“กลางงานแต่งของฉัน อยู่ ๆ สุนัขของฉันก็กัดชายกระโปรงชุดเจ้าสาวของคู่หมั้น และเห่าเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง ทุกคนคิดว่าสุนัขของฉันเสียสติไปแล้ว แต่เมื่อชุดนั้นขาด สิ่งบางอย่างที่น่ากลัวก็ร่วงลงมา และทำให้ทั้งโบสถ์เงียบกริบทันที”**
—
ฉันชื่อเลโอ อายุ 35 ปี เป็นซีอีโอของบริษัทเทคโนโลยีด้านความปลอดภัยขนาดใหญ่ เพราะความร่ำรวยของฉัน ฉันจึงระวังคนรอบตัวอยู่เสมอ แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อฉันได้พบกับอิซาเบลลา—ผู้หญิงสวย อ่อนโยน และเรียบง่ายที่ทำงานเป็นภัณฑารักษ์ศิลปะ ภายในหนึ่งปี เธอทำให้ฉันตกหลุมรัก และเราตัดสินใจแต่งงานกัน
ฉันมีเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมบ้านอยู่ตัวหนึ่ง—บรูโน่ สุนัขพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ด K9 เกษียณจากกองทัพ ฉันรับเขามาหลังจากเขาบาดเจ็บจากภารกิจ เขาฉลาดมาก และถูกฝึกมาให้รับรู้ถึงอันตราย
ตั้งแต่ครั้งแรกที่บรูโน่เจออิซาเบลลา ฉันสังเกตว่าเขามักถอยหนีและส่งเสียงครางต่ำ ๆ
“ที่รัก สุนัขของคุณดูเหมือนจะไม่ชอบฉันเลยนะ” เธอพูดอย่างเศร้า ๆ
“เขาแค่ต้องใช้เวลา เดี๋ยวก็ชินเอง” ฉันปลอบใจ ฉันคิดว่าเขาแค่หวงอาณาเขต และเลยไม่สนใจสัญญาณเตือนนั้น
—
### วันแต่งงาน
วันแต่งงานมาถึง พิธีจัดขึ้นในมหาวิหารเก่าแก่กลางกรุงมะนิลา มีแขกผู้มีอิทธิพล นักการเมือง และมหาเศรษฐีมาร่วมงานนับร้อยคน
ฉันยืนอยู่หน้าแท่นพิธี รออิซาเบลลาเดินเข้ามาอย่างมีความสุข
บรูโน่ก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน เขาสวมปลอกคอรูปทักซิโด้ นั่งอยู่ข้างเพื่อนเจ้าบ่าวของฉัน
เสียงดนตรีเริ่มดังขึ้น ประตูโบสถ์เปิดออก อิซาเบลลาเดินเข้ามาในชุดเจ้าสาวสีขาวยาวลากพื้น ชุดนั้นมีราคาหลายล้านบาท ทุกก้าวของเธอดูราวกับนางฟ้าที่เดินลงมาจากสวรรค์
แต่เมื่อเธอเดินมาถึงหน้าพิธี ห่างจากฉันเพียงสองเมตร—
ทันใดนั้นบรูโน่ก็ลุกขึ้น
ขนทั้งตัวของเขาตั้งชัน เขาก้มต่ำ แยกเขี้ยว และเห่าเสียงดังน่ากลัว
“โฮ่งงง! โฮ่งงง! กรรรรร!”
ทุกคนตกใจสุดขีด อิซาเบลลากรีดร้องและถอยหลัง
“เลโอ! สุนัขของคุณ!”
ก่อนที่ฉันจะทันได้ขยับ บรูโน่พุ่งเข้าใส่ เขาไม่ได้กัดตัวเธอ แต่กัดเข้าที่ชายกระโปรงชุดเจ้าสาวแล้วกระชากสุดแรง!
“บรูโน่ หยุด! ปล่อยนะ!” ฉันตะโกน
แขกเริ่มแตกตื่น ผู้หญิงกรีดร้อง “พระเจ้า! สุนัขมันคลั่งแล้ว!”
อิซาเบลลาร้องไห้ “ฉันเจ็บ! เลโอช่วยฉันด้วย!”
บอดี้การ์ดของฉันรีบเข้ามา แต่บรูโน่แข็งแรงเกินไป
และในแรงกระชากครั้งสุดท้าย—
**“แควกกกกก!”**
เสียงผ้าฉีกดังลั่นไปทั่วโบสถ์
ด้านข้างของชุดเจ้าสาวราคาแพงของอิซาเบลลาถูกฉีกขาดตั้งแต่เอวจนถึงขา…
สายตาของทุกคนในโบสถ์เบิกกว้างด้วยความช็อก แต่ความสนใจของพวกเขากลับไม่ได้อยู่ที่รอยขาดของชุด หรือแม้แต่เรียวขาของเจ้าสาว… แต่มันคือน้ำหนักของสิ่งของบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้านั้น มันหนา รัดแน่นอยู่กับต้นขาของเธอ และร่วงหล่นลงมากระทบพื้นหินอ่อนเสียงดัง “เคร้ง!”
เสียงวัตถุโลหะกระทบพื้นดังก้องสะท้อนไปทั่ววิหารอันเงียบกริบ
ไม่มีใครส่งเสียงร้อง ไม่มีใครขยับตัว แขกนับร้อยต่างจ้องมองสิ่งนั้นเป็นตาเดียว
มันคือ ซองปืนรัดต้นขาแบบยุทธวิธี และที่อยู่ในนั้นคือปืนพกสั้นกึ่งอัตโนมัติขนาด 9 มม. ติดท่อเก็บเสียงที่พร้อมใช้งานเต็มรูปแบบ และในจังหวะที่ซองปืนหลุดร่วงลงมา แผงแผงหนึ่งที่ติดอยู่กับซับในชุดเจ้าสาวก็เผยออกมาเช่นกัน—มันคือ ระเบิดซีโฟร์ (C4) ขนาดกะทัดรัดที่มีตัวจุดชนวนระยะไกล
“บรูโน่! มานี่!” ฉันสั่งเสียงเฉียบขาด สัญชาตญาณซีอีโอด้านเทคโนโลยีความปลอดภัยของฉันทำงานในเสี้ยววินาที บรูโน่ปล่อยผ้าทันทีแล้วถอยมาสแตนด์บายข้างกายฉัน สายตาของมันยังคงจ้องเขม็งไปที่หญิงสาวในชุดสีขาวที่บัดนี้ใบหน้าไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่เลย
“อิซาเบลลา… นี่มันหมายความว่ายังไง?” ฉันถาม เสียงของฉันสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเดือดดาล
อิซาเบลลาที่เคยทำตัวอ่อนแอ ร้องไห้กระซิกเมื่อครู่ เปลี่ยนท่าทีไปเป็นคนละคน ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นกร้าวร้าวและเย็นชา เธอไม่ร้องไห้อีกต่อไป แต่กลับเอื้อมมือจะไปคว้าปืนที่พื้น
“อย่าขยับ!” บอดี้การ์ดของฉันที่ไหวตัวทันชักอาวุธขึ้นมาล้อมเธอไว้ทันที แขกในงานเริ่มกรีดร้องและวิ่งหนีออกไปทางประตูด้านหลังด้วยความโกลาหล
ในนาทีนั้น ประตูโบสถ์ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่กองปราบปรามพิเศษที่ติดอาวุธครบมือ นำโดยเพื่อนนายตำรวจระดับสูงของฉันที่ฉันเคยเชิญมาร่วมงาน แต่อยู่ๆ เขาก็หายไปก่อนพิธีจะเริ่ม
“เลโอ ถอยออกมาจากเธอซะ!” นายตำรวจตะโกน “ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ภัณฑารักษ์ศิลปะ! ชื่อจริงของเธอคือ ‘นาตาชา’ เป็นมือสังหารรับจ้างระดับสากลที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บนาย และขโมยรหัสผ่านระบบความปลอดภัยแห่งชาติที่บริษัทของนายเพิ่งชนะการประมูลมา!”
ฉันยืนอึ้ง… สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ความรัก อุดมคติ และช่วงเวลา 1 ปีที่ผ่านมาคือเรื่องโกหกทั้งหมด เธอเข้าหาฉัน สลัดคราบมือสังหารเป็นสาวเรียบง่าย เพื่อรอคอยวันนี้—วันที่ฉันจะพาเธอเข้าสู่งานแต่งงานที่รวมมหาเศรษฐีและนักการเมืองระดับสูง เพื่อที่เธอจะลงมือสังหารฉัน รวบตึงทรัพย์สิน และจุดชนวนระเบิดวินาศกรรมในที่แห่งนี้
อิซาเบลลา หรือ นาตาชา หัวเราะในลำคออย่างขมขื่น เธอมองดูปืนที่อยู่ห่างออกไป แล้วมองไปที่สุนัขเยอรมันเชพเพิร์ดของฉัน
“ฉันพรางตัวเนียนมาก… ฉันผ่านเครื่องตรวจจับทุกชนิด” เธอพึมพำ น้ำเสียงไร้ความรู้สึก “แต่ฉันลืมไปว่า… ฉันพราง ‘กลิ่นอายความตาย’ และ ‘กลิ่นดินปืนเคมีพิเศษ’ จากจมูกของหมา K9 ระดับทหารไม่ได้”
“ใช่… บรูโน่เตือนฉันตั้งแต่วันแรก แต่ฉันมันตาบอดเอง” ฉันตอบด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ในใจ แต่ความจริงใจที่มีให้เธอได้ตายจากไปในวินาทีนั้นแล้ว “จับกุมเธอซะ”
เจ้าหน้าที่กรูเข้าควบคุมตัวเธออย่างรวดเร็ว อิซาเบลลาถูกใส่กุญแจมือและลากตัวออกไปจากวิหาร ทิ้งไว้เพียงเศษซากของงานแต่งงานที่พังทลาย และชุดเจ้าสาวที่ขาดวิ่น
เมื่อความวุ่นวายจบลง ฉันทรุดตัวลงนั่งบนแท่นพิธีอย่างหมดแรง ความเงียบกลับมาปกคลุมโบสถ์อีกครั้ง บรูโน่เดินเข้ามาใกล้ๆ มันใช้หัวซุกที่มือของฉัน พลางส่งเสียงครางเบาๆ ราวกับจะบอกว่า ‘ไม่เป็นไรนะเจ้านาย ปลอดภัยแล้ว’
ฉันโอบกอดสุนัขคู่ใจไว้แน่น น้ำตาแห่งความโล่งอกไหลออกมา
งานแต่งงานของฉันอาจจะพังพินาศ และหัวใจของฉันอาจจะต้องใช้เวลาเยียวยาอีกนาน… แต่ฉันยังมีชีวิตอยู่เพื่อสร้างมันใหม่ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณสหายสี่ขาที่ซื่อสัตย์ที่สุด คนที่เห็นความจริงในขณะที่ความรักทำให้ฉันตาบอด