ขณะที่ฉันกำลังจะจ่ายค่าผ่าตัดหัวใจให้พ่อสามีมูลค่าเกือบ 1.98 ล้านบาท สามีกลับส่งใบหย่ามาให้—ฉันจึงเก็บบัตร ATM กลับเข้ากระเป๋า ขณะที่พ่อของเขาซีดเผือดและตะโกนลั่นจากรถเข็น
บัตรธนาคารของฉันอยู่ในมือพนักงานแคชเชียร์แล้ว
อีกเพียงแค่รูดบัตรครั้งเดียว ค่าผ่าตัดหัวใจของคุณเรนาโต พ่อสามีของฉัน มูลค่าเกือบ 1.98 ล้านบาท ก็จะถูกชำระครบถ้วน
แต่แรงสั่นจากโทรศัพท์มือถือทำให้มือของฉันหยุดชะงัก
ข้อความนั้นมาจากสามีของฉัน คาร์โล
“เซ็นซะเถอะ ผมไม่ต้องการคุณอีกแล้ว ผมเจอผู้หญิงที่เหมาะกับผมจริง ๆ แล้ว”
หลังจากนั้น ไฟล์ PDF ก็ถูกส่งเข้ามา
ข้อตกลงการหย่า
พยาบาลหลังเคาน์เตอร์กระจกมองฉัน เมื่อจู่ ๆ ฉันก็หัวเราะออกมา
มันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความสุข
แต่มันคือเสียงหัวเราะของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เพิ่งตื่นขึ้นหลังจากจมอยู่ในครอบครัวที่แม้แต่ตัวเองก็ยังช่วยตัวเองไม่ได้มานานห้าปี
“คุณผู้หญิง พร้อมหรือยังคะ?” พยาบาลถามอย่างระมัดระวัง
ก่อนที่ฉันจะตอบ เสียงเย็นชาของคุณเรนาโตก็ดังมาจากรถเข็นด้านหลัง
“ลิซ่า ทำไมยังยืนเฉยอยู่ล่ะ? จ่ายเงินสิ ลูกชายฉันบอกแล้วว่าคุณจะจัดการทุกอย่างให้ ถ้าช้ากว่านี้คิวผ่าตัดของฉันอาจหลุดนะ”
ฉันหันกลับไปช้า ๆ
นิ้วมือสั่นเล็กน้อย แต่เสียงยังคงสงบนิ่ง ขณะที่ยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เขาดู
“พ่อคะ ลองอ่านนี่ดูค่ะ”
หน้าผากของเขาขมวดเข้าหากัน
เขาอ่านข้อความของคาร์โล
ปากค่อย ๆ อ้าค้าง
และสีหน้าก็ซีดเผือดลงเรื่อย ๆ
“เซ็นซะเถอะ ผมเจอซาบริน่าแล้ว เธอมีระดับ สง่างาม และรู้จักวางตัว ไม่เหมือนคุณที่ดูเหมือนคนใช้เหนื่อย ๆ และคิดแต่เรื่องเงิน”
คุณเรนาโตรีบเอามือกุมหน้าอก
“ลูกชายฉันมันบ้าไปแล้ว” เขาพึมพำ “ลิซ่า อย่าเพิ่งสนใจเลย จ่ายค่าผ่าตัดก่อน แล้วพ่อจะจัดการมันเอง”
ฉันยิ้ม
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอยู่กับคำว่า “ไว้ก่อน”
หลังจากค่าเทอมของน้องชายเขา
หลังจากซ่อมหลังคาบ้านครอบครัวเขา
หลังจากซื้อแล็ปท็อปใหม่ให้คาร์โล
หลังจากซื้อยารักษาให้พ่อของเขา
มีเรื่องสำคัญกว่าตัวฉันเองเสมอ
และเป็นครั้งแรกที่ฉันเลือกจะไม่รออีกต่อไป
ฉันดึงบัตรธนาคารกลับใส่กระเป๋าสตางค์ แล้วรูดซิปปิด
“พ่อคะ เงินเกือบ 1.98 ล้านบาทนี่ ไม่ใช่ของคาร์โล”
“ฉันทำงานทั้งกลางวันกลางคืนมาห้าปี รับงานล่วงเวลา รับงานเสริมทุกสุดสัปดาห์ แทบไม่ได้นอน เพื่อเก็บเงินจำนวนนี้”
คุณเรนาโตจ้องฉันนิ่ง
“แต่มันคือค่าผ่าตัดของพ่อนะ!”
“เมื่อก่อนใช่ค่ะ”
ฉันหันหลัง
“แต่ตอนนี้ ลองโทรหาลูกชายของพ่อที่เจอเทพธิดาผู้แสนสง่างามของเขาแล้วดูสิคะ บางทีเธออาจจะจ่ายให้ได้”
ฉันเดินเร็วออกไปตามทางเดินของโรงพยาบาล
ด้านหลังได้ยินเสียงล้อรถเข็นเสียดสีกับพื้น
“ลิซ่า!” คุณเรนาโตร้องตะโกน “อย่าทิ้งพ่อไป! คาร์โล! ไอ้ลูกอกตัญญู! แกจะฆ่าพ่อด้วยการกระทำของแก!”
ฉันไม่หันกลับไปมอง
ด้านนอกศูนย์การแพทย์เซนต์แคทเธอรีนในเกซอนซิตี แสงแดดยามบ่ายร้อนแรงและอากาศหนักอึ้ง
แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองหายใจได้เต็มปอด
เมื่อกลับถึงอพาร์ตเมนต์ของเราในมานดาลูยอง สายตาของฉันก็ไปหยุดที่รูปแต่งงานในห้องนั่งเล่น
ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่ารูปนั้นคือจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่ในฝัน
แต่ตอนนี้ มันเป็นเพียงหลักฐานของความผิดพลาดที่แพงที่สุดในชีวิต
ฉันเดินเข้าไปในห้องนอนและเปิดลิ้นชักล่างสุดของโต๊ะข้างเตียง
ข้างในมีกล่องไม้เก่า ๆ ที่คาร์โลไม่เคยแตะต้อง
มันไม่มีเครื่องประดับ
มีเพียงสมุดบันทึกหนา ๆ สลิปฝากเงิน ใบเสร็จ และรายการเดินบัญชี
ทุกบาททุกสตางค์ที่เข้าและออกจากชีวิตแต่งงานของเราถูกบันทึกไว้หมด
ปีแรก
“40,000 บาท — ค่าเล่าเรียนของนิโก น้องชายคาร์โล”
“30,000 บาท — แล็ปท็อปใหม่ของคาร์โล”
ปีที่สอง
“93,000 บาท — ซ่อมแซมบ้านครอบครัวที่บูลาคัน”
“34,000 บาท — เครื่องเล่นเกมใหม่ของคาร์โล เพราะเขาบอกว่าเครียด”
ปีที่สาม
“26,000 บาท — โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ของคาร์โล”
ในปีเดียวกันนั้น โทรศัพท์ของฉันยังจอแตกเต็มไปหมด
แต่คาร์โลกลับพูดว่า
“ยังใช้ได้อยู่ เราต้องประหยัด”
ปีที่สี่
“75,000 บาท — ค่ารักษาตัวครั้งแรกของคุณเรนาโต”
“54,000 บาท — ค่าเลี้ยงลูกค้าของคาร์โล”
ปีที่ห้า
“เป้าหมาย: 1.98 ล้านบาท สำหรับการผ่าตัดหัวใจของคุณเรนาโต”
ตลอดห้าปี ฉันค่อย ๆ ใช้ตัวเองจนหมด
จากผู้หญิงที่เคยรักการแต่งตัว กลายเป็นคนที่รวบผมลวก ๆ ใส่เสื้อยืดเก่า ๆ และมีรอยคล้ำใต้ตา
และผู้ชายที่ใช้ประโยชน์จากการเสียสละทั้งหมดของฉัน กลับบอกว่าฉันดูเหมือนคนใช้
ฉันหยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบ
แล้วโยนรองเท้าหรู เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนม นาฬิกา และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของคาร์โลลงไปทีละชิ้น
ฉันไม่แม้แต่จะพับเสื้อผ้าของเขา
เขาไม่สมควรได้รับความอ่อนโยนแม้แต่น้อยจากมือที่เขาเอาเปรียบมาตลอด
ขณะที่กำลังจะหยิบเสื้อเบลเซอร์ที่แขวนอยู่หลังโซฟา บางอย่างก็หล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
เป็นใบเสร็จที่ถูกพับไว้
ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นเพียงใบเสร็จร้านอาหาร
แต่ทันทีที่คลี่ออก ร่างกายทั้งร่างก็แข็งทื่อ
มันเป็นใบเสร็จจากร้านเครื่องประดับหรูในจาการ์ตา
ใต้ชื่อผู้ซื้อระบุไว้อย่างชัดเจน
CARLO MENDOZA
ยอดชำระเงิน: 425,000 บาท
สินค้า: แหวนเพชรหมั้น
วันที่ซื้อ: สองวันก่อนที่เขาจะบังคับให้ฉันนำเงินเก็บทั้งหมดไปที่โรงพยาบาล
ฉันทรุดตัวลงบนโซฟา
แต่สิ่งนั้นยังไม่ใช่ส่วนที่เจ็บปวดที่สุด
ตรงมุมล่างของใบเสร็จมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือ
ตรงมุมล่างของใบเสร็จมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือของคาร์โลว่า:
“แด่ซาบริน่า… ผู้หญิงคนเดียวที่คู่ควรกับความรักและสิ่งที่ดีที่สุดจากผม”
น้ำตาที่ฉันคิดว่าแห้งเหือดไปแล้วไหลออกมาคำรบหนึ่ง แต่มันไม่ใช่ความเสียใจ มันคือความสมเพชตัวเองที่ยอมเป็นคนโง่ให้คนสารเลวกลุ่มนี้สูบเลือดสูบเนื้อมานานถึงห้าปี เงินสี่แสนกว่าบาทที่เขาเอาไปซื้อแหวนให้ชู้ คือเงินส่วนที่เขาอ้างว่า “ตกเบิก” และ “หามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงอันน้อยนิด” เพื่อเอามาสมทบค่าผ่าตัดพ่อตัวเอง
ที่แท้… เขาวางแผนจะเขี่ยฉันทิ้งตั้งนานแล้ว โดยหลอกให้ฉันควักเงินก้อนสุดท้าย 1.98 ล้านบาทจ่ายค่าผ่าตัดให้พ่อของเขาก่อน จากนั้นเขาก็จะเสวยสุขกับผู้หญิงคนใหม่โดยไม่มีพันธะและภาระใด ๆ
“ไอ้คนสารเลว” ฉันพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นเยือกเย็น
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายรูปใบเสร็จร้านเพชร รูปสมุดบัญชี และหลักฐานการโอนเงินทุกฉบับตลอดห้าปีที่ฉันจดบันทึกไว้อย่างละเอียด จากนั้นกดส่งอีเมลหาทนายความฝ่ายบุคคลของบริษัทฉัน และส่งตรงเข้าไลน์กลุ่มครอบครัวของคาร์โลที่มีทั้งญาติพี่น้องของเขาอยู่ครบ
ฉันแนบข้อความสั้น ๆ ลงในกลุ่ม: “ในเมื่อคาร์โลมีเงิน 425,000 บาทไปซื้อแหวนหมั้นให้ซาบริน่าที่จาการ์ตาได้ พวกคุณก็คงมีปัญญาหาเงินอีก 1.5 ล้านบาทที่เหลือมาจ่ายค่าผ่าตัดต่อชีวิตให้หัวหน้าครอบครัวของคุณกันเองนะคะ ลิซ่าคนนี้หมดหน้าที่คนใช้แล้วค่ะ”
ไม่ถึงห้านาที โทรศัพท์ของฉันก็แทบระเบิด
สายเรียกเข้าจากคาร์โลดังขึ้นไม่หยุดหย่อน ฉันกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท
“ลิซ่า! คุณทำบ้าอะไรลงไป!” เสียงคาร์โลสั่นเครือและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ด้านหลังมีเสียงสัญญาณชีพจรของโรงพยาบาลและเสียงคุณเรนาโตร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด “โรงพยาบาลบอกว่าคุณดึงบัตรคืน! พ่อกำลังจะแย่แล้วนะ! แล้วคุณส่งรูปอะไรเข้าไลน์กลุ่ม? ซาบริน่าเสียหายหมด!”
“คาร์โล” ฉันเรียกชื่อเขาช้า ๆ “ใบหย่าที่คุณส่งมา ฉันเซ็นให้แล้วนะ ส่งกลับไปทางอีเมลเรียบร้อยแล้ว”
“ไม่! ลิซ่า ฟังผมก่อน! เรื่องซาบริน่ามันเป็นแค่เรื่องล้อเล่น ผมแค่… ผมแค่หลงผิดไปชั่ววูบ! คุณกลับมาจ่ายค่าผ่าตัดให้พ่อก่อนได้ไหม? พ่อกำลังจะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันถ้าย้ายห้องผ่าตัดตอนนี้!” คาร์โลเริ่มร้องไห้โฮอย่างหมดท่า
“ตอนที่ฉันต้องทำงานงก ๆ จนหน้ามืด ตัวคุณไปนอนกอดกับผู้หญิงคนอื่นในโรงแรมหรู คุณเคยคิดไหมว่าฉันจะล้มเหลวเฉียบพลัน? ตอนที่คุณเอาเงินครอบครัวไปซื้อแหวนเพชรวงละสี่แสน คุณเคยคิดถึงชีวิตพ่อของคุณเองไหม?” ฉันถามกลับด้วยความสมเพช
“ลิซ่า… ผมขอร้อง… ผมกราบคุณก็ได้…”
“คนที่จะฆ่าพ่อคุณ ไม่ใช่ฉันหรอกคาร์โล… แต่เป็นความเห็นแก่ตัวของตัวคุณเองต่างหาก” ฉันพูดประโยคสุดท้ายด้วยความสะใจ “ไปขอให้เทพธิดาผู้แสนสง่างามของคุณเอาแหวนเพชรไปจำนำดูสิ เผื่อจะได้ค่ามัดจำโรงพยาบาลเพิ่มขึ้นมาสักคืน”
ฉันกดวางสายและบล็อกเบอร์เขาทันที
ฉันลากกระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่ ออกมาจากอพาร์ตเมนต์ที่แสนอึดอัดนั้นโดยไม่หันหลังกลับไปมอง รถแท็กซี่มุ่งหน้าสู่สนามบินนานาชาตินินอย อากีโน ฉันกดเช็กยอดเงินในบัญชีธนาคารผ่านแอปพลิเคชัน… 1.98 ล้านบาท ยังคงอยู่ครบถ้วนในบัญชีของฉัน
เงินก้อนนี้จะไม่ถูกใช้เพื่อคนทรยศอีกต่อไป มันจะเป็นทุนสำหรับชีวิตใหม่ของฉันในต่างแดน เป็นค่าเสื้อผ้าสวย ๆ ค่าอาหารดี ๆ และรางวัลสำหรับความเหน็ดเหนื่อยตลอดห้าปีที่ผ่านมา
เมื่อเครื่องบินทะยานขึ้นสู่น่านฟ้าเกซอนซิตี ฉันมองลงไปด้านล่างด้วยรอยยิ้ม ปล่อยให้คนบ้านนั้นจมอยู่กับกองเพลิงแห่งความโลภและความหายนะที่พวกเขาจุดมันขึ้นมาเอง ส่วนฉัน… ได้เวลาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฐานะ “ลิซ่า” ผู้หญิงที่มั่งคั่งและมีอิสระอย่างแท้จริง