ฉันตั้งครรภ์ได้แปดเดือนแล้ว แต่สามีกลับบังคับให้ฉันทำอาหารหรู 5 คอร์สต้อนรับนักลงทุนของเขา เมื่อฉันทรุดลงหมดสติด้วยความเจ็บปวดกลางพื้น เขาเพียงแค่กลอกตาใส่ฉัน แต่สิ่งที่แขกของเขาทำต่อจากนั้น กลับทำลายโลกทั้งใบของเขาจนพังทลาย**
ฉันชื่อมายา ตอนนี้กำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรกของฉันกับโรมัน สามีของฉัน ได้แปดเดือนแล้ว
ในช่วงนี้ของการตั้งครรภ์ ทุกย่างก้าวเหมือนมีแท่งปูนซีเมนต์หนัก ๆ ผูกติดอยู่ที่ขาทั้งสองข้าง ขาของฉันบวมจนรองเท้าคับ สะโพกหนักอึ้ง และฉันมักจะหายใจไม่ทันอยู่เสมอ
แต่สำหรับโรมัน การตั้งครรภ์ของฉันไม่ใช่ภาวะทางการแพทย์
สำหรับเขา มันเป็นเพียง “ตัวปัญหา”
เช้าวันศุกร์วันหนึ่ง เขาเดินเข้ามาในครัว ขณะที่ฉันกำลังยืนชงนมอย่างยากลำบาก
“มายา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความอ่อนโยน “คืนนี้คุณอเลฮานโดร เวอร์การาจะมาที่บ้าน เขาเป็นนักลงทุนรายใหญ่ที่สุดที่บริษัทผมกำลังพยายามดึงตัวมา ผมอยากให้คุณเตรียมดินเนอร์แบบ 5 คอร์สต้อนรับเขา”
ฉันเผลอทำช้อนหลุดจากมือ
ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
“โรมัน… ฉันท้องแปดเดือนแล้วนะ ฉันยืนนาน ๆ แทบไม่ไหว ทำไมเราไม่สั่งอาหารจากร้านจัดเลี้ยงล่ะ? หรือไม่ก็พาเขาไปทานที่ร้านอาหารดี ๆ สักแห่ง?” ฉันขอร้อง
โรมันขมวดคิ้วก่อนเดินเข้ามาใกล้
สายตาของเขาเย็นเยียบ
“คุณเวอร์การาให้ความสำคัญกับครอบครัวและการต้อนรับแบบดั้งเดิม เขาอยากเห็นอาหารที่ภรรยาผมทำเอง อย่าทำตัวเรื่องมากเลยมายา อนาคตตำแหน่งงานของผมขึ้นอยู่กับคืนนี้ รวมถึงข้อตกลงที่จะทำให้พวกเรารวยด้วย ทำหน้าที่ภรรยาของคุณซะ!”
เขาเดินจากไปอย่างหงุดหงิด
ทิ้งฉันไว้ในครัวพร้อมน้ำตาที่ไหลไม่หยุด
สุดท้ายฉันก็ไม่มีทางเลือก
ฉันยอมทำตาม เพราะคิดว่าความเสียสละครั้งนี้อาจสร้างอนาคตที่ดีให้กับลูกของเรา
### นรกในห้องครัว
ตั้งแต่บ่ายสามโมง ฉันเริ่มหั่น ผัด ต้ม และอบอย่างไม่หยุดพัก
ฉันยืนอยู่หน้าเตาร้อน ๆ เป็นเวลาหลายชั่วโมง
ฉันทำซุปเห็ดทรัฟเฟิล ค็อกเทลกุ้ง สลัดซีซาร์ทำสด เนื้อสันในอบ และคัสตาร์ดคาราเมลเป็นของหวาน
พอถึงหนึ่งทุ่ม
ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะพัง
เหงื่อชุ่มไปทั้งตัว
ขาที่บวมของฉันปวดจนแทบระเบิด
ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องน้อยเป็นระยะ ๆ
อาการบีบตัวของมดลูกเริ่มเกิดขึ้น
แต่ฉันพยายามฝืนและไม่สนใจมัน
ไม่นานหลังจากนั้น คุณอเลฮานโดร เวอร์การาก็มาถึง
เขาเป็นชายวัยประมาณหกสิบปี บุคลิกสง่างาม แต่งตัวเนี้ยบ และมีสายตาที่เฉียบคมแต่ดูใจดี
“สวัสดีตอนเย็นครับ คุณมายา” เขากล่าวเมื่อฉันเปิดประตูต้อนรับ
จากนั้นเขาก็มองไปที่ท้องที่ใหญ่ของฉัน
“โอ้ คุณกำลังจะมีลูกสินะ ยินดีด้วยครับ โรมัน ผมหวังว่าผมจะไม่ได้รบกวนภรรยาคุณนะ เราออกไปทานข้างนอกก็ได้”
โรมันหัวเราะแห้ง ๆ
“ไม่เลยครับท่าน มายาชอบทำอาหารให้แขกคนสำคัญอย่างท่านมาก เธอคุ้นเคยกับงานบ้านอยู่แล้วครับ”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่แทงทะลุหัวใจฉัน
แต่ฉันก็ยังฝืนยิ้ม
ก่อนจะรีบกลับเข้าครัวไปเสิร์ฟอาหารคอร์สแรก
### การล้มลง
ฉันสามารถเสิร์ฟซุปและอาหารเรียกน้ำย่อยได้โดยไม่มีปัญหา
แต่ยิ่งเวลาผ่านไป
อาการปวดท้องก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
ความเจ็บแผ่จากสะโพกลงไปถึงต้นขา ราวกับมีใครกำลังฉีกกระดูกของฉันออกจากกัน
ใบหน้าของฉันซีดเผือด
เหงื่อเย็นไหลซึมทั่วตัว
ถึงเวลาต้องยกจานหลักออกไปเสิร์ฟ
ถาดเนื้ออบขนาดใหญ่และหนักมาก
ฉันเดินช้า ๆ จากครัวเข้าสู่ห้องอาหาร
มือทั้งสองข้างประคองจานเอาไว้แน่น
แต่ระหว่างทาง
จู่ ๆ ความเจ็บปวดรุนแรงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนก็พุ่งทะลุผ่านท้องของฉัน
ราวกับมีบางอย่างกำลังฉีกกระชากร่างกายจากภายใน
ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ขาของฉันหมดแรงทันที
**เคร้งงงง!**
ฉันล้มลงกระแทกพื้นห้องอาหารอย่างแรง
จานกระเบื้องราคาแพงแตกกระจาย
อาหารร้อน ๆ กระเด็นไปทั่วพื้น จนเกือบโดนรองเท้าของโรมัน
ฉันนอนขดตัวด้วยความเจ็บปวด
มือกอดท้องที่ใหญ่ของตัวเองแน่น
หายใจแทบไม่ออก
“ช…ช่วยด้วย… โรมัน… ฉันเจ็บมาก… ลูกของเรา…” ฉันครางทั้งน้ำตา
ตอนจบ: แขกผู้ทรงอิทธิพล และการล่มสลายของชายผู้ทะเยอทะยาน
แทนที่จะรีบเข้ามาประคองฉันหรือโทรเรียกหน่วยกู้ชีพ โรมันกลับยืนนิ่ง บรรยากาศแห่งความเงียบงันปกคลุมห้องอาหารทันที ฉันเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา เห็นสามีของตัวเองกลอกตาขึ้นฟ้าพลางถอนหายใจยาวด้วยความรำคาญใจ
“มายา! คุณทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย?!” โรมันตะคอกเสียงต่ำ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเพราะคิดว่าฉันแกล้งทำเพื่อขัดขวางงานของเขา “ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่ามาทำสำออยเรียกร้องความสนใจต่อหน้าคุณอเลฮานโดร! เห็นไหมว่าจานหลักพังหมดแล้ว!”
เขาก้าวข้ามเศษอาหารและจานที่แตกตรงเข้ามาดึงแขนฉันอย่างแรง ทว่า… มือของเขาถูกปัดออกอย่างทรงพลังโดยบุคคลที่สาม
“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!! โรมัน!!” เสียงตวาดกร้าวอันทรงอำนาจนั้นไม่ได้มาจากใครที่ไหน แต่มาจาก คุณอเลฮานโดร เวอร์การา นักลงทุนรายใหญ่ที่โรมันพยายามประคบประหงมมาตลอดทั้งคืน ใบหน้าของชายวัยหกสิบปีที่เคยดูใจดี บัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธจัดและรังเกียจจนถึงขีดสุด
คุณอเลฮานโดรทรุดตัวลงนั่งบนพื้นสกปรกโดยไม่สนว่าสูทราคาแพงจะเปื้อนคราบน้ำซอส เขาถอดเสื้อนอกออกแล้วนำมาคลุมร่างที่สั่นเทาของฉันอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันไปตะโกนสั่งผู้ติดตามของเขาที่ยืนอยู่หน้าประตู:
“โทรเรียกสายด่วนโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดเดี๋ยวนี้! บอกว่ามีคนท้องแปดเดือนล้มหมดสติและมีอาการใกล้คลอด!”
โลกที่พังทลายในชั่วพริบตา
โรมันยืนทื่อ หน้าซีดเผือด เขาพยายามจะแก้ตัวด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก “ค…คุณอเลฮานโดรครับ มันไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ มายาเธอแค่… เธอแค่ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเฉยๆ ผมไม่ได้…”
“หุบปากสั่วๆ ของแกซะ! โรมัน!” คุณอเลฮานโดรลุกขึ้นยืน จ้องตาโรมันด้วยสายตาที่พร้อมจะทำลายล้างชีวิตการทำงานของเขาให้ย่อยยับ
“แกบอกฉันว่าภรรยาแก ‘ชอบ’ ทำอาหารต้อนรับแขก แต่แกกลับบังคับผู้หญิงท้องแก่แปดเดือนให้มายืนหน้าเตาร้อนๆ ทำอาหาร 5 คอร์สเพียงเพื่อสนองความโลภของแก! แถมตอนที่เธอทรุดลงไปต่อหน้า แกยังกลอกตาและด่าว่าเธอสำออยงั้นเหรอ?!”
คุณอเลฮานโดรเค่นยิ้มอย่างสมเพช
“รู้ไหมทำไมฉันถึงให้ความสำคัญกับครอบครัว? เพราะผู้ชายที่ไม่ให้เกียรติและพร้อมจะเหยียบย่ำกระทั่งภรรยาและลูกของตัวเองเพื่อความก้าวหน้า… คือคนสารเลวที่ไม่มีวันซื่อสัตย์ในข้อตกลงทางธุรกิจได้!”
“โครงการร่วมทุนมูลค่าห้าพันล้านบาทระหว่างบริษัทฉันกับบริษัทแก… ฉันขอยกเลิกทั้งหมดนับตั้งแต่วินาทีนี้! และฉันจะต่อสายตรงถึงประธานบอร์ดบริหารของแกคืนนี้ เพื่อเล่าพฤติกรรมสัตว์นรกของแกให้ทุกคนฟังสรรพสิ่ง!”
“ไม่… คุณอเลฮานโดรครับ ได้โปรด!” โรมันเข่าอ่อนจนแทบทรุดลงกับพื้น โลกทั้งใบที่เขาพยายามสร้าง ความรวยและตำแหน่งงานที่เขาใฝ่ฝัน กำลังอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตาเพราะความหูเบาและใจดำของเขาเอง
บทสรุปและชีวิตใหม่
รถพยาบาลมาถึงในอีกสิบนาทีต่อมา คุณอเลฮานโดรเป็นคนจัดการเซ็นรับรองและออกค่าใช้จ่ายทางการแพทย์ทั้งหมดให้ฉันที่โรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุด แพทย์ระบุว่าฉันเกิดภาวะคลอดก่อนกำหนดเนื่องจากความเครียดและการเหนื่อยล้าทางร่างกายอย่างรุนแรง แต่โชคดีที่ทั้งฉันและลูกสาวตัวน้อยปลอดภัยดี
สามสัปดาห์หลังจากนั้น…
โรมันถูกไล่ออกจากบริษัทอย่างอับอายและติดแบล็กลิสต์ในวงการธุรกิจจนไม่มีบริษัทไหนกล้ารับเข้าทำงาน ของขวัญชิ้นเดียวที่ฉันส่งไปให้เขาคือ “หมายศาลฟ้องหย่าและฟ้องเรียกค่าเสียหาย” พร้อมหลักฐานคำให้การของคุณอเลฮานโดรในคืนนั้น
ขณะที่ฉันอุ้มลูกสาวตัวน้อยอยู่ในอ้อมกอดในบ้านหลังใหม่ที่เงียบสงบ ฉันมองดูหน้าต่างและสูดหายใจได้เต็มปอดเป็นครั้งแรก อาหาร 5 คอร์สในคืนนั้นไม่ได้ทำให้โรมันรวยขึ้นอย่างที่เขาคิด… แต่มันกลายเป็นอาหารมื้อสุดท้ายที่เสิร์ฟความพินาศให้ชีวิตของเขาอย่างสาสม ตลอดกาล