สัญญาแต่งงานสามปีของฉันกับ เคนจิ ศาลวาดอร์…กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว
แต่ในช่วงเวลานี้เอง…ฉันกลับรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์
เมื่อสามปีก่อน เขาพูดกับฉันอย่างชัดเจน:
— ฉันต้องการการแต่งงานนี้เพื่อรับมรดกจากคุณย่า
หลังจากสามปี เราจะหย่ากัน
ระหว่างนั้น เธออย่าเข้ามายุ่งกับการตัดสินใจของฉัน
ตอนนั้น ฉันพยักหน้าและยอมรับ
เพราะเหตุผลง่าย ๆ เพียงข้อเดียว
ฉันรักเขา
ตลอดสามปีที่ผ่านมา
ฉันพยายามเป็นภรรยาที่ดี
ซักผ้า ทำอาหาร
ไปงานสังคมชั้นสูงกับเขาในสุขุมวิทและสาทร
แกล้งทำต่อหน้าทุกคนว่าเราเป็นคู่รักที่มีความสุข
ฉันคิดว่าตัวเองชินกับความสัมพันธ์ที่ไร้ความรักแล้ว
จนกระทั่งวันนี้
ขณะที่ฉันมองเส้นสีแดงสองขีดบนชุดตรวจครรภ์
ร่างกายทั้งตัวของฉันก็แข็งทื่อ เย็นชาไปหมด
เหลืออีกแค่สามวัน
อีกแค่สามวัน…สัญญาของเราจะหมดลงอย่างเป็นทางการ
และในช่วงเวลาเดียวกันนั้น
รักแรกของเขา—คลาร่า มอนเตฟัลโก—เพิ่งกลับมาจากอเมริกา
เมื่อคืน เขาไม่กลับบ้าน
เช้านี้ ฉันได้ยินเขาคุยกับทนายในห้องนั่งเล่น
ยืนยันรายละเอียดสุดท้ายของเอกสารการหย่า
ฉันก้มมองท้องของตัวเอง
— ลูก…แม่ควรทำยังไงดี?
ฉันวางมือลงบนท้องที่ยังแบนราบ
ยังไม่มีสัญญาณของชีวิต
แต่ข้างใน…สัญชาตญาณในการปกป้องชีวิตเล็ก ๆ นี้
ลุกโชนขึ้นมาอย่างรุนแรง
สามวันสุดท้ายของการแต่งงานสามปี
ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์
ไม่มีจังหวะไหนเลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว
ฉันนั่งอยู่บนฝาชักโครกในห้องน้ำ
ยังคงถือชุดตรวจครรภ์ไว้ในมือ
เส้นสีแดงสองขีดชัดเจน
ไม่มีทางผิดพลาด
แต่สมองของฉันว่างเปล่า
นอกประตูห้องน้ำ ฉันได้ยินเสียงของเคนจิ
เขากำลังคุยโทรศัพท์
— ใช่ ข้อตกลงจะมีผลในอีกสามวัน
ให้บ้านที่ฟอร์บส์พาร์คกับเธอไป
สิ่งที่ฉันต้องการมีแค่หุ้นของบริษัท
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา:
— อะไรนะ? เด็กเหรอ? เป็นไปไม่ได้
พวกเราระวังกันตลอด
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย
เหมือนกำลังพูดเรื่องธุรกิจ ไม่ใช่ชีวิตคน
ฉันยิ้มออกมาอย่างขมขื่น
เขาพูดถูก
เราระวังกันตลอด
ยกเว้น…ครั้งเดียวเมื่อเดือนก่อน
วันนั้นคือวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเรา
ฉันไม่ค่อยดื่ม
แต่คืนนั้นฉันดื่มมากเกินไป
เคนจิเองก็อ่อนโยนผิดปกติ
ซึ่งแทบไม่เคยเกิดขึ้น
เราทั้งสอง…
ฉันส่ายหัวเบา ๆ
จะไปนึกถึงมันทำไมอีก?
เมื่อสัญญาจบลง
เขาก็จะกลับไปหาคลาร่า
ส่วนฉัน…
ต้องอุ้มท้องลูกของเขา
แต่ไม่มีความกล้าจะบอกเขา
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของฉันก็สั่น
ข้อความจากเคนจิ:
— คืนนี้มีงานเลี้ยงธุรกิจ อาจกลับดึกมาก
ฉันจ้องหน้าจออยู่นาน
ก่อนจะค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลง
และในความเงียบนั้น…
คำถามหนึ่งก็ดังก้องอยู่ในใจ
“ฉันควรจะหายไป…
หรือสู้เพื่อลูกคนนี้…แม้จะต้องสู้เพียงลำพัง?”