ครั้งแรกที่ฉันได้ร่วมเดินทางไปทำงานกับเจ้านาย ฉันไม่เคยคิดเลยว่า… มันจะจบลงด้วยการนอนอยู่บนเตียงเดียวกับเขา**
เมื่อตื่นขึ้นมา ฉันรู้สึกเหมือนชีวิตของตัวเองกำลังจะจบสิ้น
ฉันรีบลุกขึ้นด้วยความตื่นตระหนก และพยายามจัดการทุกอย่างให้ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ค-คุณราฟาเอลคะ… เอ่อ… ถือซะว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราก็แล้วกันค่ะ ฉันไม่เป็นไร ฉันจะไม่เก็บมันมาใส่ใจ”
ฉันพูดด้วยเสียงสั่น
แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า…
เจ้านายของฉัน ผู้ชายที่จริงจังและเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง กลับมีสีหน้าราวกับคนที่กำลังเสียใจอย่างหนัก
เขาจับข้อมือฉันไว้แน่น ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง
“ทำไมล่ะ? หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราเมื่อคืนนี้… เธอจะหนีความรับผิดชอบที่มีต่อฉันอย่างนั้นเหรอ?”
—
## 01
ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลาย
ฉันค่อย ๆ เหลือบมองร่างกายของตัวเองใต้ผ้าห่ม
และพบว่าฉันไม่ได้สวมเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว
จากนั้นฉันก็มองไปยังชายที่ยืนหันหลังให้ฉันอยู่หน้า กระจกสูงจรดเพดาน
เขากำลังสูบบุหรี่อย่างเงียบ ๆ
ผู้ชายคนนั้นคือเจ้านายของฉัน
**ราฟาเอล ตอร์รัลบา**
ทั้งร่างของฉันแข็งทื่ออยู่บนเตียง
พระเจ้า…
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!
ฉันไม่ได้จองห้องพักธรรมดาไว้หรอกหรือ?
แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่…
ในห้อง Presidential Suite ของเจ้านาย บนชั้นบนสุดของโรงแรมแห่งหนึ่งในมากาตีได้?!
ฉันขยับตัวใต้ผ้าห่มด้วยความประหม่าและหวาดวิตกอย่างหนัก
ราฟาเอลได้ยินเสียงผ้าสีกัน จึงค่อย ๆ หันมามอง
เสียงของเขายังคงทุ้มลึกและทรงเสน่ห์เหมือนเคย
เป็นน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังทั้งขนลุกและหลงใหลในเวลาเดียวกัน
“ตื่นแล้วเหรอ?”
ฉันรีบเอามือปิดใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าวด้วยความอาย
“ค-ค่ะ คุณราฟาเอล”
ทำไมเขาถึงดูสงบขนาดนี้?!
ทำไมเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น?!
ฉันกัดฟันแน่น
“ในเมื่อเธอตื่นแล้ว มากินอาหารเช้าก่อนสิ ฉันสั่งรูมเซอร์วิสไว้แล้ว”
“อะ… ได้ค่ะ”
ถ้าเขาสงบ ฉันก็ต้องพยายามสงบเหมือนกัน
แต่ความจริงแล้ว ในใจฉันกำลังกรีดร้อง วิ่งวุ่น และแทบเสียสติด้วยความตื่นตระหนก
เขา…
เขายังชวนฉันกินอาหารเช้าเหมือนเป็นวันปกติได้อีกเหรอ?!
นี่มันแปลกเกินไปแล้ว
ผิดปกติสุด ๆ
นี่ใช่เจ้านายคนเดิมที่ออฟฟิศหรือเปล่า?
ผู้ชายที่มักทำหน้าบึ้ง พูดน้อย และทำให้ฉันไม่กล้าสบตาเพราะความน่าเกรงขาม
ราชาน้ำแข็งแห่งบริษัทคนนั้นน่ะเหรอ?
ขณะที่แอบมองเขา ฉันรีบมองหาเสื้อผ้าของตัวเอง
จนกระทั่งราฟาเอลโยนเสื้อคลุมอาบน้ำมาให้
และในตอนนั้นเอง ฉันก็สังเกตเห็นว่า…
เขาเองก็สวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำเช่นกัน
ส่วนเสื้อผ้าของพวกเรา?
กระจัดกระจายเต็มพื้น
ราวกับเพิ่งถูกพายุพัดผ่าน
ฉันไม่กล้ามองภาพนั้นอีกต่อไป
จึงรีบสวมเสื้อคลุมอาบน้ำโดยไม่หันไปมองเขา
ก่อนจะวิ่งตรงเข้าไปในห้องน้ำทันที
“ฉ-ฉันขอไปล้างหน้าก่อนนะคะ”
—
## 02
ทันทีที่เข้าไปในห้องน้ำ ฉันก็รีบล็อกประตู
แล้วถอนหายใจยาว
ราวกับเพิ่งหนีรอดจากความตายมาได้
ฉันเปิดน้ำเย็นล้างหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อเรียกสติกลับคืนมา
แต่สมองของฉันยังคงยุ่งเหยิงเหมือนเส้นด้ายพันกัน
ฉันทำอะไรลงไปกันนะ?!
หรือว่า…
ฉันนอนกับเจ้านายจริง ๆ?
โอ้พระเจ้า!
นั่นคือเจ้านายของฉันนะ!
ฉันเงยหน้ามองกระจก
ภาพที่สะท้อนกลับมาคือหญิงสาวใบหน้าแดงก่ำ
ผมยุ่งเหยิง
และมีรอยแดงจาง ๆ อยู่บริเวณลำคอและไหปลาร้า
ร่องรอยที่ไม่อาจปฏิเสธได้
มันเป็นเรื่องจริง
เมื่อคืนต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างฉันกับคุณราฟาเอลแน่นอน
เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
อ้อ… จริงสิ
เมื่อคืนเป็นทริปธุรกิจครั้งแรกที่ฉันได้เดินทางร่วมกับเขา
หลังจากเซ็นสัญญากับลูกค้าได้สำเร็จ
ลูกค้าก็เชิญพวกเราไปร่วมงานเลี้ยงฉลอง
ในงานนั้น
ฉันดื่มแอลกอฮอล์แทนเขาหลายแก้ว
เพราะรู้ว่าเขาเหนื่อยมาก
แล้วหลังจากนั้น…
บ้าจริง!
ทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลยหลังจากนั้น?!
ฉันเป็นฝ่ายยั่วยวนเขา?
หรือเขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน?
หรือว่าพวกเราทั้งคู่ต่างก็ห้ามใจตัวเองไม่อยู่?
แล้วฉันไปจากห้องพักเล็ก ๆ ของตัวเอง
ขึ้นมาถึงห้องหรูที่สุดของโรงแรมแห่งนี้ได้อย่างไร?!
คราวนี้ฉันจบเห่แน่แล้ว…
03
หลังจากใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงในห้องน้ำเพื่อทำใจ ฉันค่อย ๆ แง้มประตูออกมา ขาของฉันสั่นจนแทบจะก้าวไม่ออก
กลิ่นกาแฟสดและอาหารเช้าหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง ราฟาเอลนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ ตัวเขาในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มดูลึกลับและทรงพลัง ดวงตาคมกริบคู่เน้นจับจ้องมาที่ฉันทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องน้ำ
“มานั่งสิ” เขาสั่งเรียบ ๆ พลางผยักพยักหน้าไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
ฉันเดินไปนั่งลงอย่างเจียมตัว มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อคลุมอาบน้ำไว้แน่น บนโต๊ะมีไข่ดาว เบคอน และขนมปังปิ้ง แต่ในเวลานี้ ต่อให้เป็นอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินสตาร์ ฉันก็กลืนไม่ลง
ความเงียบที่น่าอึดอัดเริ่มคืบคลานเข้ามา ฉันรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ฉันอาจจะหัวใจวายตายเพราะความเครียดเสียก่อน ฉันจึงตัดสินใจสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตเพื่อพูดมันออกไป
“ค-คุณราฟาเอลคะ… เอ่อ… ถือซะว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราก็แล้วกันค่ะ ฉันไม่เป็นไร ฉันจะไม่เก็บมันมาใส่ใจ” ฉันพูดด้วยเสียงสั่นเครือ พยายามทำหน้าตาให้ดูเข้มแข็งที่สุด “มันเป็นแค่ความผิดพลาดเพราะน้ำเมา คุณไม่ต้องกังวลเรื่องงาน หรือคิดว่าฉันจะใช้เรื่องนี้มาแบล็กเมล์คุณนะคะ วันจันทร์นี้ฉันจะยื่นใบลาออกทันทีเพื่อไม่ให้คุณต้องลำบากใจ…”
แกร๊ง!
เสียงช้อนกาแฟกระทบจานรองดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
ฉันสะดุ้งสุดตัวและรีบเงยหน้าขึ้นมอง แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า… เจ้านายของฉัน ผู้ชายที่จริงจังและเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง กลับมีสีหน้าราวกับคนที่กำลังเสียใจอย่างหนัก ดวงตาของเขาไหววูบราวกับแก้วที่กำลังร้าว
ราฟาเอลลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวสามขุมเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว เขาก้มลงจับข้อมือฉันไว้แน่นแต่ไม่แรงจนเจ็บ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและตัดพ้อ
“ทำไมล่ะ? หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราเมื่อคืนนี้… เธอจะหนีความรับผิดชอบที่มีต่อฉันอย่างนั้นเหรอ?”
“คะ…?” ฉันอ้าปากค้าง สมองหยุดสั่งการไปชั่วขณะ “ฉัน… ฉันต้องรับผิดชอบคุณ?”
04
ราฟาเอลถอนหายใจยาว แววตาดุดันที่เคยมีบัดนี้เปลี่ยนเป็นความตัดพ้ออย่างเห็นได้ชัด เขาปล่อยข้อมือฉันแล้วยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง
“เธอจำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ ใช่ไหม?” เขาถามเสียงต่ำ
ฉันส่ายหน้าเบา ๆ อย่างรู้สึกผิด
“เมื่อคืนหลังจากงานเลี้ยง เธอเมามากจนแทบไม่มีสติ ฉันพยายามจะพาเธอไปส่งที่ห้องพักของเธอ แต่เธอจับเสื้อฉันไว้แน่น ร้องไห้โฮแล้วบอกว่าห้องนั้นมันแคบและน่ากลัวเกินไป เธอไม่ยอมปล่อยมือฉันเลยจนฉันต้องพาเธอขึ้นมาที่ห้องนี้”
ราฟาเอลเดินไปที่เตียงแล้วหยิบสมาร์ตโฟนของเขาขึ้นมาเปิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะยื่นหน้าจอมาตรงหน้าฉัน
“แล้วหลังจากนั้น… นี่คือสิ่งที่เธอทำกับฉัน”
ภาพในวิดีโอคือตัวฉันเองที่หน้าแดงก่ำ กำลังกอดเอวราฟาเอลไว้แน่นเหมือนลูกโคอาล่าเกาะต้นไม้ ปากก็พร่ำบ่นว่า “คุณราฟาเอลหล่อจังเลยค่ะ… หล่อเหมือนเทพบุตร แต่น่าเสียดายที่ชอบทำหน้าดุเหมือนยักษ์… มาให้ฉันกอดหน่อยนะ ยักษ์น้อยของฉัน” ในคลิป ราฟาเอลพยายามแกะมือฉันออกอย่างสุภาพ แต่ฉันกลับกระชากคอเสื้อเขาจนกระดุมหลุดกระเด็น แล้วกดเขาลงกับเตียงอย่างบ้าพลัง!
“คุณราฟาเอล… นี่มัน…” ฉันหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดเป็นจลโก้
“เธอบังคับให้ฉันถอดเสื้อผ้าให้เธอเพราะเธอบอกว่าร้อน แล้วเธอก็ระดมจูบฉันไปทั่วทั้งหน้า ทั้งคอ” ราฟาเอลชี้ไปที่รอยแดงจาง ๆ บนลำคอของเขาเอง (ที่ฉันนึกว่าเป็นของตัวเองในกระจกตอนแรก!) “ฉันเป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งนะ… ถูกผู้หญิงที่แอบชอบมาตลอดกอดรัดและจูบขนาดนั้น เธอคิดว่าฉันจะทนเป็นก้อนหินได้นานแค่ไหน?”
คำว่า “ผู้หญิงที่แอบชอบมาตลอด” ทำให้หูของฉันอื้ออึง
“คุณ… แอบชอบฉัน?”
“ถ้าไม่ชอบ ฉันจะยอมให้เธอทำอนาจารขนาดนี้โดยไม่ไล่ออกเหรอ?” ราฟาเอลพูดพลางเสมองไปทางอื่น ใบหน้าของราชาน้ำแข็งบัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู “แต่พอตื่นขึ้นมา เธอกลับบอกว่าจะให้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังจะลาออกอีก… เธอฟันฉันแล้วทิ้งชัด ๆ”
05
ฉันนั่งนิ่งเป็นก้อนหิน ความตื่นตระหนกในตอนแรกมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นสายหนึ่งที่แล่นพล่านเข้ามาในหัวใจ
เจ้านายผู้เย็นชาที่ทุกคนหวาดกลัว… แท้จริงแล้วแอบชอบฉัน และตอนนี้เขากำลังทำตัวเหมือน ‘ผู้เสียหาย’ ที่กำลังถูกฉันทอดทิ้ง
ฉันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนกอดอกทำท่าแง่งอนอยู่หน้าต่าง ฉันเอื้อมมือไปจับชายเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาเบา ๆ
“คุณราฟาเอลคะ…”
เขาหันมามองฉัน แววตายังคงมีความกังวลซ่อนอยู่
“ถ้าฉันบอกว่า… ฉันจำเนื้อหาในคลิปไม่ได้ แต่ฉันจำความรู้สึกตอนที่อยู่ใกล้คุณได้ล่ะคะ?” ฉันช้อนสายตามองเขา “แล้วถ้าฉัน… ไม่คิดจะหนีความรับผิดชอบล่ะ?”
ราฟาเอลเลิกคิ้วขึ้น มุมปากของเขาจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ความเย็นชาในดวงตาละลายหายไปกลายเป็นความเจ้าเล่ห์และร้อนแรง
“งั้นเธอก็ต้องเซ็นสัญญาฉบับใหม่” เขาพูดพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวฉัน จนแผ่นหลังของฉันชนเข้ากับผนังห้อง
“สัญญาอะไรคะ?”
“สัญญาจ้างเป็น ‘ภรรยา’ ตลอดชีพ” ราฟาเอลกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาทำให้ฉันขนลุกซู่ “และเริ่มงานงวดแรก… คืองานรับผิดชอบร่างกายของฉันต่อจากเมื่อคืน… ตอนนี้เลย”
พูดจบ เจ้านายหนุ่มก็ก้มลงปิดปากฉันด้วยจุมพิตที่อ่อนหวานทว่าเอาแต่ใจ มือหนารวบเอวฉันเข้าไปแนบชิด ทริปธุรกิจครั้งแรกนี้อาจจะจบลงบนเตียงเดียวกันจริง ๆ… แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้นของ ‘ทริปชีวิต’ ที่ฉันไม่มีวันอยากให้มันจบลงเลยสักนาทีเดียว