
“ฉันกลัว!”
“ฉันพยายามช่วยพี่แล้ว!”
และฉันก็เชื่อเธอ
เพราะเธอคือน้องสาวของฉัน
เพราะในเวลานั้น
ฉันไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า เด็กผู้หญิงที่ฉันปกป้องมาตลอดจะทำร้ายฉันได้
ฉันเกือบไม่ได้เข้าสอบ
เดินเข้าศูนย์สอบด้วยหัวเข่าพันผ้า แขนช้ำ และเจ็บจนแทบนั่งไม่ไหว
แต่ฉันก็สอบผ่าน
ฉันคิดว่ามันเป็นปาฏิหาริย์
โดยไม่รู้เลยว่า
นั่นคือครั้งแรกที่พวกเขาเกือบฝังฉันทั้งเป็น
มือของฉันสั่นขณะกดเข้าไปดูโปรไฟล์ของเจ้าของโพสต์
รูปโปรไฟล์เล็กมาก
เป็นภาพมือที่วางอยู่บนโต๊ะในโรงแรม ข้างแก้วกาแฟเย็น
แต่สิ่งที่สะดุดตาฉันคือแหวน
มันไม่ใช่แหวนธรรมดา
ฉันเป็นคนออกแบบมันเอง
ฉันทำให้มิราในวันเกิดของเธอ
แหวนเงินวงเล็ก ประดับหินเซอร์โคเนียราคาถูก
แต่ฉันทุ่มเททั้งเวลาและหัวใจ
ฉันเป็นคนวาดแบบ
เป็นคนหาช่างในคูเบา
และแทบไม่ได้กินข้าวดี ๆ อยู่สองสัปดาห์เพื่อจ่ายค่าแหวนวงนั้น
ฉันทรุดตัวนั่งลงบนพื้น
มิรา
เจ้าของบัญชีนิรนามคนนั้นคือมิรา
และถ้าทุกอย่างที่เธอเขียนเป็นความจริง
เธอไม่ใช่สัตว์ประหลาดเพียงคนเดียว
แม่ก็เป็นด้วย
ฉันหยิบสร้อยคอที่ห้อยอยู่บนคอขึ้นมา
มันเป็นของขวัญจากแม่ในวันเกิดปีที่แล้ว
เธอบอกว่าเป็นจี้วินเทจจากเซบู
เพื่อนเก่าส่งมาให้
เป็นของราคาแพง
และกำชับให้ฉันเก็บรักษาอย่างดี
เมื่อฉันกลับไปที่โพสต์
ก็พบความคิดเห็นใหม่จากมิรา
“สร้อยที่มันใส่อยู่ตอนนี้เหรอ?”
“ฉันเก็บมาจากคอสุนัขจรจัดข้างถนน”
“ตอนแรกยังมีคราบสกปรกติดอยู่เลย”
“แม่แค่หากล่องสวย ๆ มาใส่ให้ดูแพง”
“มันดีใจมากตอนรับไป”
“น่าขยะแขยงจริง ๆ”
ฉันอาเจียนทันที
วิ่งเข้าห้องน้ำของหอพัก ตัวสั่นไปทั้งร่าง
จับอ่างล้างหน้าไว้แน่นขณะร้องไห้
เมื่อเงยหน้ามองกระจก
ฉันเห็นตัวเองแตกสลาย
ไม่ใช่เพราะความยากจน
ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า
แต่เพราะฉันเพิ่งรู้ว่า
คนที่ฉันขอบคุณมาตลอดชีวิต
คือคนที่ค่อย ๆ วางยาพิษฉันทีละน้อย
เมื่อเดินออกจากห้องน้ำ
โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
แม่โทรมา
ฉันจ้องหน้าจออยู่หลายวินาทีก่อนกดรับ
“ลูก”
แม่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ถึงหอหรือยัง? ขอโทษนะ แม่เพิ่งหาโทรศัพท์เจอ”
ฉันไม่ตอบ
และได้ยินเสียงมิราอยู่ด้านหลัง
“เอามานี่สิแม่”
ไม่กี่วินาทีต่อมา
เธอเป็นคนพูดสายแทน
“พี่เลีย!”
น้ำเสียงของเธอสดใสร่าเริง
“มื้อเย็นวันนี้สนุกมากเลยนะ”
“พรุ่งนี้เราไปห้างกันไหม?”
“แล้วอย่าลืมใส่สร้อยเส้นนั้นด้วยนะ มันเหมาะกับพี่มากเลย”
ทั้งร่างฉันเย็นเฉียบ
ฉันมองไปที่แล็ปท็อป
ซึ่งยังเปิดโพสต์นั้นค้างอยู่
และในขณะที่เธอกำลังคุยกับฉัน
ความคิดเห็นใหม่ก็ปรากฏขึ้นจากบัญชีนิรนาม
“อัปเดต: ตอนนี้ฉันกำลังคุยกับมันอยู่”
“มันยังโง่เหมือนเดิม”
“พรุ่งนี้ฉันกับแม่จะทำให้แน่ใจว่า มันจะไม่มีวันได้เข้าเรียนปริญญาโท”
ฉันกำโทรศัพท์แน่น
และเป็นครั้งแรกในชีวิต
ฉันไม่ได้ร้องไห้
ฉันยิ้ม
“มิรา”
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
“พรุ่งนี้ ฉันจะให้ของขวัญที่มีความสุขที่สุดในชีวิตเธอเอง”
ฉันวางสายจากมิราด้วยมือที่นิ่งสนิท ความเสียใจและหยาดน้ำตาไหลเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเย็นชาที่เกาะกินลึกเข้าไปในกระดูก พวกเขาคิดว่าฉันยังเป็นเลียคนเดิม คนโง่ที่ยอมให้พวกเขาจูงจมูก ทุบตี และเหยียบย่ำเพื่อความสุขของน้องสาวงั้นหรือ?
พวกเขาลืมไปแล้วว่า สี่ปีในรั้ว UP Diliman คณะวิทยาศาสตร์ ได้หล่อหลอมให้ฉันกลายเป็นนักคิดที่อยู่กับข้อเท็จจริง ไม่ใช่อารมณ์
ฉันเดินไปที่โต๊ะทำงาน ถอดสร้อยคอสกปรกที่แม่ให้โยนทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี จากนั้นฉันเปิดแล็ปท็อปเพื่อเริ่ม “เตรียมของขวัญ” ให้กับครอบครัวจอมปลอม
สิ่งแรกที่ฉันทำคือการแคปหน้าจอโพสต์นิรนามของมิราทุกข้อความ ทุกความคิดเห็น โดยเฉพาะข้อความที่เธอยอมรับว่า “จ้างคนมาทำร้ายร่างกายฉันจนขาหักก่อนการสอบเข้ามหาวิทยาลัย” และข้อความล่าสุดที่ขู่จะทำลายอนาคตการเรียนต่อของฉัน ฉันรวบรวมหลักฐานทั้งหมด ส่งอีเมลตรงถึงฝ่ายกฎหมายของมหาวิทยาลัย (UP Legal Office) และคณบดีคณะวิทยาศาสตร์ พร้อมระบุว่าตัวฉันกำลังถูกคุกคามสวัสดิภาพและความปลอดภัยจากบุคคลภายนอก
จากนั้น ฉันโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่เป็นประธานชมรมกฎหมายในมหาวิทยาลัย เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เพื่อนของฉันโกรธจัดและรับปากจะประสานงานกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของวิทยาเขต (UP Diliman Police) ให้สแตนบายรอในวันรุ่งขึ้น
เช้าวันต่อมา ฉันนัดแม่กับมิราที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งภายในมหาวิทยาลัย แถว ๆ อาคารศูนย์เรียนรู้รวม
พวกเธอเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส มิราสวมชุดกระโปรงสีหวาน ส่วนแม่รีบเข้ามาจับมือฉันแล้วถามว่า “จดหมายตอบรับฉบับจริงออกหรือยังลูก? แม่กับน้องอยากเห็น”
“ยังค่ะ แต่อีกเดี๋ยวก็คงได้เห็น” ฉันยิ้ม ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
มิราเหลือบมองที่คอของฉันแล้วแกล้งทำเป็นทัก “อ้าวพี่เลีย ทำไมไม่ใส่สร้อยที่แม่ให้มาล่ะ? วันสำคัญแบบนี้แท้ ๆ”
ฉันไม่ได้ตอบเธอ แต่หยิบไอแพดของตัวเองวางลงบนโต๊ะ หมุนหน้าจอที่เปิดแอปชุมชนท้องถิ่น… หน้าโพสต์นิรนามโพสต์นั้นที่ฉันแคปเจอร์หลักฐานทุกอย่างไว้เปิดหราอยู่
รอยยิ้มบนใบหน้าของมิราแข็งค้างทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ผิวหน้าถอดสีจนกลายเป็นขาวซีด เธอกระอักกระอ่วนและพยายามจะคว้าไอแพดไป แต่ฉันดึงกลับมาทัน
“พี่… พี่เลีย นี่มันอะไรกัน? ฉันไม่รู้เรื่องนะ!” มิราปฏิเสธเสียงสั่น
“ไม่รู้เรื่องเหรอ?” ฉันหัวเราะเบา ๆ “แหวนเงินวงนี้ ฉันเป็นคนออกแบบและสั่งทำที่คูเบาให้เธอเองกับมือ จำนิ้วมือตัวเองในรูปโปรไฟล์ไม่ได้งั้นหรือ มิรา?”
แม่เริ่มเห็นท่าไม่ดี รีบเข้ามาทุบโต๊ะแล้วตวาดใส่ฉัน “เลีย! แกทำบ้าอะไร! น้องเพิ่งมาถึงเหนื่อย ๆ แกเอาเรื่องไร้สาระจากอินเทอร์เน็ตมาปรักปรำน้องได้ยังไง! นิสัยอวดดีแก้ไม่หายจริง ๆ!”
“หนูไม่ได้ปรักปรำค่ะแม่” ฉันสบตาแม่ตรง ๆ สายตาของฉันคงกร้าวและนิ่งจนทำให้แม่ชะงักไป “และหนูก็รู้แล้วด้วยว่า สร้อยเส้นนั้นแม่เก็บมาจากคอสุนัขจรจัดข้างถนน… ขอบคุณนะคะที่ปฏิบัติต่อหนูเหมือนขยะมาตลอดชีวิต”
“แก… แก!” แม่หน้าแดงด้วยความโกรธ เอื้อมมือขึ้นมาตั้งท่าจะตบหน้าฉันเหมือนที่เคยทำตอนเด็ก ๆ เพื่อปกป้องมิรา
แต่ครั้งนี้ ฉันคว้าข้อมือของแม่ไว้แน่น แรงบีบจากความแค้นตลอดหลายปีทำให้แม่ร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด
“หมดเวลาของพวกคุณแล้วค่ะ” ฉันพูดกระซิบ
ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของ UP สองคน พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบที่ฉันประสานงานไว้ล่วงหน้า เดินเข้ามาล้อมโต๊ะของเราทันที เพื่อนของฉันจากชมรมกฎหมายเดินตามเข้ามาพร้อมเอกสารแจ้งความดำเนินคดีในข้อหาข่มขู่ คุกคาม และสืบเนื่องไปถึงคดีทำร้ายร่างกายสาหัสเมื่อสี่ก่อนที่มีหลักฐานการรับสารภาพในโลกออนไลน์
“คุณผู้หญิงทั้งสองคน กรุณาเชิญไปที่สถานีตำรวจด้วยครับ เรามีเรื่องต้องสอบสวนเกี่ยวกับคดีทำร้ายร่างกายและการคุกคามนักศึกษา” เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าวเสียงเฉียบขาด
มิราร้องไห้โฮออกมาด้วยความกลัว เธอทรุดลงไปเกาะขาแม่ “แม่! ช่วยหนูด้วย! หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูแค่หมั่นไส้มัน!”
ส่วนแม่ทำท่าจะโวยวายอ้างความเป็นแม่เพื่อกดดันฉัน “เลีย! แกมันลูกเนรคุณ! ฉันเลี้ยงแกมานะ แกจะจับแม่กับน้องเข้าคุกเหรอ!”
ฉันยืนมองภาพความโกลาหลตรงหน้าด้วยความรู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความผูกพันทางสายเลือดที่เคยล่ามโซ่ฉันไว้บัดนี้ขาดสะบั้นลงแล้ว
“ฉันขอบคุณแม่เสมอค่ะที่ให้กำเนิดฉันมา… แต่สี่ปีที่ผ่านมา เงินทุกเปโซที่หนูใช้เรียน คือเงินทุนจากความสามารถของหนูเอง ไม่ใช่ของแม่” ฉันมองหน้ามิราที่กำลังถูกพยุงตัวขึ้น “ส่วนเธอ… มิรา อนาคตประวัติอาชญากรรมนี้ คือของขวัญที่ฉันตั้งใจมอบให้เธอในวันนี้ ขอให้มีความสุขกับชีวิตที่ไม่มีวันเรียนจบและไม่มีวันก้าวหน้าไปกว่าฉัน… ตลอดไป”
ตำรวจควบคุมตัวพวกเธอเดินออกไปจากร้านกาแฟ ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาคนอื่น ๆ ที่มองมาด้วยความสนใจ มิรายังคงร้องไห้คร่ำครวญ ส่วนแม่หันมามองฉันด้วยสายตาเคียดแค้น แต่ฉันไม่ได้สนใจอีกต่อไป
ฉันหมุนตัวเดินกลับไปยังตึกคณะวิทยาศาสตร์ แสงแดดของ UP Diliman วันนี้ดูสว่างไสวและงดงามกว่าทุกวัน ฝันร้ายตลอดชีวิตของฉันจบลงแล้ว และต่อจากนี้… โลกใบใหม่ของฉันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ