ตั้งแต่วันที่พ่อของผมล้มป่วย คนในครอบครัวทั้งหมดก็ประชุมกันและตกลงในเรื่องสำคัญอย่างหนึ่งร่วมกัน
ภรรยาของผมจะลาออกจากงานเพื่อมาดูแลพ่อที่บ้าน
พี่น้องทุกคนช่วยกันออกเงินเป็นรายเดือน เปรียบเสมือนเงินเดือนของภรรยาผม เพื่อให้มั่นใจว่าทุกอย่างจะดำเนินไปได้อย่างราบรื่น
ในช่วงแรก ผมรู้สึกกังวลมาก
ผมไม่อยากให้ภรรยาต้องเหนื่อยเกินไป
แต่เธอเพียงยิ้มและพูดอย่างอ่อนโยนว่า
“การดูแลคุณพ่อเป็นความรับผิดชอบของพวกเราค่ะ”
“และในเมื่อพี่ ๆ ของคุณเต็มใจช่วยเหลือ เราก็ควรทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดเหมือนกัน”
และเธอก็ทำได้จริง
นับตั้งแต่เธออยู่บ้านเพื่อดูแลพ่อ
เธอดูแลท่านอย่างดีเยี่ยม
อาหารทุกมื้อร้อนใหม่เสมอ
เสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อย
ยาถูกจัดเตรียมและให้ตรงเวลา
ญาติทุกคนที่มาเยี่ยมต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
“ลูกสะใภ้คนเล็กช่างเป็นคนดีจริง ๆ”
“เธอดูแลคุณพ่อด้วยความจริงใจ”
ทุกครั้งที่ได้ยินคำชมเหล่านั้น
หัวใจของผมเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
วันหนึ่ง บริษัทมอบหมายให้ผมเดินทางไปทำงานโครงการใหญ่ในต่างจังหวัด
ผมจากบ้านไปโดยไม่รู้สึกกังวลแม้แต่น้อย
เพราะผมมั่นใจว่าพ่ออยู่ในมือที่ปลอดภัย
แต่ในคืนที่ห้าของการเดินทาง
ผมโทรกลับบ้านหลายครั้ง
ไม่มีใครรับสาย
จนกระทั่งสายที่หก
จึงมีคนกดรับ
แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร
ผมกลับได้ยินเสียงหายใจหอบหนัก ๆ ดังมาจากปลายสาย
หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นทันที
ผมนิ่งเงียบ
ไม่กี่วินาทีต่อมา
ผมได้ยินเสียงภรรยาพูดอย่างขาดห้วง
“อ๋อ… คุณเหรอ…”
“ฉันกำลัง… ยุ่งอยู่หน่อย…”
แล้วสายก็ตัดไปทันที
คืนนั้นผมนอนไม่หลับเลย
ลางสังหรณ์บางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
เธอกำลังทำอะไรอยู่ ถึงได้หอบเหนื่อยขนาดนั้น?
ผมพยายามปลอบตัวเอง
บางทีเธออาจกำลังช่วยพ่อย้ายตัว
หรือกำลังพาท่านเข้าห้องน้ำ
แต่ลึก ๆ ในใจ
ความหึงหวงและความสงสัยกลับค่อย ๆ ลุกลามเหมือนไฟที่ไม่มีใครดับได้
เวลาผ่านไปอีกสองเดือน
งานของผมเริ่มเบาลง
และในที่สุดผมก็ได้กลับบ้าน
แต่ก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปในบ้าน
ผมกลับได้ยินเสียงกระซิบของใครบางคน
พี่สะใภ้ของผมกำลังคุยกับเพื่อนบ้าน
และเมื่อผมได้ยินคำพูดของเธอ…
โลกทั้งใบของผมก็เหมือนหยุดหมุน
… โลกทั้งใบของผมก็เหมือนหยุดหมุน
“ฉันบอกเธอแล้วไงว่ายัยสะใภ้เล็กน่ะจ้างคนมาดูแลคุณพ่อแทน ส่วนตัวเองก็แอบเอาเงินที่พวกเราส่งให้ทุกเดือนไปเปิดร้านเบเกอรี่ออนไลน์ แถมยังชอบหายตัวไปช่วงดึก ๆ อีก! นี่ถ้าไม่เห็นกับตาว่าเธอเดินเข้าออกตึกแถวท้ายซอยนั่นทุกวัน ฉันก็ไม่เชื่อหรอก!” พี่สะใภ้พูดด้วยน้ำเสียงจิกกัด
คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจ ความเชื่อใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา ภาพภรรยาที่แสนดีและเสียงหอบเหนื่อยในคืนนั้นแล่นกลับเข้ามาในหัว สมองของผมสั่งการด้วยความโกรธและความหึงหวง ผมไม่ก้าวขาเข้าบ้าน แต่หมุนตัวพุ่งตรงไปยังตึกแถวท้ายซอยตามที่พี่สะใภ้บอกทันที
เมื่อไปถึง ตึกแถวเปิดไฟสว่างโร่ ผมผลักประตูเข้าไปด้วยความโมโห เตรียมจะจับผิดและเค้นความจริงจากเธอ
แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้า… ทำให้เข่าของผมทรุดลงกับพื้น
ภรรยาของผมในชุดผ้ากันเปื้อนเปื้อนแป้ง กำลังพยุง คุณพ่อ ของผมลุกขึ้นยืนจากราวหัดเดิน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อไคลและมีรอยยิ้มบาง ๆ ขณะที่พ่อกำลังพยายามก้าวขาอันอ่อนแรงสลับไปมาอย่างยากลำบาก เสียงลมหายใจหอบหนัก ๆ ของทั้งคู่ดังสะท้อนในห้องเงียบ ๆ นั้น… มันคือเสียงเดียวกับที่ผมได้ยินในโทรศัพท์คืนนั้นไม่มีผิด!
“คุณพ่อเก่งมากค่ะ! อีกนิดเดียวนะคะ จะถึงเป้าแล้ว” เธอพูดให้กำลังใจพ่อยลพยาบาท
“อ้าว… คุณ! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” ภรรยาหันมาเห็นผม เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ผมเดินเข้าไปสวมกอดเธอและพ่อทั้งน้ำตา ความจริงทุกอย่างกระจ่างชัดโดยไม่ต้องเอ่ยคำถาม ภรรยาของผมไม่ได้จ้างคนอื่นมาดูแลพ่อเพื่อความสบายของตัวเอง และไม่ได้เอาเงินไปปรนเปรอความสุขส่วนตัว แต่เธอนำเงินเหล่านั้นมาเช่าตึกแถวแห่งนี้เพื่อทำเป็น “ห้องกายภาพบำบัดลับ” และจ้างหมอนวดแผนโบราณมาช่วยกระตุ้นกล้ามเนื้อให้พ่อในช่วงกลางวัน
ส่วนช่วงค่ำหลังจากที่พ่อทานข้าวทานยาเสร็จ เธอจะแอบพาพ่อมาที่นี่เพื่อฝึกเดินอย่างจริงจัง เพราะหมอบอกว่าหากฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง พ่อมีโอกาสกลับมาเดินได้อีกครั้ง และที่เธอต้องปิดเป็นความลับ เพราะพ่อไม่อยากให้ลูก ๆ คนอื่นคาดหวังจนผิดหวังหากอาการไม่ดีขึ้น
“ฉันขอโทษนะคะที่ไม่ได้บอกคุณ…” ภรรยากระซิบข้างหูผมขณะที่เธอก็ร้องไห้เช่นกัน “คืนนั้นที่คุณโทรมา ฉันกำลังพยุงคุณพ่อที่เกือบจะล้มตอนหัดเดินพอดี เลยกดรับสายแบบฉุกเฉินและพูดได้แค่นั้น…”
พ่อยิ้มให้ผม น้ำตาไหลอาบแก้มเหี่ยวย่นพลางพูดเสียงสั่น “พ่ออยากเซอร์ไพรส์แกตอนแกกลับมา… สะใภ้คนนี้ของแก… เธอเป็นนางฟ้าของบ้านเราจริง ๆ นะ”
ผมมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดที่เคยระแวง และความรักที่เอ่อล้นจนอธิบายไม่ได้ พี่สะใภ้และคนอื่น ๆ อาจจะมองและตัดสินเธอจากภายนอกด้วยความอคติ แต่ความจริงใจและหยาดเหงื่อของเธอที่ยอมเหน็ดเหนื่อยเป็นสองเท่าเพื่อครอบครัวของเรา คือคำตอบที่ดังก้องที่สุด
คืนนั้น ผมก้มลงกราบที่อกของภรรยา ขอบคุณในความเสียสละของเธอ และสัญญากับตัวเองว่าจะรักและดูแลผู้หญิงคนนี้ให้ดีที่สุดไปตลอดชีวิต