**คืนที่เขาบอกว่าจะไปแต่งงานกับผู้หญิงอีกคน ฉันก็ได้รับคำสั่งย้ายไปทำงานต่างประเทศเช่นกัน**
เราจากกันอย่างเงียบงัน ราวกับคนแปลกหน้าสองคน
แต่ก่อนที่ฉันจะขึ้นเครื่องบิน ฉันกลับค้นพบความลับที่ถูกปกปิดมานานกว่ายี่สิบปี…
—
ฉันอยู่กับเอเดรียน บียานูเอวา มาเป็นปีที่หกแล้ว
และในวันเดียวกันนั้นเอง ฉันก็ได้รับหนังสือแต่งตั้งอย่างเป็นทางการให้ย้ายไปประจำสาขาของบริษัทในต่างประเทศ
ในวันเดียวกัน…
เขาก็บอกฉันเช่นกันว่า ครอบครัวของเขาได้จัดการเรื่องการหมั้นหมายให้เรียบร้อยแล้ว
น่าแปลกที่ทุกอย่างกลับเงียบสงบอย่างยิ่ง
“ฉันจะย้ายออกภายในสัปดาห์นี้”
ฉันวางกุญแจคอนโดลงบนโต๊ะ
เอเดรียนนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
แสงไฟสีเหลืองส่องกระทบใบหน้าคมคายของเขาเบา ๆ
เขานิ่งเงียบอยู่นาน
ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“คอนโดนี้เป็นของคุณ”
“รถคันเก่าของคุณก็ใช้มานานแล้ว ผมสั่งคันใหม่ไว้ให้แล้ว”
“ผมโอนเงินเข้าบัญชีคุณไว้แล้ว ถ้าวันหนึ่งคุณมีปัญหาอะไร…”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“…ก็ติดต่อผู้ช่วยของผมได้”
ฉันยิ้มบาง ๆ
การเลิกราที่เตรียมพร้อมด้วยเงินและทรัพย์สิน
ช่างเป็นสไตล์ของเขาเสียจริง
เพียงแต่เขาไม่รู้…
ว่าฉันเองก็เตรียมตัวจะจากไปแล้วเช่นกัน
เพราะคำร้องขอย้ายไปต่างประเทศที่ฉันแอบยื่นไว้เมื่อหกเดือนก่อน ได้รับการอนุมัติแล้ว
อีกเพียงสามวัน
ฉันจะออกจากประเทศนี้
ตลอดไป
…
ฉันรู้จักเอเดรียนตอนอายุยี่สิบเอ็ดปี
ตอนนั้นฉันกำลังเรียนปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัย
ทุกอย่างเริ่มต้นจากเหตุการณ์ชวนขำเหตุการณ์หนึ่ง
เพื่อนร่วมห้องพาฉันไปงานประมูลเพื่อการกุศล
เธอบอกว่าจะมีนักธุรกิจชื่อดังมาร่วมงานมากมาย
ความจริงฉันไม่ได้สนใจเลย
แต่ก็ไปเป็นเพื่อนเธอ
ไม่คิดเลยว่ากลางงานจะถูกพนักงานเสิร์ฟชนเข้าอย่างจัง
น้ำผลไม้หกใส่ชุดสีขาวของฉันเต็ม ๆ
ทุกสายตาในห้องโถงหันมามอง
ฉันยืนนิ่งด้วยความอับอาย
และในตอนนั้นเอง…
เสื้อโค้ตสีดำตัวหนึ่งก็ถูกคลุมลงบนไหล่ของฉัน
“ใช้ของผมไปก่อน”
น้ำเสียงนั้นทุ้มลึก
เมื่อเงยหน้าขึ้น…
ฉันก็ได้พบเอเดรียนเป็นครั้งแรก
เขาสูงกว่าฉันเกือบหนึ่งศีรษะ
หล่อเหลา
เย็นชา
และมีรัศมีบางอย่างที่ไม่มีใครมองข้ามได้
ภายหลังฉันจึงรู้ว่า
เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรธุรกิจขนาดใหญ่
ส่วนฉัน…
เป็นเพียงนักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง
คนสองโลกที่ไม่น่าจะได้พบกัน
แต่บางครั้งโชคชะตาก็ชอบเล่นตลก
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
เราเจอกันอีกที่ห้องสมุด
สองสัปดาห์ถัดมา
เราเจอกันอีกที่ร้านกาแฟ
และหนึ่งเดือนให้หลัง
การที่เขาปรากฏตัวในชีวิตฉันก็กลายเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว
จนกระทั่งวันหนึ่ง
เขายื่นกล่องเค้กให้ฉัน
“ผมกำลังจีบคุณอยู่”
ฉันแทบทำช้อนหลุดจากมือ
…
ตลอดหกปีที่ผ่านมา
เอเดรียนดีกับฉันมาก
ดีเสียจนเพื่อนทุกคนบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก
เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน
อาหารจานโปรด
วันเกิด
แม้กระทั่งความกลัวฝนฟ้าคะนอง เพราะอุบัติเหตุที่ฉันเคยเจอตอนเด็ก
เวลาที่เขาเดินทางไปทำงาน
เขาจะโทรหาฉันทุกคืน
บางครั้งเขานอนเพียงสามชั่วโมง
แต่ก็ไม่เคยลืมส่งข้อความมาบอกว่า
“ฝันดีนะ”
ฉันเคยคิดว่า…
เขาคือผู้ชายที่จะอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต
จนกระทั่งเมื่อสามเดือนก่อน
ฉันเห็นรูปถ่ายใบหนึ่ง
ในภาพนั้นมีเอเดรียน
ยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง
ทั้งคู่แต่งตัวหรูหรา
และมีผู้คนหลายพันคนร่วมแสดงความยินดี
“คู่รักที่สมบูรณ์แบบ”
“อนาคตของสองตระกูล”
“คนรักวัยเด็ก”
ฉันนั่งมองภาพนั้นอยู่นาน
และเพิ่งได้รู้ในวันนั้นเองว่า
ก่อนจะพบฉัน…
เขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว
เป็นสัญญาหมั้นหมายที่ถูกกำหนดไว้มากว่ายี่สิบปี
…
ฉันไม่ได้ถาม
และเขาก็ไม่ได้อธิบาย
เราสองคนเหมือนนักแสดงในละครเรื่องเดียวกัน
จนมาถึงคืนนี้
ในที่สุดเขาก็พูดออกมา
ครอบครัวของเขาตัดสินใจแล้ว
อีกสองเดือนจะมีพิธีหมั้น
และผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานด้วย…
ไม่ใช่ฉัน
…
คืนนั้นฝนตกหนัก
ฉันลากกระเป๋าเดินทางออกจากคอนโดตอนเที่ยงคืน
เมืองยังสว่างไสว
รถติดยาวเหยียด
ทันใดนั้นโทรศัพท์ของฉันก็สั่น
เป็นข้อความจากบริษัท
“เที่ยวบินของคุณพรุ่งนี้เช้าได้รับการยืนยันแล้ว”
ฉันจ้องข้อความนั้นอยู่นาน
ก่อนจะปิดหน้าจอ
ทุกอย่างจบลงแล้ว
อย่างน้อยฉันก็คิดเช่นนั้น
แต่จู่ ๆ รถสีดำคันหนึ่งก็จอดเทียบข้างฉัน
ประตูรถเปิดออก
และมีผู้หญิงคนหนึ่งก้าวลงมา
เธอสวยมาก
สง่างาม
สูงศักดิ์
เป็นคนประเภทที่ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ต้องเป็นจุดสนใจ
ฉันจำเธอได้ทันที
เพราะเคยเห็นเธอในรูปถ่าย
อิซาเบลลา เรเยส
คู่หมั้นของเอเดรียน
เธอยิ้มให้ฉัน
“ในที่สุดเราก็ได้เจอกัน”
ฉันกำด้ามจับกระเป๋าเดินทางแน่น
“ขอโทษนะคะ แต่เราไม่ได้รู้จักกัน”
เธอหัวเราะเบา ๆ
“คุณไม่รู้จักฉัน”
“แต่ฉันรู้จักคุณมานานแล้ว”
จากนั้นเธอก็หยิบซองเอกสารออกมา
แล้วยื่นให้ฉัน
“ฉันคิดว่าคุณควรได้เห็นสิ่งนี้”
ฉันเปิดซองออก
ข้างในเป็นเอกสารหนาปึก
และเมื่ออ่านหน้ากระดาษแผ่นแรก…
เลือดในกายฉันแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง
เพราะมันคือเอกสารการรับบุตรบุญธรรมเมื่อกว่ายี่สิบปีก่อน
และชื่อเด็กที่ปรากฏอยู่ในเอกสารนั้น…
คือชื่อของฉันเอง
แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือสิ่งที่ฉันเห็นในหน้าถัดไป
คนที่ลงนามในเอกสารรับบุตรบุญธรรม
ไม่ใช่พ่อแม่ที่เลี้ยงดูฉันมา
แต่เป็น…
พ่อของเอเดรียน
ในจังหวะนั้นเอง
เราก็ได้ยินเสียงเบรกดังสนั่น
ฉันหันกลับไปมอง
เอเดรียนก้าวลงมาจากรถที่เพิ่งมาถึง
เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นความหวาดกลัวบนใบหน้าของเขา
“อย่าอ่านมัน!”
เขาตะโกน
แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว
หน้าสุดท้ายของเอกสารปลิวหลุดตกลงบนพื้น
สายลมพัดมันลอยไป
และภายใต้แสงไฟริมถนน…
ผลตรวจ DNA ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน
99.99%
ฉันอ่านชื่อที่อยู่บนเอกสารด้วยมืออันสั่นเทา
จากนั้นจึงค่อย ๆ เงยหน้ามองเอเดรียน
ส่วนเขา…
ได้แต่ยืนอยู่กลางสายฝน
ใบหน้าซีดเผือด
ราวกับคนที่สูญเสียโลกทั้งใบไปในชั่วพริบตา
ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงสายฝนที่ตกลงมากระทบพื้นและเสียงหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนกของเอเดรียน
ผลตรวจ DNA บนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายระบุความสัมพันธ์อย่างชัดเจน แต่มันไม่ใช่ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเขาอย่างที่ใจฉันดิ่งวูบไปในแวบแรก… คนที่มี DNA ตรงกับฉัน 99.99% คือ พ่อของเอเดรียน นั่นหมายความว่า ฉันคือลูกสาวนอกสมรสของตระกูลบียานูเอวา และฉันกับเอเดรียน… เราเป็นพี่น้องร่วมบิดาเดียวกัน
ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้เงาของตระกูลใหญ่
อิซาเบลลามองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชและเวทนา เธอเป็นคนเดียวที่บังเอิญไปเจอเอกสารลับนี้ในห้องทำงานของพ่อเอเดรียนในฐานะคู่หมั้นที่กำลังจะควบรวมธุรกิจกัน เธอจึงเข้าใจทันทีว่าทำไมตระกูลบียานูเอวาถึงต้องรีบจัดการแต่งงานเพื่อแยกฉันออกไปให้พ้นทาง
“หกปีที่ผ่านมา… นายคิดว่านายปกป้องเธอได้จริง ๆ เหรอ เอเดรียน?” อิซาเบลลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นชา “นายรู้มาตลอดว่าเธอเป็นใคร นายถึงได้พยายาม ‘บังเอิญ’ เข้ามาอยู่ในชีวิตเธอ คอยดูแลเธอ และพยายามกันเธอออกไปจากพ่อของนาย”
ฉันหันไปมองเอเดรียนที่ยืนนิ่งอยู่กลางสายฝน หยาดน้ำตาไหลปนไปกับเม็ดฝนบนใบหน้าของเขา ความจริงอันโหดร้ายคลี่คลายออกทีละชั้น…
- การเจอกันที่ดูเหมือนโชคชะตา: ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เอเดรียนรู้เรื่องพี่น้องร่วมสายเลือดคนนี้เมื่อหกปีก่อนตอนที่เขาแอบได้ยินพ่อสั่งคนให้ ‘จัดการ’ ลบตัวตนของฉันเพื่อไม่ให้กระทบต่อชื่อเสียงตระกูล เอเดรียนจึงต้องเอาตัวเข้าไปพัวพันเพื่อเป็นโล่กำบังให้ฉัน
- ความใส่ใจที่เกินกว่าคนรัก: เขารู้ทุกเรื่องของฉัน รู้ว่าฉันกลัวฝนเพราะอุบัติเหตุตอนเด็ก ซึ่งอุบัติเหตุครั้งนั้น… ก็คือเหตุการณ์ที่พ่อของเขาพยายามจะกำจัดฉันกับแม่แท้ ๆ
- เงิน คอนโด และรถคันใหม่: มันไม่ใช่การจ้างเลิกรา แต่เอเดรียนรู้ว่าพ่อของเขากำลังจะลงมืออีกครั้งหลังจากรู้ว่าฉันยังไม่ตาย เขาจึงแอบประสานงานให้ฉันได้ย้ายไปต่างประเทศ และเตรียมทรัพย์สินทั้งหมดนี้ไว้เพื่อให้ฉันมีชีวิตที่ปลอดภัยในที่ที่ตระกูลบียานูเอวาเอื้อมมือไปไม่ถึง
“ฉันไม่ได้รักเธอแบบชู้สาว… ฉันไม่เคยแตะต้องเธอเกินเลยตลอดหกปี เพราะฉันรู้ว่าเธอคือสายน้องสาวของฉัน” เอเดรียนเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก ร่างกายของเขาสั่นเทา “แต่ฉันต้องแกล้งทำเป็นคนรักของเธอ เพื่อให้พ่อคิดว่าฉันควบคุมเธอไว้ได้… เพื่อไม่ให้เขาทำร้ายเธออีก”
ทางแยกของสายเลือดและการจากลา
หัวใจของฉันแตกสลายไม่มีชิ้นดี หกปีที่ผ่านมาไม่มีสิ่งไหนที่เป็นความจริงในแง่ของคนรักเลย แต่มันคือความจริงอันยิ่งใหญ่ในแง่ของ “พี่ชาย” คนหนึ่งที่ยอมสละแม้กระทั่งความสุขและชื่อเสียงของตัวเองเพื่อปกป้องน้องสาวนอกสายตาคนนี้
“นายยอมแต่งงานกับอิซาเบลลา เพื่อแลกกับชีวิตของฉันงั้นเหรอ?” ฉันถาม เสียงสั่นเครือ
เอเดรียนไม่ตอบ แต่แววตาของเขาคือคำสารภาพทั้งหมด เขายอมเข้าสู่ประตูวิวาห์ที่ปราศจากความรัก ยอมเป็นหุ่นเชิดของตระกูล เพื่อให้พ่อของเขาตายใจและยอมปล่อยให้ฉันบินออกนอกประเทศไปอย่างปลอดภัย
อิซาเบลลาถอนหายใจยาว “ข้อตกลงของฉันกับเอเดรียนยังเหมือนเดิม ฉันต้องการแค่ตระกูลบียานูเอวา ไม่ได้ต้องการหัวใจของเขา… ตอนนี้รถของฉันจอดอยู่ ไปสนามบินซะเถอะปล่อยให้เรื่องน้ำเน่าของตระกูลนี้จบลงที่นี่”
เที่ยวบินสู่ชีวิตใหม่
เอเดรียนเดินเข้ามาใกล้ฉัน เขาไม่ได้กอดฉันเหมือนอย่างเคย แต่เขาเอื้อมมือมาจับด้ามกระเป๋าเดินทางของฉันไว้แน่น นัยน์ตาของพี่ชายเต็มไปด้วยความห่วงใยเป็นครั้งสุดท้าย
“ไปเถอะ… ไปมีชีวิตที่เป็นของคุณจริง ๆ อย่ากลับมาที่ประเทศนี้อีกเลย”
ฉันมองหน้าผู้ชายที่เป็นทั้งคนรักกำมะถันและพี่ชายที่แท้จริงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะพยักหน้ารับทั้งน้ำตา ฉันก้าวขึ้นรถของอิซาเบลลาโดยไม่หันหลังกลับไปมองอีก
เมื่อเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เหนือกลุ่มเมฆฝนอันมืดมิดในเมืองหลวง ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง คอนโด รถหรู หรือเงินในบัญชี ฉันตัดสินใจที่จะไม่แตะต้องมันอีกต่อไป ฉันจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองในต่างแดน
ความลับยี่สิบปีถูกเปิดเผย ความรักหกปีพังทลายลง แต่มันถูกแทนที่ด้วยความจริงที่ว่า… ในโลกอันโหดร้ายใบนี้ ฉันยังมีพี่ชายคนหนึ่งที่ยอมนรกแตกเพื่อรักษาชีวิตของฉันไว้ และนั่นก็เพียงพอแล้วที่ฉันจะก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างเข้มแข็ง