ลูกแฝดขอทานสองคนเดินเข้าไปหามหาเศรษฐีเพื่อขอเศษอาหาร — เขาทรุดเข่าลงและปล่อยโฮทันทีเมื่อได้เห็นใบหน้าของพวกเขา… ช่างเหมือนกับลูก ๆ ของเขาที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อนอย่างไม่น่าเชื่อ
ที่ร้านอาหารแบบโอเพ่นแอร์สุดหรูใจกลางกรุงจาการ์ตา คุณคาร์ติกานั่งอยู่เพียงลำพัง เธอคือเจ้าของบริษัทเดินเรือที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เธอมีทุกอย่าง—ทั้งความมั่งคั่งและอำนาจ—แต่ดวงตาของเธอกลับว่างเปล่าไร้แววชีวิต
เมื่อสิบปีก่อน ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะ ลูกชายฝาแฝดของเธอ—บีintang และสุรยา—ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พวกเขาถูกลักพาตัวไปในขณะที่พี่เลี้ยงกำลังต่อคิวซื้อไอศกรีม ตั้งแต่นั้นมา คาร์ติกาไม่เคยหยุดตามหา แต่ความหวังของเธอก็ค่อย ๆ เลือนหายไป
“คุณผู้หญิงต้องการสั่งของหวานไหมคะ?” พนักงานเสิร์ฟถามอย่างสุภาพ
“ไม่เป็นไร เก็บจานไปเลยค่ะ” คาร์ติกาตอบด้วยน้ำเสียงเศร้า บนจานของเธอยังมีสเต็กและไก่ทอดเหลืออยู่มากมาย แต่เธอไม่มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย
ขณะที่พนักงานกำลังเก็บโต๊ะ จู่ ๆ ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นที่ล็อบบี้ของร้าน
“เฮ้! พวกแกห้ามเข้ามาที่นี่! ออกไป!” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตะโกน
เด็กผู้ชายสองคน อายุประมาณ 14 ปี พยายามฝ่าเข้ามา พวกเขาชื่อเรียนและเรียน (ชื่อที่ใช้บนท้องถนน) ร่างกายผอมแห้ง ผิวคล้ำจากแสงแดด เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง และไม่มีรองเท้าใส่
พวกเขาหลุดจากการขัดขวางของยามและวิ่งเข้าไปในโซนรับประทานอาหาร พวกเขาดูหิวโหยอย่างมาก สามวันแล้วที่ไม่ได้กินข้าวแม้แต่จานเดียว
พวกเขาเดินตรงไปยังโต๊ะของคุณคาร์ติกา เพราะเป็นโต๊ะที่อยู่ใกล้ที่สุด
“คุณผู้หญิง…” เรียนพูดด้วยเสียงแผ่วเบาและสั่นเครือ
คาร์ติกาจึงหันไปมอง…
คาร์ติกาชะงักงันไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยแห้งเหือดมานับสิบปีกลับเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกจากอก เมื่อสบเข้ากับดวงตาเรียวรีสีน้ำตาลอ่อนของเด็กชายทั้งสอง—ดวงตาที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของตระกูลเธอ
“บินตัง… สุรยา…” เธอพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับเกรงว่าหากพูดดังไป ภาพตรงหน้าจะสลายกลายเป็นเพียงความฝัน
เธอมองเห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ รูปพระจันทร์เสี้ยวที่หางคิ้วของเด็กชายคนซ้ายมือ มันคือรอยแผลที่เกิดจากอุบัติเหตุจักรยานล้มในเช้าวันนั้น… วันเดียวกับที่พวกเขาหายไป
“นายท่านครับ! ผมขอโทษครับ ผมจะลากตัวพวกมันออกไปเดี๋ยวนี้!” หัวหน้ายามวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เตรียมจะคว้าคอเสื้อของเด็กทั้งสอง
“อย่าแตะต้องพวกเขา!” คาร์ติกาตวาดลั่นจนแขกทั้งร้านหันมามอง เธอทรุดเข่าลงกับพื้นกระเบื้องราคาแพงอย่างไม่ใยดีต่อชุดแบรนด์เนมที่สวมใส่ เธอคว้ามือที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยคราบดินของเด็กทั้งสองมาแนบแก้ม น้ำตาที่เธอกลั้นไว้มาตลอดสิบปีไหลบ่าออกมาอย่างไม่อาจควบคุม
“แม่…?” เด็กชายคนที่ถูกเรียกว่าบินตังขมวดคิ้ว เขารู้สึกถึงความคุ้นเคยอย่างประหลาด ความอบอุ่นจากฝ่ามือของสตรีผู้นี้ดูเหมือนจะปลุกความทรงจำที่เลือนรางในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจขึ้นมา
บทสรุปแห่งการรอคอย
คาร์ติกาไม่ยอมปล่อยมือพวกเขาแม้แต่วินาทีเดียว เธอสั่งให้พนักงานนำอาหารที่ดีที่สุดในร้านมาวางตรงหน้าเด็กทั้งสอง พร้อมทั้งสั่งปิดร้านอาหารในทันทีเพื่อความเป็นส่วนตัว
- ความจริงที่ปรากฏ: จากการสอบถามและตรวจ DNA ในเวลาต่อมา พบว่าทั้งคู่ถูกแก๊งค้ามนุษย์พาตัวข้ามเกาะไป และถูกบังคับให้เป็นขอทานเร่ร่อนไปตามเมืองต่างๆ จนกระทั่งโชคชะตาพาพวกเขากลับมาที่จาการ์ตาอีกครั้ง
- ชีวิตใหม่: บินตังและสุรยาไม่ต้องนอนข้างถนนอีกต่อไป คาร์ติกาใช้ความมั่งคั่งทั้งหมดที่มีรักษาทั้งร่างกายและจิตใจของลูกๆ เธอจ้างครูที่ดีที่สุดเพื่อชดเชยเวลาสิบปีที่ขาดหายไป
- ความยุติธรรม: ด้วยอำนาจของเธอ คาร์ติกาประสานงานกับตำรวจกวาดล้างแก๊งลักเด็กที่ทำลายชีวิตครอบครัวของเธอจนสิ้นซาก
เย็นวันนั้น ณ คฤหาสน์ริมทะเล คาร์ติกานั่งมองลูกชายทั้งสองที่กำลังทานไอศกรีมรสโปรดเหมือนเมื่อสิบปีก่อน แววตาที่เคยว่างเปล่าของเธอบัดนี้กลับมาส่องประกายอีกครั้ง เพราะในที่สุด “ดวงดาว” (Bintang) และ “ดวงอาทิตย์” (Surya) ก็ได้กลับมาส่องสว่างในชีวิตของเธออีกครั้งหนึ่ง