อดีตสามีเชิญฉันไปงานแต่งเพื่อเหยียดหยาม แต่พิธีกลับหยุดชะงักเมื่อฉันก้าวลงจากรถโรลส์-รอยซ์พร้อมกับลูกแฝดของเรา
ฉันชื่อลิซ่า เมื่อ 5 ปีก่อน มาร์ค สามีของฉันไล่ฉันออกจากบ้าน
ฉันยังจำคำพูดของเขาได้แม่นในวันที่ฉันร้องไห้อ้อนวอนอยู่ที่แทบเท้าเขา “เธอเป็นเมียที่ไร้ประโยชน์ ลิซ่า! นอกจากจะจนแล้ว เธอยังไม่มีปัญญาจะมีลูกให้ฉันด้วยซ้ำ! เธอคือกาฝากในชีวิตฉัน ฉันไปละนะ ฉันจะไปหาผู้หญิงรวยๆ ที่เลี้ยงฉันได้!”
เขาทิ้งฉันไว้ในอพาร์ตเมนต์แคบๆ ที่ไม่มีอะไรเลย สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ คืนนั้น… ผลตรวจครรภ์ในมือของฉันขึ้นสองขีด ฉันกำลังท้อง และไม่ใช่แค่คนเดียว แต่ฉันท้องลูกแฝด
เวลาผ่านไป ด้วยแรงผลักดันจากความแค้นและความเจ็บปวด ฉันทำงานหนักมาก ฉันใช้พรสวรรค์ในการทำอาหาร เริ่มจากการขายขนมตามตลาดนัด จนสามารถสร้างร้านอาหารเล็กๆ และในที่สุดก็กลายเป็นเครือข่ายร้านอาหารชื่อดังทั่วประเทศ ตอนนี้ฉันกลายเป็น มหาเศรษฐีร้อยล้าน ไปแล้ว แต่ฉันยังคงใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไม่มีใครรู้เรื่องความมั่งคั่งของฉันนอกจากครอบครัว
วันหนึ่ง ฉันได้รับจดหมายเชิญ
จากมาร์ค…
เขากำลังจะแต่งงานกับ ทิฟฟานี่ ลูกสาวนักธุรกิจผู้มั่งคั่ง ในการ์ดเขียนไว้ว่า: “ฉันหวังว่าเธอจะมานะลิซ่า จะได้เห็นว่างานแต่งจริงๆ ของคนรวยเขาเป็นยังไง ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวฉันออกค่ารถเมล์ให้เอง”
ฉันรู้สึกถูกเหยียดหยาม เขาต้องการให้ฉันไปเพียงเพื่อจะโชว์ว่าเขา “สำเร็จ” และฉัน “ล้มเหลว” เขาต้องการให้ฉันเป็นตัวตลกต่อหน้าแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติของเขา
ได้… ในเมื่อเขาต้องการแบบนั้น ฉันก็จะจัดให้
งานแต่งงานถูกจัดขึ้นที่โรงแรมการ์เด้นสุดหรูบนเขาใหญ่ แขกทุกคนสวมชุดราตรีและทักซิโด้ราคาแพง…
บรรยากาศในงานแต่งงานเต็มไปด้วยความหรูหรา มาร์คยืนอยู่ในชุดทักษิโด้สีขาวใบหน้ายิ้มกริ้มอย่างผู้ชนะ เขากำลังคุยโอ้อวดกับแขกเหรื่อว่าเขาโชคดีแค่ไหนที่สลัด “กาฝาก” ในชีวิตออกไปได้ จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์ที่นุ่มนวลแต่ทรงพลังดังขึ้นที่หน้าทางเข้างาน
รถโรลส์-รอยซ์ (Rolls-Royce Boat Tail) สีเงินคันละเฉียดพันล้านเลี้ยวเข้ามาจอดสนิท แขกทั้งงานรวมถึงมาร์คและทิฟฟานี่ต่างหยุดนิ่งด้วยความสงสัยว่ามหาเศรษฐีคนไหนกันที่มาร่วมงานนี้
ประตูรถเปิดออกโดยพนักงานขับรถในชุดเครื่องแบบเนี๊ยบ
ฉันก้าวลงมาในชุดราตรีสีมรกตสั่งตัดพิเศษที่ประดับด้วยอัญมณีล้ำค่า ท่าทางของฉันสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ แต่สิ่งที่ทำให้มาร์คถึงกับอ้าปากค้างและทำแก้วไวน์หลุดมือคือ… เด็กชายและเด็กหญิงฝาแฝดวัย 4 ขวบ ที่ก้าวลงมาพร้อมกับฉัน ทั้งคู่สวมชุดสูทและชุดกระโปรงตัวจิ๋วที่ดูหรูหราไม่แพ้กัน และที่สำคัญ… ใบหน้าของเด็กทั้งสองเหมือนมาร์คราวกับแกะ!
“ลิซ่า… นี่มันอะไรกัน?!” มาร์คเดินเข้ามาด้วยท่าทางลนลาน “เธอไปเอารถคันนี้มาจากไหน? แล้วเด็กพวกนี้…”
ฉันยิ้มอย่างเย็นชาพลางลูบหัวลูกๆ “ขอบคุณที่เชิญมานะมาร์ค ฉันมาเพื่อให้ลูกๆ ได้เห็นว่า ‘อดีต’ ที่ไร้ค่าที่สุดของแม่คืออะไร”
“แกโกหก! แกต้องไปเช่ารถมาแน่ๆ!” ทิฟฟานี่หวีดร้องด้วยความริษยา “ผู้หญิงจนๆ อย่างแกจะไปมีปัญญาที่ไหน!”
ทันใดนั้นเอง พ่อของทิฟฟานี่ซึ่งเป็นเจ้าของงานรีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามา แต่เขาไม่ได้มาหาลูกสาว เขาตรงมาโค้งคำนับฉันอย่างนอบน้อม “ท่านประธานลิซ่า! เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับที่ท่านสละเวลามางานเล็กๆ ของลูกสาวผม… มาร์ค! แกยืนบื้ออยู่ทำไม?! นี่คือเจ้าของเชนร้านอาหาร ‘ลิซ่า กรุ๊ป’ ผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ของบริษัทเรานะ!”
มาร์คหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย โลกทั้งใบของเขาถล่มลงมาในพริบตา เมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่เขาเคยไล่ส่งเหมือนหมูเหมือนหมา บัดนี้คือผู้กุมชะตาชีวิตและธุรกิจของเขาไว้ในมือ
“อ้อ มาร์ค…” ฉันพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังกลับ “ที่เธอบอกว่าฉันจะมีลูกให้เธอไม่ได้… ขอบคุณนะที่คืนนั้นเธอทิ้งฉันไป เพราะไม่อย่างนั้น ลูกๆ ของฉันคงต้องมีพ่อที่จิตใจต่ำตมแบบเธอ”
ฉันพาลูกแฝดเดินกลับขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อที่มองมาร์คด้วยความสมเพช พิธีแต่งงานที่เขาตั้งใจจะใช้เหยียดหยามฉัน กลับกลายเป็นงานศพของศักดิ์ศรีของเขาเองไปตลอดกาล