ขณะที่สามีของฉันนอกใจอย่างเปิดเผย เพื่อนทุกคนของเขากลับหัวเราะเยาะฉัน
ฉันไม่ได้โกรธ
ไม่ได้โต้เถียง
ฉันเพียงเปิดวิดีโอหนึ่งคลิป
วิดีโอที่ทำให้ทุกคนลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง
ตลอดสี่ปีของการแต่งงาน ทุกครั้งที่สามีของฉัน มาร์โก วิลลานูเอวา พาผู้หญิงคนใหม่กลับมาที่คฤหาสน์
เขามักจะพาผู้ชายคนหนึ่งมาด้วยเสมอ
ตอนแรกเป็นเทรนเนอร์ฟิตเนส
ต่อมาเป็นช่างภาพอิสระ
และหลังจากนั้นก็เป็นนักธุรกิจหนุ่มที่เพิ่งเริ่มต้นอาชีพ
เขามักยิ้มราวกับไม่มีอะไรผิดปกติ
“คุณอยู่บ้านคนเดียวตลอด”
“มีคนไว้คุยด้วยก็ดีนี่”
ทุกคนต่างพูดว่าเขาเป็นสามีที่ใจกว้างและเข้าอกเข้าใจภรรยา
แต่มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ความจริง
นั่นคือวิธีที่เขาใช้เหยียดหยามฉัน
เขานอกใจอย่างเปิดเผย
แต่กลับพยายามทำให้ฉันดูเหมือนเป็นฝ่ายผิด
ทุกครั้งที่เขาพาผู้ชายเหล่านั้นมา
ฉันจะให้เงินพวกเขาแล้วขอให้ออกไป
ฉันคิดว่า
ตราบใดที่ยังรักษาศักดิ์ศรีชิ้นสุดท้ายของตัวเองไว้ได้
ชีวิตแต่งงานของเราคงยังเหลือคุณค่าอยู่บ้าง
จนกระทั่งวันนั้นมาถึง
เขาพาผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา
เธออายุน้อยกว่าฉันเกือบสิบปี
เกาะแขนเขาเดินเข้ามาในห้องรับแขกราวกับเป็นเจ้าของบ้านตัวจริง
เพื่อนทุกคนของมาร์โกอยู่ที่นั่น
บรรยากาศเหมือนงานเลี้ยงขนาดใหญ่
ฉันกำลังอ่านหนังสือเงียบ ๆ
ก่อนจะได้ยินเสียงของเธอ
“พี่อิซาเบลลา…หนูท้องค่ะ”
เธอยิ้มด้วยสายตาเยาะเย้ย
“คุณหมอบอกว่าเป็นลูกชาย”
ทั้งห้องเงียบกริบในทันที
ฉันมองหน้าเธอ
จากนั้นหันไปมองมาร์โก
ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยสัญญาว่าจะรักฉันคนเดียวตลอดชีวิต
เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะอย่างสงบ
“เราหย่ากันเถอะ”
ฉันเห็นเอกสารข้อตกลงการหย่าร้างอยู่ด้านบน
แม้แต่ลายเซ็นของเขาก็ถูกเซ็นไว้เรียบร้อยแล้ว
ชัดเจนว่าเขาไม่ได้มาขอความเห็น
เขาเพียงมาสั่ง
“แองเจลาต้องการให้ลูกมีนามสกุลที่สมบูรณ์”
“ผมติดหนี้บุญคุณคุณมาก”
“แต่เด็กคนนี้ไม่มีความผิด”
“หลังหย่า คุณยังอยู่ที่นี่ได้”
“ผมจะยังดูแลค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้”
เพื่อนของเขาเริ่มพูดขึ้นทีละคน
“ยอมรับเถอะ”
“พวกคุณก็ไม่มีลูกด้วยกันอยู่แล้ว”
“อย่างน้อยเขาก็ยังดีกับคุณนะ”
ทุกคำพูดเหมือนตบหน้าฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สี่ปี
สี่ปีแห่งความอดทน
และสิ่งที่ฉันได้รับตอบแทน
คือกระดาษเพียงแผ่นเดียว
ในจังหวะนั้นเอง
แม่บ้านคนหนึ่งเดินเข้ามา
ข้างหลังเธอมีชายหนุ่มคนหนึ่ง
อายุราวยี่สิบสามปี
สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว
ใบหน้าสะอาดสะอ้าน
ดวงตาสงบนิ่ง
แม่บ้านกล่าวเบา ๆ
“คุณอิซาเบลลาคะ”
“ทนายที่คุณนัดไว้มาแล้วค่ะ”
ทุกคนชะงัก
มาร์โกขมวดคิ้ว
“ทนาย?”
ฉันยิ้ม
“ใช่ค่ะ”
ฉันรับกระเป๋าเอกสารจากชายหนุ่ม
“ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จัก”
“นี่คือ อีธาน ซานโตส ทนายความส่วนตัวของฉัน”
ไม่มีใครเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แม้แต่มาร์โกเองก็เริ่มไม่สบายใจ
“คุณจ้างทนายมาทำไม?”
ฉันไม่ตอบ
เพียงเปิดแฟ้มเอกสารแล้วเลื่อนมันไปตรงหน้าเขา
“ก่อนจะเซ็นหย่า…”
“มีบางอย่างที่คุณควรดู”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ หายไป
เขาเปิดเอกสาร
รายงานทางการเงิน
ใบรับรองหุ้น
เอกสารกรรมสิทธิ์อสังหาริมทรัพย์
ใบหน้าของเขาซีดเผือด
“นี่มันอะไร?”
ฉันมองตาเขาตรง ๆ
“เมื่อสี่ปีก่อน”
“บริษัทของคุณเกือบล้มละลาย”
“ธนาคารปฏิเสธปล่อยกู้”
“นักลงทุนถอนตัวหมด”
“คนที่ช่วยธุรกิจของคุณไว้…”
ฉันชี้ไปทางแองเจลา
“ไม่ใช่ครอบครัวของผู้หญิงคนนั้น”
“และยิ่งไม่ใช่เพื่อนของคุณ”
บรรยากาศเงียบลงกว่าเดิม
“คนนั้นคือฉัน”
ฉันหยิบแฟ้มอีกเล่มขึ้นมา
“เมื่อสามปีก่อน”
“รีสอร์ตที่คุณชอบอวดนักหนา”
“ฉันเป็นคนซื้อที่ดิน”
“ฉันเป็นคนเซ็นสัญญา”
“ฉันเป็นคนลงทุน”
“และฉันยังเป็นคนใช้หนี้ก้อนใหญ่ที่สุดของบริษัทคุณ”
ยิ่งฉันพูด
เขาก็ยิ่งหน้าซีด
แขกในงานเริ่มมองหน้ากัน
มีคนหนึ่งอดถามไม่ได้
“เรื่องนี้จริงเหรอ?”
ฉันยิ้ม
“เชิญดูเอกสารได้เลยค่ะ”
อีธานแจกสำเนาให้ทุกคนทีละชุด
ไม่กี่นาทีต่อมา
ไม่มีใครหัวเราะอีกแล้ว
แองเจลาหน้าซีด
“เป็นไปไม่ได้…”
“เขาบอกว่าทรัพย์สินทั้งหมดเป็นของเขา”
ฉันมองเธอ
“ใช่”
“ชื่อเขาอยู่ในเอกสาร”
“แต่เงินที่ใช้ซื้อทั้งหมดเป็นของฉัน”
เธอหันไปมองมาร์โก
ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี
ที่ฉันเห็นเขาพูดอะไรไม่ออก
แต่เรื่องยังไม่จบ
ฉันยื่นมือไปหาอีธาน
“เอกสารชิ้นสุดท้าย”
เขาหยิบซองสีดำออกมาทันที
เพียงมาร์โกเห็นซองนั้น
รูม่านตาของเขาก็หดตัว
ฉันยิ้ม
“ดูเหมือนคุณจะยังจำมันได้”
เหงื่อเริ่มไหลลงจากหน้าผากของเขา
“อิซาเบลลา…”
“คุณเอามันมาจากไหน?”
ฉันค่อย ๆ เปิดซองออก
ภายในมีแฟลชไดรฟ์ USB สีเงิน
USB ที่หายไปอย่างลึกลับเมื่อสองปีก่อน
USB ที่เก็บความลับซึ่งเขาคิดว่าจะถูกฝังไปตลอดกาล
ห้องรับแขกเงียบสนิท
ฉันเสียบ USB เข้ากับจอภาพขนาดใหญ่
วิดีโอเริ่มเล่น
เพียงวินาทีแรก…
ใบหน้าของมาร์โกก็ซีดราวกับกระดาษ
แองเจลาลุกพรวดขึ้น
แขกทุกคนต่างยืนขึ้นจากที่นั่ง
เพราะคนที่ปรากฏในวิดีโอ
ไม่ใช่แค่มาร์โก
แต่ยังมีอีกคนอยู่ด้วย
คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสี่ปีก่อน
และเขาพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนขนลุก
“ถ้าวันหนึ่งเกิดอะไรขึ้นกับฉัน…”
“ขอให้ส่งวิดีโอนี้ให้ลูกสาวของฉัน”
ฉันจ้องมองหน้าจอ
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ขณะที่มาร์โกตัวสั่นจนทำแก้วในมือหล่น
แก้วตกกระแทกพื้น
เสียงกระจกแตกดังก้องไปทั่วห้อง
และในวินาทีนั้นเอง…
เขาก็รู้ว่า
ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
ตอนต่อไปของเรื่องราวอยู่ในส่วนความคิดเห็น กด “ดูความคิดเห็นทั้งหมด” เพื่ออ่านเรื่องราวฉบับเต็ม…
นี่คือบทสรุปและตอนจบของเรื่องราว เพื่อกระชากหน้ากากฆาตกรและล้างบางคนทรยศให้สิ้นซาก:
เสียงจากคนตาย
ภาพบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ปรากฏร่างของชายสูงวัยในชุดคนไข้ ใบหน้าซูบผอมแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ชายคนนั้นคือ “คุณพ่อของฉัน” อดีตประธานใหญ่ผู้ล่วงลับที่ทุกคนคิดว่าเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเมื่อสี่ปีก่อน
ในวิดีโอ พ่อสูดหายใจลึกก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ:
“อิซาเบลลา ลูกรัก… ถ้าลูกได้เห็นคลิปนี้ แสดงว่าพ่อไม่มีชีวิตอยู่แล้ว และยาที่มาร์โกเอามาให้พ่อกินทุกวัน ไม่ใช่ยารักษาหัวใจ แต่มันคือยาพิษที่ค่อย ๆทำให้หัวใจของพ่อล้มเหลว พ่อแอบสลับยาและบันทึกภาพหลักฐานการจัดยาของมันไว้ในไดรฟ์นี้ทั้งหมด มาร์โกแต่งงานกับลูกเพราะต้องการฮุบสมบัติของตระกูลเรา… ระวังตัวด้วยนะลูก”
คลิปวิดีโอตัดไป พร้อมกับการแสดงหลักฐานผลตรวจสารพิษในร่างกายของพ่อ และคลิปแอบถ่ายมาร์โกที่กำลังบดผสมยาบางอย่างลงในแก้วน้ำของพ่ออย่างชัดเจน!
“แก… แกเป็นคนฆ่าคุณท่านเหรอ?!” แม่บ้านเก่าแก่กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ
แขกทุกคนในห้องโถงก้าวถอยห่างจากมาร์โกทันที สายตาที่เคยหัวเราะเยาะฉันเปลี่ยนเป็นความขยะแขยงและหวาดกลัว แองเจลาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของมาร์โกรวดเร็วราวกับเขาเป็นสิ่งปฏิกูล
จุดจบของฆาตกรและชู้รัก
“ไม่จริง! วิดีโอนี่มันของปลอม! อิจิซาเบลลา แกสร้างเรื่องใส่ร้ายฉัน!” มาร์โกสติแตก เขากระโจนเข้าใส่จอภาพ หวังจะทำลายมันทิ้ง แตให้อีธานและบอดี้การ์ดสองคนที่ซ่อนอยู่ด้านนอกรวบตัวเขาลงไปกองกับพื้นหินอ่อนทันที
เศษแก้วที่แตกกระจายบาดเข้าที่ฝ่ามือของเขาจนเลือดไหลซึม แต่ไม่มีใครสนใจ
“หลักฐานทั้งหมดถูกส่งให้ทางตำรวจและกองปราบปรามล่วงหน้าแล้วครับ คุณมาร์โก วิลลานูเอวา” ทนายอีธานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “รวมถึงข้อหาฉ้อโกง ยักยอกทรัพย์สิน และฆาตกรรมโดยเจตนา ไดรฟ์ตัวจริงอยู่ที่สถานีตำรวจแล้ว”
“มาร์โก… คุณหลอกฉัน! คุณบอกว่าคุณรวย คุณบอกว่าคุณจะให้ฉันเป็นคุณนายวิลลานูเอวา!” แองเจลาร้องไห้โฮ เธอทรุดตัวลงแทบเท้าของฉัน “พี่อิซาเบลลา หนูไม่รู้เรื่องด้วยจริง ๆ ค่ะ! ผู้ชายคนนี้บังคับหนู หนูแค่ท้อง…”
ฉันมองต่ำลงไปที่เธอ ยิ้มมุมปากอย่างสมเพช
“แองเจลา… เด็กในท้องไม่มีความผิดจริง ๆ นั่นแหละ” ฉันพูดประโยคเดียวกับที่มาร์โกเคยพูด “แต่น่าเสียดายนะ ที่พ่อของเด็กกำลังจะกลายเป็นนักโทษประหาร และทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์ที่เธอคิดว่าจะได้เสวยสุข… มันเป็นของฉันมาตั้งแต่แรก คฤหาสน์หลังนี้ รถทุกคัน หุ้นทุกตัว ฉันจะยึดคืนทั้งหมดในวันนี้!”
ผู้ชนะที่แท้จริง
วี้หว่อ วี้หว่อ—
เสียงไซเรนของรถตำรวจหลายคันดังสนั่นเข้ามาในเขตรั้วคฤหาสน์ เจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มใหญ่บุกเข้ามาในห้องรับแขกพร้อมหมายจับ มาร์โกถูกใส่กุญแจมือในสภาพหมดรูป เขาจ้องมองฉันด้วยดวงตาแดงก่ำตะโกนอย่างบ้าคลั่งในขณะที่ถูกลากตัวออกไป
“อิซาเบลลา! ฉันขอแช่งแก! แกมันอีผู้หญิงเลือดเย็น!”
ฉันไม่ได้ตอบโต้อะไร ทำเพียงแค่ยกแก้วน้ำชาขึ้นจิบอย่างสงบ
พวกเพื่อน ๆ ของมาร์โกที่เคยพูดจาถากถางฉัน ต่างพากันหน้าซีดรีบเข้ามาประจบสอพลอ “อิซาเบลลา… พวกเราไม่รู้เรื่องจริง ๆ นะ ที่พูดไปเมื่อกี้แค่ล้อเล่น…”
“ไสหัวไปให้หมด ก่อนที่ฉันจะให้ทนายฟ้องข้อหาร่วมกันปกปิดความผิดและหมิ่นประมาท” ฉันตวัดสายตามอง
เพียงคำเดียว ทั้งห้องก็โล่งเตียนภายในสามนาที
ฉันเดินไปที่หน้าจอโปรเจกเตอร์ มองภาพใบหน้าของคุณพ่อเป็นครั้งสุดท้าย น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาสายนึง… ไม่ใช่เพราะความเศร้า แต่เพราะความสะใจที่ความยุติธรรมได้มาถึงแล้ว
ฉันหยิบปากกาขึ้นมา เซ็นชื่อลงในเอกสารใบหย่าที่มาร์โกเตรียมไว้ แต่อีดตัวสัญญาด้านหลังถูกเปลี่ยนเป็น “มาร์โก วิลลานูเอวา ยินยอมสละสิทธิ์ในทรัพย์สินทั้งหมดและชดใช้หนี้สินห้าพันล้านเปโซ”
เกมสี่ปีแห่งความอดทนจบลงแล้ว… มาร์โกไปเน่าตายในคุก ส่วนฉัน… จะใช้เงินต่อยอดอาณาจักรของตระกูลฉันให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม!