แม่บ้านคนหนึ่งซ่อนลูกน้อยของเธอไว้ในคฤหาสน์ของมหาเศรษฐีเพื่อไม่ให้ถูกไล่ออก—แต่เพียงสิบ นาทีต่อมา เธอเปิด “ประตูต้องห้าม”… และแทบหยุดหายใจ
ตอนที่ 1
ตู้เก็บของว่างเปล่า
ตลอดหนึ่งวินาทีเต็มๆ สาวิตา บุญมี ไม่สามารถหายใจได้—ไม่สามารถคิด ไม่สามารถรู้สึก—เธอไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าผ้าถูพื้นที่เปียกหลุดจากมือของเธอและตกลงบนพื้นหินอ่อนสีขาว ส่งเสียงเบาๆ
เธอทิ้งลูกไว้ตรงนั้น
แค่สิบ นาทีที่แล้ว หรืออาจจะสิบสอง
เธอซ่อนลูกสาววัยสามขวบของเธอ—วิลลดา—ไว้ระหว่างตะกร้าผ้าขนหนูสะอาดกับอุปกรณ์ทำความสะอาดที่ยังไม่ได้เปิดใช้ มีแซนด์วิชเนยถั่ว กล่องสีเทียน และสมุดวาดรูปเก่าๆ ที่มุมถูกกัด
ตอนนี้… เหลือแค่สมุดวาดรูป
เปิดค้างไว้
ถูกทิ้งไว้
มีสีเทียนแท่งสีเหลือง—หักครึ่ง
“วิลลดา?”
เสียงของสาวิตาเบามาก—เหมือนครึ่งหนึ่งถูกกลืนหายไปในความเงียบของคฤหาสน์
เธอเดินเข้าไปในทางเดินสำหรับคนงาน หัวใจเต้นแรง
“วิลลดา!”
ไม่มีเสียงตอบกลับ
บ้านของคุณธีรภพ มณีวัฒน์—คฤหาสน์ขนาดมหึมาในย่านสุขุมวิท—ยังคงเหมือนเดิม: กว้างใหญ่ สมบูรณ์แบบ และเงียบงันอย่างน่ากลัว—ความเงียบที่ทำให้คนธรรมดารู้สึกเหมือนไม่มีตัวตน
แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานสูงไหลเข้ามา จากระยะไกล มองเห็นเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพฯ เปล่งประกาย จากชั้นล่าง มีเสียงดนตรีคลาสสิกแผ่วเบาลอยขึ้นมา—นุ่มนวลราวกับความมั่งคั่งกำลังฮัมเพลง
ทันใดนั้น สาวิตาก็วิ่ง
รองเท้าสีดำเรียบง่ายของเธอกระทบพื้นไม้ที่อาจมีราคาสูงกว่ารถคันเก่าของเธอ เธอก้มมองหลังโซฟาขนาดใหญ่ ในห้องรับแขก ใต้โต๊ะอาหารที่นั่งได้สิบสองคน ในห้องน้ำแขกที่มีวอลเปเปอร์ราวกับวาดมาจากต่างประเทศ
ไม่มี
เธอวิ่งไปที่ห้องดูหนัง ห้องอาหารเล็ก ระเบียงด้านหลังที่หมอกลอยคล้ายวิญญาณ
ก็ยังไม่มี
ความกลัวค่อยๆ กลืนกินเธอ
นี่ไม่ใช่แค่เด็กที่หลงทางในบ้านคนรวย
นี่คือสัปดาห์แรกของงานเดียวที่กั้นเธอกับการต้องกลับไปนอนข้างถนนในกรุงเทพฯ
งานที่เธอได้มา หลังจากถูกไล่ออกจากห้องเช่าเล็กๆ หลังจากต้องนอนในรถเก่าสองคืน โดยมีวิลลดานอนอยู่เบาะหลัง หลังจากที่เธอกลืนศักดิ์ศรีและขอร้องคนรู้จักในวัดให้ช่วยรับพวกเธอไว้ “แค่ไม่กี่วันก็ยังดี”
พี่เลี้ยงเด็กที่เธอฝากความหวังไว้ โทรมาตอนเช้ามืด—ร้องไห้—เพราะสามีของเธอถูกหามส่งโรงพยาบาล
และสาวิตารู้ดีว่าโลกนี้โหดร้ายกับแม่ที่ยากจนแค่ไหน
แค่ขาดงานวันเดียวในสัปดาห์แรก—ก็มีคนมาแทนทันที
ดังนั้น เธอจึงทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ
เธอสวมชุดกระโปรงสีเหลืองลายจุดให้วิลลดา มัดผมเป็นหางม้าสองข้างแบบยุ่งๆ แล้วแอบพาเธอเข้ามาในคฤหาสน์—สถานที่ที่เด็กไม่ควรอยู่
“แค่ไม่กี่ชั่วโมงนะลูก” เธอกระซิบระหว่างทาง “วันนี้แม่ต้องการมันจริงๆ เข้มแข็งไว้นะ”
วิลลดาพยักหน้า—เหมือนเด็กที่เข้าใจความรัก แต่ยังไม่เข้าใจอันตราย
และตอนนี้…
ทุกอย่างกำลังจะหลุดลอยไปจากมือของสาวิตา
เธอรีบวิ่งขึ้นบันได หายใจแทบไม่ทัน
ชั้นบนเป็นโถงทางเดินยาว สว่าง เต็มไปด้วยภาพวาดและประตูปิดสนิท
มีประตูบานหนึ่งอยู่สุดทาง
ทำจากไม้สีเข้ม
มีลูกบิดโลหะ
ปิดอยู่
ห้องทำงานส่วนตัวของคุณธีรภพ
ในวันแรก เขาบอกเธอชัดเจน—ด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น:
ห้ามใช้บันไดหน้าหากไม่จำเป็น
ห้ามพาคนนอกเข้ามา
ห้ามแตะต้องเอกสารบนโต๊ะ
และห้ามเข้าไปในห้องทำงานของเขา—ไม่ว่าในกรณีใด—ถ้าไม่ได้รับอนุญาต
เขาไม่ต้องตะโกน
เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น
ธีรภพ มณีวัฒน์ เป็นผู้ชายที่สามารถเปลี่ยนบรรยากาศทั้งห้องได้เพียงแค่สายตาเดียว
ตอนนี้ สาวิตายืนอยู่ปลายทางเดิน
หอบหายใจ
จ้องไปที่ประตูบานนั้น
ถ้าวิลลดาเข้าไปข้างใน…
ถ้าเธอแตะอะไร… ทำแตก… ทำหก…
มันจะไม่ใช่แค่งานที่หายไป
เธออาจถูกไล่ออก ก่อนจะมีเงินพอจ่ายค่าที่อยู่แห่งต่อไป
และตรงนั้น—หน้าประตูต้องห้าม—
สาวิตาตระหนักว่า…
เธอไม่มีทางเลือกอีกแล้ว
สาวิตาเอื้อมมือที่สั่นเทาคว้าลูกบิดประตูไม้โอ๊คหนาหนัก เธอภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขออย่าให้เป็นอย่างที่เธอคิด แต่เมื่อผลักประตูเปิดออก ภาพที่เห็นกลับทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น
“วิลลดา!” เธออุทานเบาๆ จนแทบเป็นเสียงกระซิบ
กลางห้องทำงานที่สว่างจ้าด้วยแสงอาทิตย์ยามบ่าย ลูกสาวตัวน้อยของเธอกำลังนั่งอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพงระยับ ข้างๆ กันนั้นคือ ธีรภพ มณีวัฒน์ มหาเศรษฐีผู้เย็นชาที่ใครๆ ต่างเกรงขาม เขากำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ในมือถือสีเทียนแท่งสีเหลืองที่หักครึ่ง—แท่งเดียวกับที่สาวิตาเห็นในตู้เก็บของ
บนโต๊ะทำงานไม้ราคาหลักล้านที่ควรจะมีแต่เอกสารสัญญาสำคัญ กลับมีกระดาษวาดเขียนวางแผ่หลา และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ธีรภพกำลังใช้สีเทียนระบายรูป “บ้าน” เล็กๆ เคียงคู่ไปกับลายเส้นยุ่งเหยิงของวิลลดา
“ดิฉัน… ขอโทษค่ะคุณท่าน! ดิฉันจะพาลูกออกไปเดี๋ยวนี้!” สาวิตารีบถลาเข้าไปอุ้มลูกสาว น้ำตาแห่งความกลัวคลอเบ้า เธอเตรียมตัวรับคำไล่ออกและพายุอารมณ์ที่กำลังจะตามมา
แต่ธีรภพกลับไม่ขยับ เขาเพียงแต่เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเรียบเฉยกลับดูหม่นเศร้าอย่างประหลาด เขาจ้องมองวิลลดาด้วยแววตาที่สาวิตาไม่เคยเห็นมาก่อน
“เขาวิ่งเข้ามาตอนผมกำลังจะหยิบปืน…” ธีรภพพูดเสียงเรียบพลางมองไปที่ลิ้นชักโต๊ะที่เปิดค้างไว้ ภายในมีโลหะสีดำมะเมี่ยมวางอยู่
สาวิตาหน้าซีดเผือด
“วันนี้เป็นวันครบรอบสามปีที่ผมสูญเสียลูกสาวและภรรยาไปในอุบัติเหตุ” เขากล่าวต่อพลางลุกขึ้นยืนช้าๆ “ผมปิดตายห้องนี้มาตลอด และตั้งใจว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของผม… จนกระทั่งยัยหนูนี่พังประตูเข้ามา แล้วยื่นสีเทียนหักๆ แท่งนี้ให้ผม บอกว่า ‘คุณลุงอย่าร้องไห้นะ ระบายสีกับหนูไหม’”
ธีรภพเดินเข้าไปหาหน้าต่าง มองออกไปที่ขอบฟ้ากรุงเทพฯ ก่อนจะหันกลับมามองสาวิตาที่ตัวสั่นเทา
“คุณทำผิดกฎร้ายแรงที่พาลูกเข้ามาที่นี่ สาวิตา…” เขาเว้นจังหวะ “แต่ผมจะขึ้นเงินเดือนให้คุณเป็นสองเท่า และจัดห้องพักในคฤหาสน์หลังนี้ให้คุณกับลูกอยู่ถาวร”
สาวิตาอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“แต่มีเงื่อนไขเดียว…” มหาเศรษฐีหนุ่มยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มแรกที่สาวิตาได้เห็น “ปล่อยให้ลูกสาวคุณมาเล่นในห้องทำงานนี้ได้ทุกวัน… ผมไม่อยากให้ห้องนี้เงียบเหงาอีกต่อไปแล้ว”
ในวินาทีนั้น สาวิตารู้ทันทีว่า “ประตูต้องห้าม” ที่เธอหวาดกลัว ไม่ได้นำไปสู่จุดจบของชีวิตเธอ แต่มันคือประตูที่เปิดออกเพื่อเยียวยาหัวใจของชายที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่ง และมอบบ้านที่แท้จริงให้กับเธอกับลูกเสียที