“ผมหิวจนแทบไม่ไหว ทั้งที่คุณตาส่งเงินมาเดือนละ 150,000 บาท — จนวันหนึ่งผมได้รู้ว่าพ่อกับแม่กำลังดูดเลือดดูดเนื้อจากความลำบากของผม”
เหลือเงินอยู่เพียง 360 บาท
นั่นคือเงินทั้งหมดที่ครอบครัวเรามีสำหรับใช้ตลอดทั้งเดือน
ผมกินข้าวเพียงสัปดาห์ละสามมื้อ
ท้องร้องโครกครากอยู่ตลอด ราวกับนักวิทยาศาสตร์บ้าคลั่งกำลังทดลองอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน
หัวผมมึนงงเสมอ
ร่างกายอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว
แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าความหิว
คือการถูกหลอกลวง
“ลูกเอ๊ย บ้านเราไม่มีเงินแล้วจริง ๆ”
แม่พูดพลางก้มหน้า หลบสายตาของผม
“แม่ขอโทษนะ เท่าที่พ่อกับแม่ให้ได้ก็มีแค่นี้”
อาหารเย็นในคืนนั้นมีเพียงปลาตากแห้งสามตัวกับข้าวสวยสองจาน
สำหรับคนห้าคนในครอบครัว
แม่เคยทำงานเป็นพนักงานขายในห้างสรรพสินค้า
ส่วนพ่อเป็นคนขับสามล้อรับจ้าง
อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่พวกเขาบอกผม
แต่มีบางอย่างผิดปกติ
หลายคืนผมเห็นพวกเขานั่งนับเงินปึกหนาอยู่ในห้องนอน
บางวันพ่อกลับบ้านพร้อมโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่
หรือรองเท้าคู่ใหม่ราคาแพง
“พ่อครับ ถ้าบ้านเราไม่มีเงิน แล้วทำไมพ่อถึงซื้อของพวกนี้ได้?”
ผมเคยถาม
“พ่อกับแม่เก็บเงินมานานแล้ว”
พ่อตอบ
“อย่าสอดรู้สอดเห็นมากนัก”
แต่ลึก ๆ ในใจผมรู้
พวกเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง
ตอนนี้ผมอายุยี่สิบปีแล้ว
ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ผมทำงานทุกอย่างที่หาได้
เป็นพนักงานขายในตลาด
เป็นคนงานก่อสร้าง
รับจ้างแบกหาม
และงานสกปรกอีกสารพัด
เพียงเพื่อช่วยเหลือครอบครัว
แต่ดูสภาพผมตอนนี้สิ
ผอมจนเหลือแต่กระดูก
ใบหน้าซีดเซียว
แทบเป็นลมทุกวันเพราะความหิว
วันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังแบกกระสอบปูนอยู่ในไซต์ก่อสร้างที่กรุงเทพฯ
จู่ ๆ โลกทั้งใบก็มืดลง
ผมรู้สึกเจ็บหน้าอกรุนแรง
เหมือนถูกเข็มนับพันเล่มแทงพร้อมกัน
“มิเกล! มิเกล!”
เพื่อนร่วมงานตะโกนเรียก
ก่อนที่ผมจะหมดสติไป
ผมได้ยินเสียงรถพยาบาลดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ
เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง
สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวของโรงพยาบาลรัฐ
สายน้ำเกลือเสียบอยู่ที่แขน
ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกรถบรรทุกสิบคันชนพร้อมกัน
“ภาวะทุพโภชนาการรุนแรง”
หมอกำลังพูดกับแม่ที่ยืนอยู่ข้างเตียง
“ตอนนี้เขาเป็นปอดบวมด้วย เพราะร่างกายอ่อนแอเกินไป”
“จำเป็นต้องนอนโรงพยาบาลอย่างน้อยสองสัปดาห์”
“คุณหมอคะ พวกเราไม่มีเงิน”
แม่ร้องไห้
“ครอบครัวเรายากจนมาก”
หมอมองมาที่ผม
ผมเห็นความสงสารในดวงตาของเขา
“ผมจะช่วยลดค่าใช้จ่ายให้เท่าที่ทำได้”
“แต่ยังจำเป็นต้องมีเงินอย่างน้อย 6,000 บาทสำหรับค่ายา”
แม่กอดกระเป๋าแน่น
แล้วหันไปมองพ่อ
ทั้งคู่ดูมีท่าทีแปลก ๆ
“ผมต้องกลับบ้านก่อน”
พ่อพูดขึ้นทันที
“มีของบางอย่างที่ต้องไปเอา”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
พ่อกลับมาอีกครั้ง
ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาล
เขาส่งมันให้หมอ
“นี่ครับ เงิน 6,000 บาท”
แต่มีบางอย่างผิดปกติ
ขณะที่พ่อยื่นซองออกไป
กระดาษใบหนึ่งหล่นออกมาจากกระเป๋ากางเกง
มันคือใบเสร็จจากห้างสรรพสินค้า
ผมเห็นยอดเงินชัดเจน
9,000 บาท
สำหรับนาฬิกาข้อมือเรือนใหม่
ผมกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
พวกเขาเอาเงินมาจากไหน?
พวกเขาไม่ได้ร่ำรวย
ไม่ได้มีงานดี ๆ
แต่ทุกครั้งที่จำเป็นต้องใช้เงิน
พวกเขากลับหาเงินก้อนใหญ่ออกมาได้เสมอ
คำถามนั้น
กำลังจะได้รับคำตอบในวันรุ่งขึ้น
และเป็นคำตอบที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อน…
นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของเรื่องราวเท่านั้น
นี่คือบทสรุปความจริงอันแสนโหดร้าย และการลุกขึ้นสู้ของมิเกลเพื่อทวงคืนชีวิตและอนาคตของตัวเองค่ะ
เช้าวันรุ่งขึ้น พ่อกับแม่ขอตัวกลับไปพักผ่อนที่บ้าน ทิ้งให้ผมนอนอยู่บนเตียงคนไข้เพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบของห้องผู้ป่วยรวม จู่ ๆ มีชายสูงวัยท่าทางภูมิฐานในชุดสูทสีกรมท่าเดินตรงมาที่เตียงของผม ข้างกายเขามีทนายความและบอดี้การ์ดอีกสองคน
เขามองดูสภาพผอมโซและสายน้ำเกลือที่แขนของผมด้วยแววตาที่สั่นระริก น้ำตาของชายชราเอ่อคลอออกมาก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น “มิเกล… หลานตา ทำไมสภาพหนูถึงเป็นแบบนี้?”
ผมขมวดคิ้วด้วยความสับสน “คุณ… คุณเป็นใครครับ?”
“ตาคือคุณตาแท้ ๆ ของหนูไงลูก” ชายชรากุมมือผมไว้แน่น “ท่านประธานเมธา แห่งเมธากรุ๊ป”
ทนายความที่มาด้วยรีบยื่นเอกสารปึกหนึ่งให้ผมดู มันคือหลักฐานการโอนเงินย้อนหลังตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ทุก ๆ ต้นเดือน จะมีเงินจำนวน 150,000 บาท ถูกโอนเข้าบัญชีของพ่อและแม่ของผมอย่างสม่ำเสมอ รวมเป็นเงินหลายล้านบาท!
“คุณตาโอนเงินมาให้พวกเรามากมายขนาดนี้เลยเหรอครับ?” ผมถามด้วยน้ำเสียงแทบไม่เป็นภาษา
“ใช่” คุณตาปาดน้ำตา “ยี่สิบปีก่อน แม่ของหนูหนีตามพ่อหนูไป ตาโกรธมากเลยตัดขาดกัน แต่พอตารู้ว่ามีหนู และหนูกำลังเข้ามหาวิทยาลัย ตาไม่อยากให้หลานต้องลำบาก ตาเลยติดต่อพวกเขาลับ ๆ ส่งเงินให้เดือนละแสนห้า เพื่อเป็นค่ากิน ค่าอยู่ และค่าเทอมให้หนูได้เรียนสูง ๆ …แต่ทำไมหนูถึงต้องมาแบกปูนจนเข้าโรงพยาบาลแบบนี้?!”
ในวินาทีนั้น สมองของผมชาหนึบ ความจริงอันน่าสะอิดสะเอียนพุ่งเข้าชนอย่างจัง เงินเดือนละแสนห้าที่ควรจะเป็นของผม ถูกพ่อกับแม่ยักยอกไปเสวยสุขลับหลัง พวกเขาปล่อยให้ผมอดมื้อกินมื้อ ปล่อยให้ผมดรอปเรียนออกมารับจ้างแบกหามแทบตายเพื่อหาเงินมาจุนเจือบ้าน โดยที่พวกเขาใช้เงินช็อปปิ้ง ซื้อของหรูหรา และเสแสร้งแกล้งทำเป็นยากจนเพื่อ ‘ดูดเลือดดูดเนื้อ’ จากความกตัญญูของผม!
“พวกเขารู้ว่าถ้าหนูเรียนจบและตั้งตัวได้ หนูจะย้ายออกไป” ทนายความกล่าวเสริม “พวกเขาเลยจงใจกดหัวคุณไว้ให้ลำบาก เพื่อที่จะได้มีข้ออ้างรับเงินจากคุณท่านต่อไปเรื่อย ๆ ครับ”
ความเสียใจเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นจนตัวสั่น ผมมองคุณตาด้วยสายตาแน่วแน่ “คุณตาครับ… ช่วยผมทวงคืนทุกอย่างที”
บ่ายวันนั้น พ่อกับแม่เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยด้วยท่าทีระรื่น แต่ทันทีที่เห็นคุณตานั่งรออยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ทั้งคู่ก็หน้าซีดเผือด เข่าอ่อนแทบทรุดลงกับพื้น
“พะ… พ่อ!” แม่ครางเสียงหลง
“อ้าปากก็เรียกพ่อเลยเหรอ?” คุณตาพูดด้วยน้ำเสียงทรงพลังและเย็นชา “พวกแกสองคนทำกับหลานฉันแบบนี้ได้ยังไง! เงินที่ฉันส่งมาให้มิเกล พวกแกเอาไปล้างผลาญจนหมด ปล่อยให้หลานฉันอดอยากจนเป็นปอดบวม!”
“พ่อคะ… มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ คือพวกเราเอาไปลงทุน…” แม่พยายามจะโกหกน้ำตาไหล
“หยุดตอแหล!” ผมตวาดกร้าวเป็นครั้งแรกในชีวิต พ่อกับแม่สะดุ้งสุดตัว มองมาที่ผมด้วยความตกใจ “เงิน 360 บาทปลาแห้งสามตัวในวันนั้น… พ่อกับแม่ทำลงได้ยังไง? ผมทำงานหลังขดหลังแข็งเพื่อพวกคุณ แต่พวกคุณกลับเสวยสุขบนหยาดเหงื่อและความหิวของผม!”
พ่อเริ่มมีท่าทีฉุนเฉียวเมื่อเห็นว่ามุม “มิเกล! แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงกับพ่อแม่! ถ้าไม่มีพวกเรา แกก็ไม่ได้เกิดมาหรอกนะ!”
“ถ้าเลือกได้ ผมก็ไม่อยากเกิดมาเป็นเครื่องมือหาเงินของพวกคุณ!” ผมหยิบเอกสารที่ทนายเตรียมไว้โยนใส่หน้าพวกเขาทั้งสองคน “นี่คือเอกสารตัดขาดความเป็นพ่อแม่ลูก และใบร้องเรียนข้อหาฉ้อโกงและยักยอกทรัพย์สินที่เป็นชื่อของผม”
“มิเกล! แกจะฟ้องพ่อแม่บังเกิดเกล้าเหรอ! แกมันไอ้ลูกเนรคุณ!” พ่อตะโกนลั่นห้อง
“คนที่เนรคุณต่อความรักและความกตัญญูของลูก… คือพวกคุณต่างหาก” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “เงินทุกบาทที่พวกคุณเอาไป รวมถึงบ้าน รถ และของหรู ๆ ที่ซื้อมา ทนายของคุณตาจะยึดทรัพย์และฟ้องร้องจนพวกคุณไม่เหลืออะไรเลย เตรียมตัวไปกินข้าวในคุกเถอะ!”
บอดี้การ์ดก้าวเข้ามาลากตัวพ่อและแม่ที่กำลังกรีดร้องฟูมฟายและด่าทอผมอย่างบ้าคลั่งออกไปจากห้องพักฟื้น เสียงของพวกเขาค่อย ๆ หายไปพร้อมกับพันธนาการแห่งความทุกข์ทรมาน 4 ปีที่ถูกปลดปล่อย
หนึ่งเดือนต่อมา…
ผมยืนอยู่หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ร่างกายของผมกลับมาแข็งแรงสมบูรณ์ มีน้ำมีนวล และสวมชุดนักศึกษาที่สะอาดสะอ้าน
คุณตานั่งอยู่ในรถหรูเปิดกระจกลงมาโบกมือให้ผมด้วยรอยยิ้ม “ตั้งใจเรียนนะหลานตา เลิกเรียนแล้วไปทานข้าวเย็นด้วยกัน”
“ครับคุณตา” ผมยิ้มตอบ
ผมมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันสดใส ต่อจากนี้ไปจะไม่มีมิเกลคนงานก่อสารพัดที่ต้องทนหิวโหยอีกแล้ว พายุร้ายผ่านพ้นไป และนี่คือจุดเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่แท้จริงของผม… ชีวิตที่ผมเป็นคนเลือกและลิขิตมันด้วยตัวเอง