ฉันถูกเมียน้อยของสามีไล่ออกจากรีสอร์ตที่ฉันเป็นเจ้าของตัวจริง
เธอหัวเราะเยาะฉัน เรียกฉันว่าคนบ้าและผู้หญิงที่คิดจะแย่งสามีคนอื่น
แต่เพียงสิบ นาทีต่อมา หน้าจอ LED ทุกจอในล็อบบี้ก็สว่างขึ้นพร้อมกัน
โทรศัพท์ของฉันสั่นขึ้นขณะกำลังประชุมกับพาร์ตเนอร์ทางธุรกิจหลายคน
สายที่โทรเข้ามาคือผู้จัดการรีสอร์ต
“คุณผู้หญิงครับ ทางเราขอแจ้งให้ทราบว่า ค่าใช้จ่ายทั้งหมดเมื่อคืนถูกเรียกเก็บผ่านบัญชีสมาชิกระดับ Diamond ของคุณครับ”
ฉันขมวดคิ้ว
“แต่เมื่อคืนฉันไม่ได้ไปที่นั่นเลยนะ”
ผู้จัดการเงียบไปครู่หนึ่ง
“แต่จากข้อมูลในระบบ เจ้าของบัญชีได้ใช้วิลล่าริมหาดที่แพงที่สุดของเราครับ”
มีบางอย่างผิดปกติ
บัญชีสมาชิกนั้นเป็นของขวัญจากคุณพ่อในวันเกิดของฉันเมื่อหลายปีก่อน
มันเชื่อมกับเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวและระบบยืนยันตัวตนด้วยไบโอเมตริกซ์
ไม่มีใครสามารถใช้ได้ นอกจากฉัน
คนเดียวที่รู้ข้อมูลทั้งหมดคือสามีของฉัน
มาร์โก เรเยส
ฉันรีบโทรหาเขาทันที
เสียงหัวเราะของเขาฟังดูเป็นธรรมชาติ
“ที่รัก บางทีทางรีสอร์ตอาจจะเข้าใจผิดก็ได้”
“ค่าพักที่นั่นคืนหนึ่งแพงมากนะ ฉันไม่ใช่คนใช้เงินฟุ่มเฟือยขนาดนั้น”
ฟังดูสมเหตุสมผล
แต่ฉันยังรู้สึกไม่สบายใจ
เหมือนเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง
ฉันไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันก็มาถึงรีสอร์ต
เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ล็อบบี้จึงเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว
หลังจากตรวจสอบข้อมูลของฉัน พนักงานต้อนรับก็มองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ
“ขออภัยค่ะคุณผู้หญิง แต่บัญชีสมาชิกของคุณกำลังถูกใช้งานอยู่ในขณะนี้ค่ะ”
“ฉันรู้”
ฉันพยายามรักษาความสงบ
“ใครเป็นคนใช้?”
พนักงานต้อนรับดูตกใจ
“ก็…คุณไม่ใช่เหรอคะ?”
ฉันขมวดคิ้ว
“มองฉันดี ๆ อีกครั้งสิ”
เธอจ้องหน้าฉันอย่างละเอียด
สีหน้าของเธอซีดเผือดทันที
“ตะ…แต่คุณเพิ่งเดินผ่านตรงนี้ไปเมื่อประมาณสิบห้านาทีที่แล้วนี่คะ”
หัวใจฉันเต้นแรง
มีคนกำลังสวมรอยเป็นฉัน
ในจังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์ก็เปิดออก
หญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมา
เธอสวมชุดดีไซเนอร์ที่ฉันซื้อไว้แต่ยังไม่เคยใส่
ที่คอของเธอมีสร้อยคอซึ่งฉันได้รับตกทอดมาจากคุณแม่
และบนข้อมือ…
มีนาฬิการุ่นลิมิเต็ดเอดิชันที่ฉันเคยมอบให้มาร์โกในวันครบรอบแต่งงาน
ฉันจำเธอได้ทันที
แองเจลา ครูซ
เด็กฝึกงานคนใหม่ในบริษัทของสามีฉัน
เธอก็เห็นฉันเช่นกัน
รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปชั่วขณะ
แต่เธอฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว
“พี่คะ มาทำอะไรที่นี่?”
ฉันมองเธออย่างเย็นชา
“ฉันต่างหากที่ควรถามเธอ”
“ทำไมถึงใช้บัญชีของฉัน?”
“ทำไมถึงใส่ของของฉัน?”
“แล้วทำไมถึงพักอยู่ในวิลล่าที่เป็นชื่อของฉัน?”
ทุกคนรอบข้างหันมามอง
ดวงตาของเธอแดงขึ้นทันที
เธอแสดงละครเก่งจริง ๆ
“อย่าทำให้ฉันกลัวสิคะ”
“วิลล่านี้เป็นของขวัญจากสามีของฉัน ให้ฉันมาพักผ่อน”
“ส่วนของพวกนี้ เขาก็ซื้อให้ฉันทั้งหมด”
เธอยังจงใจโชว์แหวนบนมือ
“เขาปฏิบัติกับฉันเหมือนเจ้าหญิงเลยนะ”
ผู้คนเริ่มซุบซิบกันทันที
พวกเขามองฉันราวกับว่าฉันคือคนผิด
เหมือนฉันเป็นคนกำลังทำลายความสัมพันธ์ของคนอื่น
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของแองเจลาก็ดังขึ้น
บนหน้าจอมีคำอยู่สองคำ
“สามี”
เธอรีบรับสายและเปิดลำโพง
“ที่รัก…”
“มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังก่อเรื่องที่นี่”
เมื่อฉันได้ยินเสียงจากปลายสาย ร่างกายทั้งร่างก็เย็นเฉียบ
มาร์โก
ผู้ชายที่ฉันรักและแต่งงานด้วยมานานเจ็ดปี
“ไม่ต้องกลัวนะ”
“ฉันกำลังไป”
เพียงสิบ นาทีต่อมา
รถหรูคันหนึ่งก็จอดหน้าทางเข้ารีสอร์ต
มาร์โกลงจากรถ
เขาวิ่งตรงไปหาแองเจลาทันที
และไม่แม้แต่จะมองหน้าฉัน
“ที่รัก คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”
แองเจลารีบเข้าไปกอดเขา
“ฉันกลัวมาก”
“เธอพยายามบอกว่าฉันไม่ใช่ภรรยาของคุณ”
มาร์โกหันมามองฉัน
และเป็นครั้งแรกที่สายตาของเขาดูเหมือนมองคนแปลกหน้า
“ทำไมคุณยังอยู่ที่นี่อีก?”
ฉันชะงัก
“คุณว่าไงนะ?”
เขาปกป้องแองเจลาไว้ด้านหลัง
แล้วพูดอย่างมั่นใจว่า
“เธอคือภรรยาของผม”
“ส่วนคุณก็แค่อดีตพนักงานบริษัทเท่านั้น”
เสียงฮือฮาดังไปทั่วล็อบบี้
ฉันยิ้ม
รอยยิ้มที่ขมขื่น
“เธอเป็นภรรยาของคุณ?”
“ถ้าอย่างนั้น…ฉันคือใคร?”
มาร์โกหัวเราะเยาะ
“ผมไม่รู้”
“แต่ถ้าคุณยังไม่หยุด ผมจะเรียกตำรวจ”
ฉันไม่โกรธอีกต่อไป
ฉันกลับหัวเราะ
เพราะผู้ชายคนนี้ไม่รู้ความจริงข้อหนึ่ง
รีสอร์ตแห่งนี้เป็นชื่อของฉัน
และหุ้นส่วนใหญ่ที่สุดของกลุ่มรีสอร์ตทั้งหมดเป็นของครอบครัวฉัน
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาทนาย
แต่มาร์โกกลับกระชากมันไปและปาลงพื้น
หน้าจอแตกกระจาย
“พอได้แล้ว”
“ผมจะไม่ยอมให้คุณทำร้ายภรรยาของผม”
แองเจลายิ้มอย่างหยิ่งผยอง
จากนั้นเธอก็หยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า
“พี่คะ”
“ถ้าพี่ยอมเซ็นคำขอโทษฉบับนี้ ฉันจะปล่อยเรื่องนี้ไป”
“ฉันไม่อยากให้เรื่องบานปลาย”
ฉันมองเอกสารในมือเธอ
มันคือหนังสือรับสารภาพว่าฉันใส่ร้ายเธอ
ฉันยิ้ม
รอยยิ้มที่ทำให้เธอเริ่มหวาดหวั่น
เพราะในวินาทีนั้นเอง…
หน้าจอ LED ทุกจอในล็อบบี้ก็สว่างขึ้นพร้อมกัน
สัญญาณเตือนฉุกเฉินดังไปทั่วรีสอร์ต
ทุกคนเงยหน้ามอง
และข้อความสีแดงก็ปรากฏขึ้นบนจอ
“ประกาศฉุกเฉิน”
“ประธานกรรมการหญิงของกลุ่มบริษัทจะเข้าตรวจสอบโดยไม่แจ้งล่วงหน้า”
ในเวลาเดียวกัน
บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำหลายสิบคนเดินเข้ามาในล็อบบี้
หัวหน้าของพวกเขาโค้งคำนับฉันอย่างลึกซึ้ง
แล้วกล่าวเสียงดังว่า
“ท่านประธาน ขออภัยที่พวกเรามาช้าครับ”
เพียงชั่วพริบตา…
รอยยิ้มบนใบหน้าของแองเจลาก็หายไป
ส่วนมาร์โก…
โทรศัพท์ในมือของเขาหลุดร่วง
ตกกระแทกพื้นหินอ่อน
และขณะที่ทั้งคู่จ้องมองฉันด้วยความตกตะลึง…
ฉันค่อย ๆ ยิ้มออกมา
“ตอนนี้ต่างหาก…ที่เกมจริงกำลังจะเริ่มต้น”
ตอนต่อไปของเรื่องราวอยู่ในส่วนความคิดเห็น กด “ความคิดเห็นทั้งหมด” เพื่ออ่านเรื่องราวฉบับเต็ม…
นี่คือบทสรุปและตอนจบของเรื่องราว เพื่อปิดเกมคนทรยศให้สาสมใจ:
จุดจบของคนลวงโลก
มาร์โกและแองเจลายืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ใบหน้าของทั้งคู่ซีดเผือดไร้สีเลือด สายตาเลิกล่ำมองสลับระหว่างฉัน บอดี้การ์ด และหน้าจอ LED ที่ประกาศฐานะที่แท้จริงของฉันเด่นหราอยู่ทั่วล็อบบี้ เสียงซุบซิบของนักท่องเที่ยวรอบข้างเปลี่ยนทิศทางทันที
“ตกลงใครเป็นเมียหลวงตัวจริงกันแน่เนี่ย?” “อุ๊ย! ผู้ชายโกหกเหรอ? สวมรอยใช้บัญชีไดมอนด์ของเขาแท้ๆ!”
ฉันไม่ปล่อยให้พวกเขาได้มีเวลาหายใจหายคอ ฉันหันไปหาหัวหน้าบอดี้การ์ดแล้วสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
“ติดต่อฝ่ายกฎหมายของเครือโรงแรม และผู้จัดการใหญ่… ฉันต้องการอายัดบัญชีสมาชิก Diamond ของฉันทันที รวมถึงให้ตรวจสอบการทำธุรกรรมย้อนหลังทั้งหมดที่ผู้ชายคนนี้เอาไปใช้”
“รับทราบครับท่านประธาน”
“มะ…มาร์โก นี่มันเรื่องอะไรกัน? ยัยนี่เป็นประธานบริษัทงั้นเหรอ? ไหนคุณบอกว่าคุณเป็นเจ้าของที่นี่ไง!” แองเจลาเริ่มสติแตก เธอเขย่าแขนฝ่ายชายอย่างบ้าคลั่ง
มาร์โกไม่ได้ตอบเธอ เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามจะก้าวเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนจากความหยิ่งผยองเป็นความอ้อนวอนในพริบตา “ที่รัก… ฟังผมก่อนนะ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด แองเจลาเธอแค่…”
“อย่ามาเรียกฉันว่าที่รัก” ฉันยกมือห้าม “เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกว่าฉันเป็นแค่ ‘อดีตพนักงาน’ และจะเรียกตำรวจจับฉันไม่ใช่เหรอ มาร์โก เรเยส?”
ความจริงที่ต้องชดใช้
ในตอนนั้นเอง ผู้จัดการใหญ่ของรีสอร์ตวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ เขารีบโค้งคำนับฉันจนหัวแทบจรดพื้น “ท่านประธานครับ! ผมตรวจสอบระบบแล้วครับ คุณมาร์โกแอบใช้ลายนิ้วมือของคุณตอนที่คุณหลับเพื่อตั้งค่าระบบไบโอเมตริกซ์สำรอง และลอบนำเครื่องประดับรวมถึงชุดดีไซเนอร์จากตู้เซฟในบ้านใหญ่มาให้ผู้หญิงคนนี้ครับ!”
คำเฉลยของผู้จัดการทำให้ทุกอย่างกระจ่าง มาร์โกใช้ความไว้ใจของฉันขโมยทุกอย่างไปปรนเปรอชู้รัก
“ยอดเยี่ยมมาก” ฉันยิ้มเย็น “ผู้จัดการ… เชิญพวกเขาทั้งสองคนออกจากวิลล่าริมหาดของฉันเดี๋ยวนี้ และเรียกเก็บเงินย้อนหลังทั้งหมดในราคาประเมินสูงสุด หากไม่มีจ่าย ให้แจ้งข้อหาลักทรัพย์และฉ้อโกงทันที”
“คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!” แองเจลากรีดร้องเมื่อบอดี้การ์ดสองคนก้าวเข้าไปล็อกตัวเธอ “สร้อยคอกับนาฬิกานี่มาร์โกให้ฉัน มันเป็นของฉัน!”
“นั่นมันของแม่ฉัน และนาฬิกานั่นก็ซื้อด้วยเงินของฉัน” ฉันเดินเข้าไปกระชากสร้อยคอคืนมาจากคอของเธออย่างแรงจนสายสร้อยขาด และปลดนาฬิกาลิมิเต็ดเรือนนั้นคืนมา “ส่วนชุดที่เธอใส่… ฉันยกให้ ถือว่าทำทาน แต่ไสหัวออกไปจากรีสอร์ตของฉันซะ!”
บทสรุปของเกม
มาร์โกคุกเข่าลงกับพื้นหินอ่อน พยายามจะคว้าชายกระโปรงของฉัน “ที่รัก… ผมผิดไปแล้ว อย่าทำแบบนี้เลยนะ ถ้าคุณฟ้องผม ผมจะหมดตัว… บริษัทของผมก็ต้องพึ่งพาคอนเนกชันของคุณนะ!”
ฉันมองต่ำลงไปที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช
“เจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันสร้างคุณขึ้นมาให้เป็นผู้ชายที่มีหน้ามีตาในสังคมได้… ฉันก็ทำลายคุณให้กลับไปจุดเดิมได้เหมือนกัน เตรียมรับหมายศาลฟ้องหย่า และหมายจับคดีฉ้อโกงทรัพย์สินของตระกูลฉันได้เลย มาร์โก”
บอดี้การ์ดลากตัวมาร์โกและแองเจลาที่กำลังร้องไห้โฮออกไปทางประตูหน้า ท่ามกลางสายตาเยาะหยันและกล้องโทรศัพท์มือถือของนักท่องเที่ยวนับร้อยคนที่ถ่ายคลิปประจานความหน้าด้านของทั้งคู่เอาไว้หมดแล้ว
ฉันหันกลับมามองหน้าจอ LED ที่ยังคงสว่างไสว ก่อนจะหยิบเศษโทรศัพท์ที่พังยับเยินของฉันบนพื้นขึ้นมาโยนลงถังขยะอย่างไม่ใยดี
เรื่องน้ำเน่าในอดีตถูกทิ้งไปพร้อมกับขยะชิ้นนั้น… จากนี้ไป คือชีวิตใหม่ของประธานกรรมการหญิงตัวจริง!