เธอคุกเข่าท่ามกลางสายฝน ขอเพียงงานสักตำแหน่งเพราะลูกกำลังอดอยาก—แต่เมื่อมหาเศรษฐีเห็นใบหน้าของเธอ โลกทั้งใบของเขาก็เหมือนหยุดหมุน
**ดอน คาร์ลอส** คือหนึ่งในนักธุรกิจที่ร่ำรวยและเย็นชาที่สุดในประเทศไทย ด้วยวัยเพียงสี่สิบปี เขาสามารถสร้างอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศได้สำเร็จ
ผู้คนรู้จักเขาในฐานะนักธุรกิจผู้ไร้ความปรานี ตัดสินใจทุกอย่างด้วยเหตุผล ไม่ใช่อารมณ์
สำหรับเขา…
ความรู้สึกคือจุดอ่อน
แต่ภายใต้หัวใจที่เย็นชานั้น กลับซ่อนอดีตที่เขาพยายามลืมมาโดยตลอด
อดีตของผู้หญิงคนหนึ่ง…
ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ
แต่จากเขาไป ในวันที่เขายังไม่มีอะไรเลย
คืนหนึ่ง ฝนตกหนักอย่างไม่ลืมหูลืมตา
ขบวนรถ SUV สีดำของดอน คาร์ลอส กำลังเดินทางกลับจากการประชุมสำคัญ แต่ต้องหยุดอยู่หน้าประตูสำนักงานใหญ่ของบริษัท เพราะการจราจรติดขัดและน้ำท่วมขัง
ขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่เปียกโชกไปทั้งตัว
อ้อมแขนของเธอกอดเด็กตัวเล็กไว้แน่น พร้อมใช้เสื้อแจ็กเก็ตเก่าคลุมร่างของเด็กเพื่อกันฝน
เธอยืนอยู่หน้าป้อม รปภ. ร้องไห้และอ้อนวอนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของบริษัท
## คำวิงวอนท่ามกลางพายุฝน
ดอน คาร์ลอส ลดกระจกลงเล็กน้อย เพื่อฟังบทสนทนา
“ได้โปรดเถอะค่ะ… ขอแค่ได้งานทำ ไม่ว่าจะเป็นแม่บ้าน ล้างห้องน้ำ หรืออะไรก็ได้ ฉันต้องการงานวันนี้จริง ๆ ลูกของฉันไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว และตอนนี้ก็มีไข้สูง…”
หญิงสาวร้องไห้ พลางจับแขนของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไว้แน่น
“ขอโทษนะครับ คุณผู้หญิง ตอนนี้ดึกแล้ว บริษัทปิดทำการ และเราไม่สามารถรับพนักงานได้ ถ้าท่านประธานมาเห็นเข้า ทั้งคุณทั้งผมอาจเดือดร้อน รีบกลับไปเถอะครับ”
เจ้าหน้าที่ตอบอย่างลำบากใจ
หญิงสาวค่อย ๆ ปล่อยมือ
เธอสั่นเทาด้วยความหนาว ขณะที่เด็กน้อยในอ้อมแขนร้องไห้อย่างอ่อนแรง
คนขับรถของดอน คาร์ลอส มองภาพนั้นด้วยความสงสาร
“ท่านประธานครับ… แม่ลูกคู่นั้นน่าสงสารมาก จะให้ผมเอาเงินไปช่วยพวกเขาสักหน่อยไหมครับ”
ดอน คาร์ลอส ถอนหายใจเบา ๆ
เขาไม่ชอบภาพแบบนี้
“ฉันไม่ให้เงินสงเคราะห์”
เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“บอก รปภ. ให้พาพวกเขาเข้าไปหลบฝนในล็อบบี้ แล้วเรียกผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลที่กำลังทำงานล่วงเวลาอยู่ ให้หาตำแหน่งแม่บ้านหรือพนักงานทำความสะอาดให้เธอเริ่มงานพรุ่งนี้ และหาเครื่องดื่มร้อนกับอาหารให้เด็กคนนั้นด้วย”
“ครับ ท่านประธาน”
คนขับรถรีบลงจากรถ พร้อมถือร่มเดินไปหาแม่ลูกคู่นั้น
ดอน คาร์ลอส นั่งมองผ่านกระจกรถ
เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปอยู่ใต้แสงไฟสว่างภายในล็อบบี้ หญิงสาวยกมือปัดเส้นผมที่เปียกฝนซึ่งปิดบังใบหน้าออก ก่อนหันไปกล่าวขอบคุณคนขับรถ
และในวินาทีนั้น…
เมื่อดอน คาร์ลอส ได้เห็นใบหน้าของเธอ
โลกทั้งใบของเขาราวกับหยุดหมุน
ลมหายใจของเขาสะดุด
ดวงตาเบิกกว้าง
หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมานานหลายปี
เขาผลักประตูรถออกอย่างแรง
ก่อนวิ่งฝ่าสายฝนที่กระหน่ำลงมา มุ่งตรงเข้าสู่ล็อบบี้ของบริษัท…
“อีฟ…”
เสียงของดอน คาร์ลอส สั่นเครืออย่างที่ไม่เคยมีใครในโลกธุรกิจเคยได้ยิน เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เนื้อตัวของมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่เปียกโชกไปด้วยหยาดฝน แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่ใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวตรงหน้าราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปอีกครั้ง
หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยในความทรงจำ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดหวั่น
“ค…คาร์ลอส?” อีฟอุทานแผ่วเบา เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ อ้อมแขนกระชับร่างของลูกน้อยที่กำลังสั่นเทาไว้แน่นขึ้น ราวกับต้องการใช้ร่างกายของเธอเป็นเกราะกำบัง
ห้าปีก่อน เธอเดินจากเขาไปโดยทิ้งไว้เพียงจดหมายบอกลาฉบับเดียว ในวันที่เขาเพิ่งเริ่มต้นสร้างตัวและยังไม่มีอะไรเลย เขากร่นด่าและเคียดแค้นเธอมาตลอดห้าปี คิดว่าเธอทิ้งเขาไปเพื่อหาความสุขสบาย แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าในตอนนี้—ผู้หญิงที่เขาเคยรักสุดหัวใจในชุดเสื้อผ้าเก่าขาด คุกเข่าขอเศษงานทำเพื่อประทังชีวิตลูก—มันทำลายทุกความแค้นในใจเขาจนหมดสิ้น
ความจริงที่ถูกซ่อนไว้
“ทำไม… ทำไมเธอถึงมาอยู่ในสภาพนี้?” คาร์ลอสถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าวอย่างแสนสาหัส เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาหมายจะสัมผัสเธอ แต่อีฟกลับเบือนหน้าหนี น้ำตาร่วงเผาะลงมากระทบแก้ม
“ฉันขอโทษ… ฉันไม่รู้ว่าที่นี่คือบริษัทของคุณ ฉันแค่ต้องการงาน…” อีฟสะอื้นไห้ “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้…”
“เดี๋ยวก่อนอีฟ! บอกฉันมาว่าเกิดอะไรขึ้น!” คาร์ลอสคว้าข้อมือเธอไว้เบา ๆ แต่สายตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นใบหน้าของเด็กน้อยในอ้อมแขนของเธอ
เด็กผู้หญิงวัยประมาณสี่ขวบ ดวงตาคู่นั้น… จมูกรั้น ๆ แบบนั้น… มันถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน!
หัวใจของคาร์ลอสกระตุกอย่างรุนแรง เขามองสลับระหว่างอีฟและเด็กน้อย “เด็กคนนี้… ลูกของใคร?”
อีฟเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอพยายามจะปกปิด แต่ความอ่อนแอและไข้ที่ขึ้นสูงของลูกสาวทำให้เธอหมดแรงจะโกหกอีกต่อไป “ลูกของคุณ… คาร์ลอส เธอชื่ออลิซ”
“ห้าปีก่อนที่ฉันต้องทิ้งคุณไป… เพราะแม่ของคุณเอาเงินมาบีบบังคับฉัน ท่านบอกว่าฉันจะเป็นตัวถ่วงในชีวิตคุณ และตอนนั้นฉันเพิ่งรู้ตัวว่าท้อง… ฉันไม่อยากให้คุณต้องทิ้งอนาคตเพราะฉัน ฉันเลยเลือกที่จะเดินออกมา… แต่หลังจากนั้นไม่นาน ครอบครัวของฉันก็ล้มละลาย ฉันไม่เหลืออะไรเลย…” อีฟสารภาพทั้งน้ำตา
การปกป้องของพญามังกร
คำสารภาพนั้นทำให้คาร์ลอสรู้สึกเหมือนโดนค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางอก ความจริงใจที่เธอมีให้เขา ความเสียสละที่เธอ ยอมแบกรับความทุกข์ทรมานเพียงลำพังเพื่ออนาคตของเขา… ขณะที่เขาเสวยสุขบนกองเงินกองทอง ลูกและเมียของเขากลับต้องอดอยากถึงขนาดไม่มีอะไรตกถึงท้องมาสามวัน!
ความเย็นชาของดอน คาร์ลอส มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณของความเป็นพ่อและสามี
“เลขาฯ อานนท์!” คาร์ลอสตะโกนลั่นล็อบบี้ เสียงของเขาเฉียบขาดและทรงพลัง “เตรียมรถคันที่สบายที่สุด! โทรแจ้งผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดว่าฉันกำลังจะไป และเคลียร์ห้อง VVIP ที่ดีที่สุดให้ลูกสาวของฉันเดี๋ยวนี้!”
“ครับ ท่านประธาน!” เลขาฯ รีบจัดการตามคำสั่งทันที
คาร์ลอสไม่สนใจสายตาของพนักงานหรือ รปภ. คนไหนทั้งสิ้น เขาก้าวเข้าไปช้อนร่างของอีฟและลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอันอบอุ่นของเขาพร้อมกัน
สู่อ้อมกอดที่ปลอดภัย
“คาร์ลอส… เสื้อผ้าของคุณจะเปื้อนนะ…” อีฟประท้วงเบา ๆ พยายามจะขยับตัวออก
“ช่างหัวเสื้อผ้าพรรค์นี้มัน!” คาร์ลอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย แววตาของเขาฉายประกายกร้าว “ห้าปีที่ผ่านมา ฉันยอมให้เธอเดินหนีไปเพราะฉันมันยังโง่และอ่อนแอ… แต่ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทำให้เธอและลูกต้องหลั่งน้ำตาอีก แม้แต่แม่ของฉันเองก็ตาม!”
เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น พาร่างของหญิงสาวที่เขาเคยสูญเสียและลูกสาวแท้ ๆ เดินฝ่าสายฝนขึ้นรถยนต์คันหรู รถยนต์เคลื่อนตัวออกไปในความมืดพร้อมกับระบบการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด
คาร์ลอสมองดูเด็กน้อยที่เริ่มหลับใหลด้วยความอุ่นใจในอ้อมกอดของพ่อ และโอบไหล่ของอีฟเข้ามาแนบชิดอก… อาณาจักรแสนล้านที่เขาตั้งหน้าตั้งตาธุรกิจสร้างมา บัดนี้มันได้พบ “เจ้าของที่แท้จริง” แล้ว และเขาจะใช้ทุกสิ่งที่มีในชีวิตเพื่อชดเชยเวลาที่สูญเสียไป ให้พวกเธอได้อยู่อย่างราชินีในอาณาจักรของเขาชั่วนิรันดร์