หลังจากลาร่าลงนามยกเลิกการแต่งงาน สามีของเธอก็รีบซื้อแหวนราคาแพงให้กับชู้รักของเขา—แต่เมื่อครอบครัวนั้นกลับไปถึงคฤหาสน์ พวกเขากลับถูกต้อนรับด้วยกุญแจที่เปลี่ยนไปแล้ว และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ “การลงโทษ” ที่ผู้หญิงซึ่งพวกเขาคิดว่าแพ้ไปแล้วได้เตรียมเอาไว้นานแล้ว**
—
หลังจาก “ลาร่า บียานูเอวา” ลงนามในเอกสารยกเลิกการแต่งงาน “ราเฟล ซิสอน” หัวเราะเหมือนคนถูกหวยรางวัลใหญ่
เช้าวันถัดมา เขาซื้อแหวนเพชรราคา **1,000,000 เปโซ (≈ 650,000 บาท)** เพื่อขอแต่งงานกับชู้รักของเขา
แต่ในคืนนั้นเอง เมื่อพวกเขากลับไปยังคฤหาสน์ใน Forbes Park กุญแจของราเฟลกลับใช้ไม่ได้อีกต่อไป
และที่ประตู มีป้ายใหม่ติดอยู่:
“ทรัพย์สินส่วนบุคคล ห้ามบุกรุก ผู้ฝ่าฝืนจะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย”
มือของราเฟลเคยเคลื่อนไหวอย่างมั่นใจตอนเซ็นเอกสารนั้น เขาแทบไม่อ่านหน้าสุดท้ายด้วยซ้ำ พอเห็นลายเซ็นของลาร่า เขาก็ยิ้มเยาะทันที
— เราจบกันแล้ว — เขาพูดพร้อมผลักเอกสารกลับไป — จากนี้ไปเธอไม่มีสิทธิ์ในบ้าน บริษัท หรือแม้แต่ชื่อของฉัน เงินสองล้านเปโซ (≈ 1,300,000 บาท) ก็พอสำหรับเธอแล้ว สำหรับผู้หญิงที่ไม่เคยมีประโยชน์อะไรนอกจากทำอาหารและทำความสะอาดบ้าน
ลาร่ารับเอกสารนั้นอย่างเงียบ ๆ
เธออายุ 32 ปี ร่างกายผอมบาง เรียบง่าย และดูเหนื่อยล้า ตลอดการแต่งงาน 7 ปี เธอตื่นเช้าทำอาหารเช้า รับมือกับแม่สามี ดูแลบ้าน งานเลี้ยงของราเฟล และต้องยิ้มให้แขกที่แอบดูถูกเธอ
สำหรับตระกูลซิสอน เธอไม่มีค่า
สำหรับราเฟล เธอคือ “อุปสรรค”
และสำหรับ “บิอังกา เรเยส” ชู้รักที่อายุน้อยกว่าเธอ 8 ปี ลาร่าเป็นเพียงผ้าม่านเก่าที่ต้องถูกแทนที่
— เธอจะไม่ร้องไห้เหรอ? — ราเฟลถามอย่างเบื่อหน่าย
ลาร่ามองเขานิ่ง ๆ
— ทำไมฉันต้องร้องไห้ ในเมื่อมันคือการตัดสินใจของคุณ?
ราเฟลขมวดคิ้วแล้วหัวเราะ
— ดราม่าจริง ๆ ไปซะ อย่าให้บิอังกาเห็นเธอพรุ่งนี้ ฉันไม่อยากให้เธอเสียอารมณ์
ลาร่าลุกขึ้น หยิบกระเป๋าใบเล็กที่เตรียมไว้แล้ว ก่อนจะหยุดที่ประตู
— ราเฟล ขอให้คุณมีความสุขกับการตัดสินใจของตัวเองนะ
— แน่นอน นี่คือการตัดสินใจที่ดีที่สุดของฉัน
เมื่อประตูปิดลง ราเฟลเกือบจะหัวเราะออกมาดัง ๆ เขารีบโทรหาบิอังกาทันที
— ที่รัก ฉันอิสระแล้ว! ลาร่าไปแล้ว คืนนี้เราฉลองกันนะ
ปลายสายหัวเราะหวาน
— งั้นฉันย้ายเข้าไปอยู่คฤหาสน์ได้แล้วใช่ไหม?
— แน่นอน เธอคือราชินีคนใหม่ที่นั่น
—
ช่วงบ่าย ราเฟลไปยังร้านเครื่องประดับชื่อดังใน BGC เขาไม่สนใจราคาอีกต่อไป เขาเลือกแหวนที่แพงที่สุดและเปล่งประกายที่สุดในตู้โชว์
— หนึ่งล้านเปโซนะครับ — พนักงานพูด
ราเฟลยิ้มแล้วหยิบบัตรเครดิตสีดำออกมา
— ห่อให้สวย ๆ นี่คือแหวนหมั้น
ในหัวของเขา ชีวิตใหม่สมบูรณ์แบบแล้ว
เขาคือ CEO ของ Sison Prime Development โครงการอสังหาริมทรัพย์ของเขากำลังเติบโตใน Taguig
บิอังกาเหมาะกับเขา—สวย ทันสมัย ใช้โซเชียลเก่ง ดูหรูหรา
ไม่เหมือนลาร่า
เงียบ เรียบง่าย และก้มหน้าเสมอ
—
คืนนั้น พวกเขาไปทานอาหารที่ร้านหรูใน BGC ราเฟลอยู่กับบิอังกา แม่ของเขาโดญญาโคราโซน พ่ออาร์ตูโร และน้องสาวเดนิส
พวกเขาชนแก้วราวกับฉลองชัยชนะ
— ในที่สุดลูกก็เป็นอิสระแล้วนะ — โดญญาโคราโซนพูด — แม่บอกตั้งนานแล้วว่าลาร่าไม่เหมาะกับลูก เธอเหมือนแม่บ้านในบ้านตัวเองเท่านั้น
เดนิสหัวเราะ
— ใช่ค่ะ ดูเหมือนเพิ่งถูพื้นมาเลย
บิอังกายิ้มพิงไหล่ราเฟล
— น่าสงสารนะ แต่ผู้หญิงไม่ใช่ทุกคนที่จะสู้กันได้
ราเฟลหยิบกล่องแหวนออกมา
บิอังกาตกใจ
— โอ้พระเจ้า ราฟฟี่…
เขาคุกเข่าลงกลางร้าน
— บิอังกา เธอคือผู้หญิงของฉัน เธอจะแต่งงานกับฉันหลังจากทุกอย่างเรียบร้อยไหม?
— ได้สิ! แน่นอน!
เสียงปรบมือดังรอบร้าน ทุกคนถ่ายรูปและอัดวิดีโอ ราวกับไม่มีใครเคยทำร้ายใครมาก่อน
คืนนั้นบิอังกาพูดขึ้นว่า
— ที่รัก ไปคฤหาสน์กันเถอะ ฉันอยากดูห้องแต่งตัว จะเปลี่ยนทุกอย่างเลย สไตล์ของลาร่าน่าเบื่อมาก
— ทำอะไรก็ได้ตามใจเลย — ราเฟลตอบ — ตอนนี้มันเป็นของเราแล้ว
—
เวลา 23:00 น. รถ 3 คันหยุดหน้าคฤหาสน์ใน Forbes Park
แต่ราเฟลเริ่มรู้สึกผิดปกติทันที
ไฟทางเข้าไม่ติด
ไม่มีรปภ.
และประตูเหล็กใหญ่ถูกเปลี่ยนระบบล็อกใหม่แล้ว
เขาลงจากรถ ลองใช้กุญแจเดิม
ใช้ไม่ได้
ลองอีกครั้ง
ก็ยังไม่ได้
— อาจจะเสียมั้ง — บิอังกาพูด แต่เสียงไม่มั่นใจ
ราเฟลโทรหาคนดูแลบ้าน แต่ไม่มีคนรับ
เดนิสถอยหลังช้า ๆ
— พี่… นี่มันอะไร?
ที่ประตูมีประกาศทางกฎหมาย:
“ทรัพย์สินนี้อยู่ภายใต้กรรมสิทธิ์ของ Villanueva Holdings ห้ามบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาต”
ราเฟลแข็งค้าง
— เป็นไปไม่ได้… นี่บ้านฉัน
ทันใดนั้น หน้าจออินเตอร์คอมก็เปิดขึ้น
ใบหน้าของลาร่าปรากฏบนจอ
เธอไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ผมถูกจัดเรียบ สวมเบลเซอร์สีขาว สายตาเย็นชา
— สวัสดีตอนกลางคืน ราเฟล
บิอังกาถอยหลัง
โดญญาโคราโซนจับหน้าอก
และราเฟลเริ่มซีดเมื่อได้ยินเสียงลาร่าต่อมา
“สวัสดีตอนกลางคืน ราเฟล… และครอบครัวซิสอนทุกคน” น้ำเสียงของลาร่าราบเรียบ ทว่าทรงพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ลาร่า! นี่มันตลกอะไรของเธอ!” ราเฟลตะโกนใส่หน้าจออินเตอร์คอมอย่างบ้าคลั่ง “เปิดประตูเดี๋ยวนี้! กล้าดียังไงมาล็อกบ้านฉัน!”
ลาร่าเหยียดยิ้มบาง ๆ เป็นยิ้มที่ราเฟลไม่เคยเห็นตลอด 7 ปีที่ผ่านมา มันไม่ใช่รอยยิ้มของแม่บ้านผู้ยอมคน แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกใบ
“บ้านของคุณงั้นเหรอ?” ลาร่าหัวเราะเบา ๆ “ราเฟล… ฉันบอกแล้วไงว่าให้คุณอ่านเอกสารหน้าสุดท้ายให้ดี ๆ แต่ความโอหังมันบังตาคุณจนมืดบอด”
เธอยกเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาโชว์หน้ากล้อง มันคือเอกสารยกเลิกการแต่งงานที่ราเฟลเซ็นอย่างย่ามใจเมื่อวานนี้
“ข้อตกลงหน้าสุดท้ายระบุไว้ชัดเจน… ในเมื่อคุณยอมรับว่าฉันไม่มีสิทธิ์ในทรัพย์สินและชื่อสกุลของคุณหลังจากแยกทางกัน ฉันจึงขอสินเดิมและทรัพย์สินส่วนตัวของฉันคืนทั้งหมด… ซึ่งรวมถึงคฤหาสน์หลังนี้ และที่ดินทั้งหมดของ Sison Prime Development ใน Taguig ด้วย”
“เธอพูดบ้าอะไร! นั่นมันของบริษัทฉัน!” ราเฟลตวาดลั่น ร่างกายเริ่มสั่นเทา
“บริษัทของคุณ ที่ตั้งอยู่บนที่ดินของตระกูลบียานูเอวาของฉันน่ะเหรอ?” ลาร่าเลิกคิ้ว “7 ปีที่ผ่านมา ฉันยอมให้ตระกูลของคุณหยิบยืมเงินทุนและชื่อเสียงของตระกูลฉันไปใช้สร้างตัว จนคุณคิดไปเองว่าคุณเก่งกาจและร่ำรวยด้วยตัวเอง โครงการอสังหาริมทรัพย์ที่คุณภูมิใจนักหนา… ทันทีที่การหย่าสมบูรณ์และฉันถอนทุนคืน มันก็เป็นแค่ปราสาททรายที่กำลังจะล่มสลาย”
โดญญาโคราโซนหน้าซีดเผือด เอามือกุมหัวใจ “ไม่จริง… อีตาแก่อาร์ตูโร! บอกฉันทีว่ามันไม่จริง!” ทว่าพ่อของราเฟลกลับยืนนิ่งเงียบ หน้าถอดสีเพราะเขารู้ดีที่สุดว่าเบื้องหลังความสำเร็จของตระกูล… มาจากเงินของลาร่าทั้งสิ้น
“อ้อ แล้วเงินสองล้านเปโซที่คุณให้ฉันมา…” ลาร่าเหลือบมองบิอังกาที่กำลังยืนตัวสั่น “ฉันยกให้พนักงานรักษาความปลอดภัยและคนรับใช้ทุกคนในบ้านเป็นเงินโบนัสก้อนสุดท้ายสำหรับความภักดีของพวกเขา และสั่งให้ทุกคนย้ายออกไปตั้งแต่เที่ยงวันแล้วล่ะ”
“ลาร่า! เธอยังเป็นมนุษย์อยู่ไหม! ทำแบบนี้กับเราได้ยังไง!” เดนิสหวีดร้องอย่างเสียสติ
“ฉันเป็นมนุษย์ที่รองรับอารมณ์และคำดูถูกของพวกคุณมา 7 ปีไงล่ะเดนิส” สายตาของลาร่าแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาจับขั้วหัวใจ “ต่อจากนี้ไป… บิอังกา ชู้รักผู้หรูหราของคุณคงต้องช่วยราเฟลผ่อนแหวนเพชรหนึ่งล้านเปโซวงนั้นเองแล้วนะ เพราะภายใน 24 ชั่วโมงนี้ ธนาคารจะเข้าอายัดบัญชีทั้งหมดของ Sison Prime รวมถึงรถทุกคันที่คุณขับ”
ราเฟลทรุดเข่าลงกับพื้นปูนที่เย็นเฉียบ กล่องแหวนเพชรราคาแพงร่วงหลุดจากมือ เม็ดเพชรที่เคยเปล่งประกายในร้านหรู บัดนี้กลับดูไร้ค่าเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาเพิ่งสูญเสียไป
“ลาร่า… ฉันขอโทษ… เปิดประตูให้ฉันเถอะ… เราคุยกันได้ใช่ไหม?” ราเฟลอ้อนวอน เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวต่ออนาคตที่กำลังจะล้มละลาย
ลาร่ามองภาพชายอดีตสามีและครอบครัวที่เคยเหยียบย่ำเธอ ยืนอ้อนวอนอยู่ข้างถนนเหมือนคนไร้บ้านด้วยสายตาว่างเปล่า
“หมดเวลาคุยแล้วราเฟล… ขอให้สนุกกับชีวิตใหม่ที่คุณเลือกเองนะ”
หน้าจออินเตอร์คอมดับวูบลง ไฟทุกดวงในคฤหาสน์ปิดสนิท ทิ้งให้ครอบครัวซิสอนและราชินีคนใหม่ของเขายืนจมอยู่กับความมืดมิด เสียงไซเรนของรถตำรวจแล่นตรงมาตามทางเปลี่ยวเพื่อจับกุมผู้บุกรุกตามที่กฎหมายระบุไว้…
นี่ไม่ใช่แค่จุดจบของการแต่งงาน แต่คือจุดเริ่มต้นของ “การลงโทษ” ที่แท้จริงจากผู้หญิงที่พวกเขามองข้ามมาตลอด 7 ปี