สามีของฉันหย่ากับฉัน เพื่อไปแต่งงานกับหมอสาวที่กำลังตั้งท้องลูกของเขา…
เจ็ดปีต่อมา เขาทำกระเป๋าหล่นกลางห้าง เมื่อเห็นเด็กคนหนึ่งเรียกฉันว่า “แม่”
ตอนที่ 1
วันที่สามีของฉัน ดร.กาเบรียล ซานโตส ขอหย่า ฉันกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่คนเดียวในสวนเล็ก ๆ หลังบ้านที่เกซอนซิตี
ฝนเพิ่งหยุดตก
หยดน้ำยังคงเกาะอยู่บนดอกมะลิที่ฉันดูแลมาหลายปี
ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าเขาเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ
เขาวางแฟ้มเอกสารหนา ๆ ลงบนโต๊ะตรงหน้าฉัน
ตลอด 11 ปีที่เราอยู่ด้วยกัน…
ฉันไม่เคยเห็นเขาตื่นเต้นหรือกังวลขนาดนี้มาก่อน
เขาไม่ได้นั่ง
แค่ยืนอยู่ตรงนั้น
มือทั้งสองล้วงกระเป๋า
และไม่กล้ามองหน้าฉัน
— “เลิกกันเถอะ”
ฉันค่อย ๆ เงยหน้ามองเขา
ฉันไม่ได้ถามเหตุผล
เพราะฉันรู้คำตอบอยู่แล้ว
หกเดือนก่อน มีหมอสาวคนใหม่เข้ามาในโรงพยาบาลที่เขาเป็นหัวหน้า
เธอชื่อ ดร.อันเดรีย เรเยส
อายุน้อย
สวย
เก่ง
และอายุน้อยกว่าฉันเกือบสิบปี
ตั้งแต่เธอเข้ามา…
กาเบรียลก็เปลี่ยนไปทีละน้อย
กลับบ้านดึกเสมอ
ยิ้มคนเดียวเวลาเล่นโทรศัพท์
แม้วันหยุดก็ยังมีข้ออ้างออกไป
บางครั้ง…
ฉันยังเห็นต่างหูคู่หนึ่งอยู่ในรถเขา
และฉันรู้ทันทีว่าไม่ใช่ของฉัน
แต่ฉันไม่เคยโวยวาย
ไม่เคยถาม
ไม่เคยกล่าวหา
ฉันแค่รอ
รอวันที่เขาจะพูดความจริงเอง
และวันนั้นก็มาถึง
กาเบรียลถอนหายใจลึก ก่อนพูดว่า
— “อันเดรีย…ท้อง”
มือฉันสั่นเล็กน้อย
แต่แค่นั้น
ฉันไม่ร้องไห้
ไม่ตะโกน
ไม่ตบเขา
เขาดูตกใจมาก
คงคิดว่าฉันจะระเบิดอารมณ์
หรืออ้อนวอน
แต่ฉันกลับเปิดแฟ้มเอกสารอย่างเงียบ ๆ
ในนั้นคือเอกสารหย่า และการแบ่งทรัพย์สิน
บ้าน
รถสองคัน
การลงทุน
และเงินจำนวนมาก (คิดเป็นเงินบาทก็หลายสิบล้านบาท)
เขาเลื่อนมันมาหาฉัน
— “ทั้งหมดนี้เป็นของเธอ”
— “ฉันไม่อยากให้เธอเสียเปล่า”
ฉันยิ้มบาง ๆ
— “คิดว่าเงินซื้อทุกอย่างได้เหรอ?”
เขาเงียบ
ฉันอ่านเอกสารทีละหน้า
แล้วหยิบปากกา
ลงชื่อทุกแผ่นโดยไม่ลังเล
เขาตาโต
— “เธอไม่มีอะไรจะถามเลยเหรอ?”
ฉันปิดแฟ้ม
แล้วพูดเบา ๆ
— “ยังต้องถามอะไรอีก?”
— “คนที่อยากไป เขาตัดสินใจไปนานแล้ว”
สามวันต่อมา…
เราก็หย่ากันอย่างเป็นทางการ
ไม่มีเสียงตะโกน
ไม่มีการทะเลาะ
ไม่มีน้ำตา
เหมือนแค่จบสัญญาฉบับหนึ่ง
ไม่ใช่ชีวิตคู่
หลังจากนั้น ฉันย้ายออกไป
ไปอยู่ที่อื่น
ไม่มีใครรู้ว่าฉันไปไหน
แม้แต่กาเบรียล
เจ็ดปีผ่านไป
เราไม่เคยเจอกันอีกเลย
ฉันได้ยินว่าเขาแต่งงานกับอันเดรีย
ใช้ชีวิตหรูหรา
มีลูกชายหนึ่งคน
บ้านหลังใหญ่
และชื่อเสียงในวงการแพทย์ยิ่งโด่งดัง
แต่ฉันไม่สนใจอีกแล้ว
จนกระทั่งวันหนึ่ง…
ในร้านหนังสือใหญ่ในห้างที่ย่านบีจีซี
เด็กคนหนึ่งดึงแขนเสื้อฉัน
— “แม่ครับ…”
— “ผมอยากได้หนังสือเล่มนี้”
ฉันยิ้ม
— “เลือกได้แค่เล่มเดียวนะ”
เด็กทำหน้ามุ่ย
แล้วกอดแขนฉันไว้
ทันใดนั้น…
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นด้านหลัง
— “อิซาเบล?”
ฉันหยุดนิ่ง
เจ็ดปีผ่านไป
แต่ฉันจำเสียงนั้นได้ทันที
ฉันหันกลับช้า ๆ
และเห็นเขา
กาเบรียล
พร้อมกับอันเดรีย
ทุกอย่างเหมือนหยุดลง
เขามองฉันนิ่ง
แล้วสายตาก็ค่อย ๆ เลื่อนไปที่เด็กข้างฉัน
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
หน้าของเขาซีดลงทันที
เพราะเด็กคนนั้น…
ดวงตา
จมูก
รอยยิ้ม
และสีหน้าท่าทางเล็ก ๆ
เหมือนเขาตอนเด็กทุกอย่าง
อันเดรียก็เห็นเช่นกัน
รอยยิ้มเธอหายไปทันที
เสียงกาเบรียลสั่น
— “เด็กคนนี้คือ…”
แต่ยังไม่ทันจบ
เด็กก็พูดขึ้นก่อน
— “แม่ครับ…”
— “ทำไมลุงคนนั้นหน้าคล้ายผมจัง?”
กระเป๋าในมือกาเบรียลร่วงลงพื้น
เสียงดังสนั่น
ทันใดนั้น มีผู้ชายอีกคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
วางมือบนไหล่เด็ก
แล้วมองกาเบรียลอย่างเย็นชา
— “ในที่สุด…”
— “คุณก็ได้เจอเขาแล้ว”
หน้ากาเบรียลซีดทันที
เพราะเขารู้จักผู้ชายคนนั้น
คนเดียวที่รู้ความลับที่ถูกซ่อนมานานถึง 7 ปี
และความลับนั้น…
สามารถทำลายทุกอย่างที่เขามีอยู่ตอนนี้ได้
ตอนที่ 2 (ตอนจบ): ความจริงที่กรีดลึก
ผู้ชายที่เพิ่งเดินเข้ามาและวางมือบนไหล่ของลูกชายฉัน คือ ดร.มาร์คัส ซานโตส ลูกพี่ลูกน้องของกาเบรียล และเป็นผู้อำนวยการใหญ่ของเครือโรงพยาบาลที่กาเบรียลทำงานอยู่ มาร์คัสไม่เคยชอบหน้ากาเบรียลที่ใช้ทางลัดเพื่อความก้าวหน้า และมาร์คัสคือคนเดียวที่ยื่นมือมาช่วยฉันในวันที่ฉันไร้ที่พึ่งเมื่อ 7 ปีก่อน
“มาร์คัส… นายหมายความว่ายังไง?” กาเบรียลเสียงสั่น เกร็งไปทั้งตัว สายตาจับจ้องที่เด็กชายตัวน้อยสลับกับหน้าของมาร์คัส
“เธอกำลังหลอกอะไรฉันอยู่ อิซาเบล! เด็กคนนี้ลูกใคร?!” อันเดรียหวีดร้องขึ้นมาเบา ๆ ท่าทางกรีดกรายและหยิ่งยโสของเธอพังทลายลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กชายที่ถอดแบบมาจากสามีของเธอราวกับพิมพ์เดียวกัน
ฉันดึงลูกชายเข้ามาโอบไว้ข้าตัวด้วยความสงบ “เอธาน ไปรอแดดดี้มาร์คัสที่หน้าร้านก่อนนะลูก” เด็กน้อยพยักหน้าอย่างว่าง่ายและเดินออกไปพร้อมกับบอดี้การ์ดของมาร์คัส
เมื่อเด็กพ้นสายตา ฉันจึงหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่า
“7 ปีก่อน วันที่คุณยื่นใบหย่าให้ฉัน… ฉันเพิ่งตรวจพบว่าตัวเองท้องได้ 2 สัปดาห์” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แต่ในเมื่อคุณเลือกผู้หญิงคนอื่น เลือกเด็กที่กำลังจะเกิดมาของเธอ ฉันเลยเลือกที่จะเดินออกมาพร้อมกับศักดิ์ศรี และลูกของฉัน”
“ทำไมเธอไม่บอกฉัน! ถ้าเธอพูด… ฉันอาจจะ…” กาเบรียลละล่ำละลัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสนและรู้สึกผิด
“อาจจะอะไร? อาจจะรับผิดชอบงั้นเหรอ?” ฉันยิ้มหยัน “กาเบรียล คุณมองข้ามฉัน มองข้ามความรัก 11 ปีเพื่อความตื่นเต้นและผลประโยชน์ที่ตระกูลของอันเดรียจะมอบให้คุณ ฉันไม่อยากให้ลูกของฉันต้องเกิดมาในครอบครัวที่พ่อไม่ได้รักแม่ของเขาแล้ว”
“แต่เขาเป็นสายเลือดของซานโตส! เขาเป็นลูกของฉัน!” กาเบรียลตะคอก เสียงของเขาเริ่มดึงดูดสายตาคนในห้าง
“เขาไม่ใช่ลูกของคุณอีกต่อไปแล้ว กาเบรียล” มาร์คัสก้าวขึ้นมาขนาบข้างฉัน สายตาของเขาคมกริบและทรงอำนาจ “ในทางกฎหมาย ฉันได้เซ็นรับรองเอธานเป็นลูกบุญธรรมอย่างถูกต้องตั้งแต่เขาเกิด และเขามีสิทธิ์โดยชอบธรรมในฐานะทายาทอันดับหนึ่งของตระกูลซานโตส… ซึ่งต่างจากนาย”
คำพูดของมาร์คัสเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของกาเบรียลและอันเดรีย
อันเดรียหน้าถอดสี “หมายความว่ายังไง? แล้วลูกของฉันล่ะ? กาเบรียลบอกว่าเขาจะได้สืบทอดทุนทั้งหมดของตระกูลซานโตสไง!”
มาร์คัสหัวเราะในลำคอ “อันเดรีย… คุณคงยังไม่รู้สินะว่า เงิน ‘หลายสิบล้านบาท’ ที่กาเบรียลเอาไปจ้างหย่าอิซาเบลเมื่อ 7 ปีก่อน รวมถึงสินทรัพย์ทั้งหมดที่เขาใช้สร้างตัวจนถึงวันนี้ มันคือเงินกู้ยืมจากกองทุนส่วนกลางของตระกูลที่ฉันเป็นคนดูแล และตอนนี้… กาเบรียลกำลังถูกตรวจสอบข้อหาทุจริตยักยอกเงินโรงพยาบาลเพื่อไปปรนเปรอคุณอยู่”
กาเบรียลทรุดฮวบลงกับพื้นห้างหรูหรา กระเป๋าแบรนด์เนมที่เขาร่วงหล่นนอนนิ่งอยู่แทบเท้า ความจริงที่ถูกเปิดเผยมันหนักหนาเกินกว่าจะรับไหว
ตลอด 7 ปีที่ผ่านมา กาเบรียลคิดว่าเขาเป็นผู้ชนะ เขามีภรรยาสาวสวย มีลูกชายที่คิดว่าจะได้สืบทอดทุกอย่าง และมีชื่อเสียงในวงการแพทย์ แต่ความจริงคือ… เขากำลังจะสูญเสียทุกอย่าง ทั้งตำแหน่งหน้าที่การงาน เงินทอง และที่สำคัญที่สุดคือ ลูกชายแท้ ๆ ที่เก่งกาจและน่ารัก ซึ่งเขาไม่มีวันได้สิทธิ์เลี้ยงดูหรือแม้แต่จะให้เด็กเรียกว่า “พ่อ”
“อิซาเบล… พี่ขอโทษ… ให้พี่ได้เจอหน้าลูกเถอะนะ” กาเบรียลอ้อนวอนด้วยน้ำตานองหน้า พยายามจะเอื้อมมือมาจับชายกระโปรงของฉัน
ฉันถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว มองเขาด้วยความสมเพช ไม่มีความโกรธแค้นเหลืออยู่ มีเพียงความสงสารให้กับผู้ชายที่ละโมบจนสูญเสียสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตไป
“คนที่อยากไป… ตัดสินใจไปนานแล้ว กาเบรียล” ฉันพูดประโยคเดิมที่เคยพูดเมื่อ 7 ปีก่อน “และคนที่ถูกทิ้ง… ก็ก้าวไปข้างหน้าไกลเกินกว่าจะหันกลับมามองคุณแล้วเช่นกัน”
มาร์คัสโอบไหล่ฉันเบา ๆ ก่อนที่เราสองคนจะเดินหันหลังกลับ ออกไปหาเอธานที่รออยู่ด้านนอก ทิ้งให้กาเบรียลและอันเดรียทะเลาะและกรีดร้องใส่กันท่ามกลางสายตาของฝูงชนในห้างใหญ่
เสียงของอดีตพังทลายลงข้างหลัง ส่วนข้างหน้าของฉัน… คืออนาคตที่มีแต่ความสุขที่แท้จริง
– จบ –