*ตลอดเจ็ดปี ฉันดูแลสามีที่ป่วยเป็นโรคไตวาย แต่เขากลับโอนกรรมสิทธิ์คอนโดมิเนียมมูลค่ากว่า ฿390,000 ให้ผู้ช่วยของเขา เมื่อฉันยื่นตารางฟอกไตให้ผู้หญิงคนนั้น ทั้งครอบครัวของเขาก็เงียบกริบทันที**
## ตอนที่ 1: คอนโดมิเนียมมูลค่า ฿390,000 และประโยคที่เย็นชากว่าห้องฟอกไต
ในวันครบรอบ 10 ปีของบริษัทที่เมืองมากาติ ฉันสวมชุดเดรสเก่าที่ผ่านการซ่อมมาแล้วสามครั้ง และยืนเงียบอยู่มุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง
สามีของฉัน เออร์เนสโต เรเยส นั่งอยู่บนรถเข็นกลางเวที
เขาถือไมโครโฟนไว้ในมือ
แม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่ในน้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง
“วันนี้ ผมมีการตัดสินใจสำคัญที่อยากประกาศให้ทุกคนทราบ”
ทั้งห้องปรบมือขึ้นทันที
ข้างกายเขาคือ เบียนกา ซานโตส ผู้ช่วยผู้บริหารส่วนตัว
เธอสวมชุดเดรสสีครีม ผมจัดทรงอย่างประณีต และดวงตาแดงระเรื่อราวกับกำลังจะได้รับรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
เออร์เนสโตหันไปหาเธอแล้วกล่าวว่า
“ผมจะโอนกรรมสิทธิ์คอนโดมิเนียมในเมืองปาซิกให้เบียนกา พร้อมส่วนแบ่งกำไร 15% จากโครงการคลังสินค้าแช่เย็นแห่งใหม่ มูลค่ารวมประมาณ ฿390,000”
เสียงปรบมือดังกึกก้องทั่วห้อง
ขณะที่ร่างกายของฉันเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง
ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา
ฉันคือคนที่พาเขาไปฟอกไตก่อนพระอาทิตย์ขึ้น
ฉันคือคนที่จัดยาใส่กล่องแบ่งรายสัปดาห์
ฉันคือคนที่ขายเครื่องประดับแต่งงาน จำนองโฉนดบ้านที่แม่ทิ้งไว้ให้ และแม้แต่ยืมเงินจากพี่ชายที่ทำงานอยู่ดูไบ เพียงเพื่อให้เออร์เนสโตยังมีชีวิตอยู่
แต่คำขอบคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา
กลับมอบให้ผู้หญิงอีกคนต่อหน้าทุกคน
ฉันเดินขึ้นไปบนเวที
“พูดอีกครั้งสิ ว่าคุณจะให้อะไรเธอ?”
เออร์เนสโตขมวดคิ้ว
“อานา อย่าทำให้ผมขายหน้าต่อหน้าพนักงาน”
“ฉันถามว่าคุณจะให้อะไรเธอ?”
เขาถอนหายใจยาว และน้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย็นชา
“ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา เบียนกาช่วยผมสร้างบริษัทนี้ ตอนที่ผมป่วย เธอดูแลลูกค้า คลังสินค้า และระบบขนส่งทั้งหมด ผลงานของเธอมีค่ามากจนบริษัทนี้ยังยืนอยู่ได้จนถึงวันนี้”
ฉันมองเขา
“แล้วฉันล่ะ?”
เขานิ่งไปหลายวินาที ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ
“คุณเป็นภรรยาของผม การดูแลผมมันก็เป็นหน้าที่ของคุณอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
ทั้งห้องเงียบกริบ
เบียนการีบเช็ดน้ำตา
“พี่อานา อย่าเข้าใจผิดนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแย่งอะไรจากพี่เลย คุณเออร์เนสโตแค่สงสารฉัน หลังจากเห็นว่าฉันต้องต่อสู้หนักแค่ไหน”
เธอก้มหน้า
น้ำเสียงหวานละมุนราวกับกาแฟที่ใส่น้ำตาลมากเกินไป
“ฉันก็แค่พนักงานคนหนึ่ง จะไปเทียบกับภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของท่านได้ยังไงคะ”
ฉันหัวเราะเบา ๆ
“ถ้าเธอเป็นแค่พนักงาน งั้นฉันจะส่งต่องานที่เธอยังไม่ได้รับไปให้”
เบียนกาเงยหน้าขึ้นทันที
ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา และเปิดตารางการรักษาของเออร์เนสโต
“ทุกวันจันทร์ พุธ และศุกร์ เวลา 05.00 น. ต้องฟอกไตที่เมืองเกซอน”
“หลังฟอกไต ต้องวัดความดันทุกสามชั่วโมง”
“เขาห้ามกินอาหารเค็ม และดื่มน้ำได้ไม่เกินวันละหนึ่งลิตร”
“แทบทุกคืนเขาจะเป็นตะคริว บางครั้งมีไข้ ต้องเช็ดตัว โทรหาหมอ และจดบันทึกผลตรวจทุกอย่าง”
ฉันยื่นโทรศัพท์ให้เบียนกา
“ตั้งแต่วันนี้ เธอเป็นคนดูแลเขา”
ใบหน้าของเบียนกาซีดเผือดทันที
“พี่อานา… ฉัน… ฉันยังต้องบริหารบริษัทนะคะ”
“ตอนรับคอนโดมูลค่า ฿390,000 ดูไม่เห็นยุ่งเลยนี่”
ฉันหันไปหาเออร์เนสโต
“คุณบอกว่าเธอคือคนที่ช่วยบริษัทไว้ งั้นก็ให้เธอช่วยชีวิตคุณด้วยสิ”
เออร์เนสโตทุบที่วางแขนของรถเข็น
“อานา ลิซา เรเยส! หยุดสร้างเรื่องได้แล้ว!”
“ฉันไม่ได้สร้างเรื่อง”
ฉันถอดแหวนแต่งงานที่บางจนเห็นรอยสึกกร่อนจากกาลเวลา แล้ววางลงบนโต๊ะ
“ฉันแค่เพิ่งตาสว่างเสียที”
กรามของเออร์เนสโตเกร็งแน่น
“ผมจะไม่ยอมให้คุณทำลายการตัดสินใจครั้งนี้”
“ถ้างั้น เราก็แยกทางกันตามกฎหมายเถอะ”
ฉันพูดช้า ๆ
“คอนโดนั้นเป็นของเธอ”
“ส่วนแบ่งกำไรก็เป็นของเธอ”
“แม้แต่ผู้ชายที่รู้จักขอบคุณเธอมากกว่าภรรยาของตัวเอง ก็ให้เป็นของเธอไปด้วย”
เบียนกาเริ่มร้องไห้
“พี่อานา อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ ปีหน้าลูกชายฉันจะเข้าโรงเรียนเอกชนที่ปาซิก ฉันแค่ต้องการที่อยู่ที่มั่นคงเท่านั้น”
ฉันมองเธอ
“ฉันเข้าใจ เธอต้องการบ้านให้ลูก”
จากนั้นฉันหันไปหาเออร์เนสโต
“แล้วฉันล่ะ?”
“เคยมีสักครั้งไหมที่คุณถามว่าฉันต้องการอะไร?”
เออร์เนสโตหลบสายตา
และในจังหวะนั้นเอง
โทรศัพท์ของฉันก็สั่นขึ้น
ข้อความใหม่จากคุณโทมัส อดีตนักบัญชีของบริษัท
“อย่าเซ็นอะไรทั้งนั้น คอนโดห้องนั้นไม่ได้มาด้วยเงินสะอาด และคอนโดก็ไม่ใช่สิ่งเดียวที่เบียนกาได้รับ”
(เรื่องราวตอนต่อไปอยู่ในความคิดเห็น หากต้องการอ่านต่อ โปรดกด “ดูความคิดเห็นทั้งหมด”
หากเรื่องนี้ทำให้คุณได้คิดอะไรบางอย่าง อย่าลืมกดถูกใจและพิมพ์คำสั้น ๆ ไว้ในช่องแสดงความคิดเห็น
นี่คือบทสรุปและบทส่งท้ายของเรื่องราวนี้ เพื่อปิดฉากความทรยศหักหลังและให้บทเรียนที่สาสมกับคนที่เห็นแก่ตัวครับ
ตอนที่ 2 (ตอนจบ): ความจริงเบื้องหลังคอนโดมิเนียม และจุดจบของคนทรยศ
ข้อความจากคุณโทมัสทำให้อานามือสั่น แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว… มันคือความโกรธที่ปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด
อานาจ้องมองสามีที่นั่งอยู่บนรถเข็นและผู้ช่วยสาวที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้าง ๆ เธอไม่รอช้าที่จะกดโทรศัพท์เปิดลำโพงเสียงดังลั่นกลางห้องจัดเลี้ยง เพื่อให้ทุกคนในงานได้รับรู้ความจริงพร้อมกัน
“คุณอานาครับ” เสียงของคุณโทมัสดังผ่านลำโพง “ผมทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว คอนโดมิเนียมห้องนั้น เออร์เนสโตไม่ได้ใช้เงินส่วนตัวซื้อ แต่เขาโยกย้ายเงินกองทุนสำรองเลี้ยงชีพของพนักงานและเงินภาษีของบริษัทไปซุกซ่อนไว้ในชื่อของเบียนกามานานกว่าสองปีแล้ว! ไม่ใช่แค่คอนโด… แต่เบียนกายังแอบยักยอกเงินส่วนกลางไปใช้จ่ายส่วนตัวอีกรวมแล้วหลายล้านบาท โดยที่เออร์เนสโตเป็นคนเซ็นอนุมัติเองทั้งหมด!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง พนักงานทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น เงินที่พวกเขาควรจะได้ กลับถูกนำไปปรนเปรอให้ชู้รักในคราบผู้ช่วย
ใบหน้าของเออร์เนสโตเปลี่ยนจากสีซีดเป็นสีเขียวคล้ำ เขาพยายามจะคว้าไมโครโฟนลนลาน “ไม่จริง! โทมัสแกโกหก! อานา… ปิดโทรศัพท์เดี๋ยวนี้!”
ขณะที่เบียนกาทรุดเขลงลงกับพื้น ร้องไห้โฮและปฏิเสธพัลวัน “ไม่ใช่นะคะ! ฉันไม่ได้ทำ คุณเออร์เนสโตให้ฉันเอง!”
อานายิ้มอย่างสมเพช เธอไม่ได้แสดงความเสียใจเลยสักนิด ท่าทีของเธอเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นราวกับคนละคน
“ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันยอมทนทุกข์เพราะคิดว่าคุณเป็นคนดีที่โชคร้าย” อานากล่าว น้ำเสียงนิ่งสนิท “แต่ตัดภาพมาวันนี้ คุณไม่เพียงแต่ทรยศความรักของฉัน แต่คุณยังโกงพนักงาน โกงบริษัท และใช้เงินสกปรกเพื่อชุบเลี้ยงผู้หญิงคนนี้”
บทสรุป: กฎแห่งกรรมทำงานเร็วกว่าที่คิด
หลังจากคืนนั้น อานาไม่หันหลังกลับไปมองอีกเลย เธอแต่งตั้งทนายความยื่นฟ้องหย่าทันที พร้อมทั้งส่งหลักฐานการทักยอกเงินทั้งหมดให้แก่กรมสรรพากรและตำรวจเศรษฐกิจ
เนื่องจากหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ทรัพย์สินทั้งหมดของเออร์เนสโต รวมทั้งคอนโดมิเนียมมูลค่า ฿390,000 ในปาซิก และส่วนแบ่งกำไร จึงถูกศาลสั่งอายัดเพื่อเข้าสู่กระบวนการชดใช้ความเสียหายและค่าปรับทางภาษี
หนึ่งปีต่อมา…
- เบียนกา ซานโตส: ถูกไล่ออกจากบริษัทและถูกดำเนินคดีข้อหายักยอกทรัพย์และร่วมกันฉ้อโกง เธอไม่เพียงแต่ไม่ได้คอนโดมิเนียมตามที่ฝัน แต่เงินเก็บทั้งหมดต้องหมดไปกับค่าทนาย และเธอยังต้องโทษจำคุก ลูกชายของเธอไม่ได้เข้าโรงเรียนเอกชนหรูหราอย่างที่หวัง และเธอต้องใช้ชีวิตอยู่ในห้องขังแคบ ๆ แทนคอนโดหรู
- เออร์เนสโต เรเยส: เมื่อไม่มีอานาคอยดูแล ร่างกายของเขาก็ดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว บริษัทที่เขาเคยภาคภูมิใจล้มละลาย ทรัพย์สินถูกยึดทรัพย์จนหมดสิ้น เขาต้องย้ายไปอยู่โรงพยาบาลรัฐขนาดเล็ก ไร้คนดูแล ไร้เงินทอง ไม่มีทั้งเมียหลวงที่จริงใจและชู้รักที่แสนดี ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ เขาต้องนั่งรถเข็นไปฟอกไตอย่างโดดเดี่ยว ร่างกายผอมแห้ง และตระหนักได้ในที่สุดว่าประโยคที่ว่า “มันเป็นหน้าที่ของคุณอยู่แล้ว” คือประโยคที่ทำลายชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี
ส่วน อานา… หลังจากตัดเนื้อร้ายออกไปจากชีวิต เธอเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยเงินก้อนสุดท้ายที่ได้จากการแบ่งสินสมรสตามกฎหมายและเงินที่พี่ชายช่วยเหลือ เธอเปิดร้านเบเกอรี่เล็ก ๆ ในชนบทที่เงียบสงบ ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มและดูอ่อนเยาว์ลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่ต้องแบกรับภาระและจิตใจที่แตกสลายอีกต่อไป
เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง สูดอากาศบริสุทธิ์ และคิดในใจว่า… การปล่อยมือจากคนที่ไม่เห็นค่า คือของขวัญที่ดีที่สุดที่เธอเคยให้ตัวเอง
ข้อคิดจากเรื่องนี้: หน้าที่ของ “ภรรยา” คือการร่วมทุกข์ร่วมสุข ไม่ใช่การเป็นทาสรองรับอารมณ์และตึกตักความเห็นแก่ตัวของใคร เมื่อใดที่ความดีของเรากลายเป็นของตาย และความซื่อสัตย์ถูกตอบแทนด้วยความทรยศ… การเดินออกมาคือคำตอบที่ดีที่สุด
หากเรื่องนี้ทำให้คุณได้คิดอะไรบางอย่าง อย่าลืมกดถูกใจและพิมพ์คำสั้น ๆ ไว้ในช่องแสดงความคิดเห็น เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้หญิงทุกคนที่กำลังต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีของตัวเองค่ะ