สามีของฉันแนะนำฉันในฐานะ “พี่เลี้ยง” ในงานปาร์ตี้สุดหรู เพียงเพราะเขาไม่อยากให้ฉันไปทำลายภาพลักษณ์ของเขากับชู้รักคนสวย เขาคิดว่าเขาสามารถทำให้ฉันอับอายต่อหน้าเหล่ามหาเศรษฐีได้ แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่า บริษัทที่เขาภาคภูมิใจนักหนานั้น แท้จริงแล้วมันคือทรัพย์สินของฉันเอง!
ความลับของคุณแม่บ้านธรรมดา
ฉันชื่อ คลาร่า อายุ 28 ปี ฉันแต่งงานกับ ทรอย มาได้สามปีแล้ว ในสายตาของเขา ฉันเป็นเพียงแม่บ้านที่ต่ำต้อย ไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่ง ใส่แต่ชุดอยู่บ้านเก่าๆ และคอยแบมือขอเงินเดือนจากเขาไปวันๆ
สิ่งที่เขาไม่รู้คือ ชื่อที่ฉันใช้อยู่เป็นเพียงชื่อปลอม ฉันคือ คลาร่า อีซาเบล แวนการ์ด ทายาทเพียงคนเดียวและประธานสูงสุดของ แวนการ์ด เอ็มไพร์ เครือบริษัทเทคโนโลยีและอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย ฉันยอมทิ้งชีวิตที่หรูหรามาชั่วคราวเพราะอยากสัมผัสรักแท้ที่ไม่ได้หวังในทรัพย์สินเงินทอง
ตอนที่เราแต่งงานกัน ฉันแอบฝากเขาเข้าทำงานในบริษัทของฉัน และสั่งให้คณะกรรมการเลื่อนตำแหน่งให้เขา จนเขาได้เป็นถึงรองประธาน โดยที่เขาคิดไปเองว่าความสำเร็จทั้งหมดมาจากความสามารถของเขาล้วนๆ แต่ยิ่งเขาสูงส่งขึ้นเท่าไหร่ ความโอหังและความโลภของเขาก็ยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้นเท่านั้น
คำสั่งที่เหยียดหยาม
คืนหนึ่ง ทรอยกลับมาบ้านพร้อมชุดทักซิโด้ราคาแพง เขาอวดว่าได้รับเชิญไปงานกาล่าครบรอบ 50 ปีของบริษัท ซึ่งจะมีมหาเศรษฐีทุกคนรวมถึงซีอีโอผู้ลึกลับของแวนการ์ด เอ็มไพร์ มาร่วมงาน
“ทรอย ฉันต้องใส่อะไรไปงานปาร์ตี้เหรอ?” ฉันถามด้วยความดีใจ
เขามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่รังเกียจอย่างรุนแรง “เธอเนี่ยนะจะไป? คลาร่า งานนี้มันเป็นงานสังคมชั้นสูง เธอไปก็มีแต่จะทำให้อายเปล่าๆ ตัวก็เหม็นกลิ่นหัวหอม แถมยังไม่มีระดับ”
ฉันรู้สึกจุกในอก “แต่ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ…”
“แค่ในนามเท่านั้นแหละ!” เขาตอบอย่างเย็นชา พร้อมโยนชุดเก่าๆ ใส่หน้าฉัน “ถ้าอยากไปนัก ก็ใส่ชุดเรียบๆ นี่ซะ เธอจะไปในฐานะพี่เลี้ยงของหลานฉัน อย่าริอาจบอกใครว่าเป็นเมียฉันเด็ดขาด ฉันจะแนะนำว่าเธอเป็นคนดูแลและคนถือของให้ฉันกับคู่เดทของฉันในคืนนี้”
“คู่เดทเหรอ?” ฉันถามด้วยเสียงสั่นเครือ
“ใช่ สเตลล่า ลูกสาวของหนึ่งในผู้อำนวยการ เธอต่างหากที่คู่ควรกับฉันในคืนนี้” ทรอยตอบอย่างไร้ความปราณี
ฉันเก็บชุดนั้นขึ้นมาจากพื้น แทนที่จะร้องไห้ รอยยิ้มที่เย็นเยือกกลับปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉัน เขาอยากให้ฉันเป็นพี่เลี้ยงงั้นเหรอ? ได้… ฉันจะจัดให้ตามคำขอ
การดูถูกจากชู้รัก
งานปาร์ตี้จัดขึ้นในห้องบอลรูมสุดตระการตาของโรงแรมระดับ 5 ดาว ฉันสวมชุดสีดำเรียบๆ อุ้มหลานของทรอย และเดินตามหลังพวกเขาเหมือนคนรับใช้จริงๆ
สเตลล่าเดินควงแขนทรอยในชุดราตรีสีแดงระยิบระยับพร้อมเครื่องเพชรราคาแพง เธอยืดอกอวดแขกทุกคนในงานว่าเธอคือแฟนสาวของท่านรองประธาน
เมื่อสเตลล่ารู้สึกหิวน้ำ เธอหันมามองฉันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
“นี่แม่สาวใช้ ไปหยิบแชมเปญมาให้ฉันหน่อยสิ” สเตลล่าสั่งด้วยเสียงแหลมสูงเจตนาให้คนรอบข้างได้ยิน “แล้วก็ช่วยถือกระเป๋าแบรนด์เนมใบนี้ให้ฉันด้วยนะ ระวังอย่าทำสกปรกเชียวล่ะ ใบนี้ราคาตั้ง 1 ล้านบาท ต่อให้คนทั้งตระกูลของเธอขายตัวก็ชดใช้ไม่ไหวหรอกถ้ามันพังขึ้นมา”
ฉันรับกระเป๋าใบนั้นมาด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะปรายตาดูตราสินค้าที่ฉันเองนั่นแหละที่เป็นคนเซ็นอนุมัติให้เป็นสปอนเซอร์ของงานในคืนนี้
“ได้ค่ะ คุณสเตลล่า” ฉันตอบเสียงเรียบ “ฉันจะดูแลมันอย่างดี… เหมือนที่ฉันกำลังดูแล ‘ทรัพย์สิน’ อื่นๆ ในงานนี้”
สเตลล่าหัวเราะคิกคักกับทรอย “ดูสิทรอย พี่เลี้ยงของนายพูดจาตลกดีนะ ท่าทางจะสติไม่ดีเหมือนการแต่งตัวเลย”
ทรอยยิ้มเยาะและกระซิบข้างหูเธอ “อย่าไปถือสาคนระดับนี้เลยครับ สเตลล่า เดี๋ยวพอจบงาน ผมจะรีบส่งเธอกลับบ้านเช่าเก่าๆ แล้วเราไปต่อกันที่วิลล่าริมทะเลของผมดีกว่า”
เขาลืมไปแล้วสินะว่าวิลล่าหลังนั้น… ฉันเป็นคนซื้อให้ในวันครบรอบแต่งงานปีแรก
เวลาแห่งการกระชากหน้ากาก
ทันใดนั้น เสียงดนตรีในงานก็เงียบลง แสงไฟทุกดวงส่องไปที่เวทีใหญ่ คุณลี ประธานกรรมการบริหารและมือขวาของฉัน ก้าวขึ้นไปยืนบนเวทีด้วยท่าทางสง่างาม
“สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีครับ” คุณลีประกาศ “วันนี้ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เพราะท่านประธานสูงสุดของ แวนการ์ด เอ็มไพร์ ผู้ที่ถือหุ้น 100% ของบริษัท และเป็นเจ้าของอาณาจักรที่เรายืนอยู่นี้ ได้ให้เกียรติมาร่วมงานกับเราเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี!”
ทรอยตื่นเต้นจนตัวสั่น “สเตลล่า! นี่ไงล่ะ โอกาสของผม ถ้าผมได้แนะนำตัวกับท่านประธานคืนนี้ ตำแหน่งซีอีโอต้องเป็นของผมแน่นอน!”
“ฉันจะไปกับคุณค่ะทรอย!” สเตลล่ารีบจัดชุด “เราต้องทิ้งยัยพี่เลี้ยงนี่ไว้ตรงนี้แหละ เดี๋ยวท่านประธานจะรังเกียจพวกเราเอา”
ทรอยหันมาหาฉันแล้วขู่ฟ่อ “คลาร่า ยืนอยู่ตรงนี้อย่าขยับไปไหนนะ! ถ้าเธอทำให้ฉันเสียงาน ฉันจะไล่เธอออกจากบ้านคืนนี้เลย!”
ฉันไม่ตอบ แต่ค่อยๆ วางหลานของเขาลงกับเก้าอี้ข้างๆ และส่งกระเป๋าราคาล้านบาทคืนให้สเตลล่า “ถือเองเถอะค่ะ… เพราะหลังจากนี้ คุณอาจจะไม่มีปัญญาได้ถือมันอีก”
ใครคือเจ้าของที่แท้จริง?
“ท่านประธานครับ เชิญครับ!” คุณลีกล่าวพร้อมกับโค้งคำนับลงมายังทิศทางที่พวกเรายืนอยู่
แขกทุกคนในงานต่างหันมามอง ทรอยรีบยืดอกและก้าวออกไปข้างหน้า “ขอบคุณครับคุณลี ผมพร้อมแล้วครับที่จะรับผิดชอบตำแหน่งที่สูงขึ้น…”
แต่คุณลีกลับเดินผ่านทรอยไปราวกับเขาเป็นอากาศธาตุ และหยุดลงตรงหน้าฉัน พร้อมกับคุกเข่าลงข้างหนึ่งท่ามกลางเสียงฮือฮาของคนทั้งงาน
“ยินดีต้อนรับกลับครับ ท่านประธานคลาร่า อีซาเบล แวนการ์ด“
บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก ทรอยหน้าถอดสีจนขาวซีดเหมือนกระดาษ ส่วนสเตลล่าถึงกับเข่าอ่อนจนเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น
ฉันก้าวเดินผ่านพวกเขาไปช้าๆ กลิ่น “หัวหอม” ที่ทรอยเคยดูถูก ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยรังสีอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องก้มหัวให้ ฉันเดินขึ้นไปบนเวที รับไมโครโฟนมาและมองลงไปที่อดีตสามีผู้โง่เขลา
“ทรอย… ขอบคุณมากนะที่ช่วยดูแลหลานให้ฉันชั่วคราวในฐานะ ‘คนใช้’ ของฉันในคืนนี้” ฉันพูดผ่านไมโครโฟน เสียงดังชัดเจนไปทั่วโถง
“ค-คลาร่า… นี่มันเรื่องตลกใช่ไหม? เธอ… เธอคือเจ้าของแวนการ์ด?” ทรอยละล่ำละลัก พยายามจะวิ่งขึ้นมาบนเวที แต่ถูกบอดี้การ์ดสกัดไว้ทันที
“ไม่ใช่แค่แวนการ์ดหรอกทรอย” ฉันยิ้มเย็น “แต่รวมถึงตำแหน่งรองประธาน รถสปอร์ตที่แกขับ และวิลล่าที่แกภูมิใจนักหนา ทั้งหมดนั้นถูกอายัดไว้เรียบร้อยแล้วในฐานะที่แกแอบยักยอกงบประมาณบริษัทไปปรนเปรอชู้รัก”
ฉันหันไปหาคุณลี “ประกาศคำสั่งไล่ออกนายทรอยและพ่อของสเตลล่าทันที และส่งหลักฐานการทุจริตทั้งหมดให้ตำรวจ ฉันต้องการให้พวกเขาหายไปจากวงการธุรกิจนี้… ตลอดกาล”
บทสรุปที่สาสม
ทรอยทรุดตัวลงคุกเข่า ร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตา ส่วนสเตลล่าถูกแขกในงานซุบซิบประณามจนต้องเอาหน้าซุกมือหนีออกจากงานไปอย่างอัปยศ
ฉันยืนอยู่บนจุดสูงสุดที่พวกเขาไม่มีวันเอื้อมถึง มองดูความพินาศของคนที่คิดว่าเงินและอำนาจที่ฉันมอบให้เป็นของตัวเอง
“จำไว้นะทรอย… พี่เลี้ยงคนนี้แหละ ที่เป็นคนเซ็นชื่อไล่แกออกไปเป็นขอทาน!”