*ฉันเคยบอกสามีในวันแต่งงานว่า ถ้าวันหนึ่งเขานอกใจ ฉันจะหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาล… ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่เขาเองเป็นคนผลักฉันไปสู่ชะตากรรมนั้น**
ในวันแต่งงานของเรา
ท่ามกลางเสียงดนตรีแสนสุขและเสียงปรบมือของแขกที่ดังไม่ขาดสาย
ขณะที่เราชูแก้วฉลองร่วมกัน
ฉันพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเล่นกึ่งจริงจัง
“ถ้าวันหนึ่งคุณมีผู้หญิงคนอื่น ฉันจะไม่ร้องไห้ ไม่อ้อนวอนให้คุณอยู่”
“ฉันไม่ใช่คนที่จะไปแย่งผู้ชายกับใคร”
“ถ้าคุณทรยศฉัน ฉันจะหายไปจากชีวิตคุณตลอดกาล ไปให้ไกลจนคุณไม่มีวันได้เจอฉันอีก”
ตอนนั้นเขาหัวเราะ
แล้วโอบกอดฉันต่อหน้าทุกคน
“ไม่มีวันเกิดเรื่องแบบนั้นหรอก”
และฉันก็เชื่อ
เชื่อว่าผู้ชายที่กล้ายืนหยัดสู้กับครอบครัวตัวเองเพื่อฉัน จะไม่มีวันทำร้ายฉัน
เชื่อว่าผู้ชายที่คุกเข่าขอแต่งงานกลางสายฝน จะรักฉันไปตลอดชีวิต
จนกระทั่งวันที่ฉันค้นพบความลับที่ใหญ่ที่สุดของชีวิตคู่
ในบ้านหลังหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในพื้นที่ห่างไกลนอกเมือง
บ้านที่เขาบอกฉันมาตลอดว่าเป็นเพียงโกดังเก็บของ
สถานที่ที่เขาห้ามไม่ให้ใครเข้าไป
มีเด็กสาวคนหนึ่งอาศัยอยู่ที่นั่น
เธอใช้ชีวิตราวกับเจ้าหญิง
มีคนทำอาหารให้
มีคนดูแลทำความสะอาด
มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
แม้แต่ของตกแต่งในห้องนอนก็เป็นสินค้ารุ่นพิเศษราคาแพงทั้งสิ้น
ฉันชะงักเมื่อเห็นรูปถ่ายของทั้งคู่บนโต๊ะ
ในภาพนั้น
สายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
สายตาแบบเดียวกับที่ฉันไม่ได้เห็นจากเขามานานแล้ว
ฉันไม่ได้โวยวาย
ไม่ได้บุกไปเผชิญหน้า
ฉันเลือกสืบหาความจริงเงียบ ๆ
และในที่สุดก็รู้ทุกอย่าง
ตลอดสามปีที่ผ่านมา
เขาดูแลผู้หญิงคนนั้นอย่างลับ ๆ
ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน
แต่รวมถึงเวลา
ความเอาใจใส่
และทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรจะเป็นของฉัน
คืนนั้นฉันโทรหาเขา
ขณะนั่งอยู่ในรถท่ามกลางฝนที่ตกหนัก
น้ำเสียงของฉันสงบนิ่ง
“คุณยุ่งอยู่ไหม?”
เขาตอบสั้น ๆ
“กำลังประชุมอยู่”
ฉันมองข้ามถนนไป
ภายในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง
เขากำลังนั่งกินข้าวกับเธอ
หัวเราะและพูดคุยกันอย่างมีความสุข
ฉันยิ้มออกมาอย่างขมขื่น
“ฉันมีปัญหา”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
“ปัญหาอะไร?”
“ฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย”
ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
แต่ฉันยังอยากให้โอกาสเขาเป็นครั้งสุดท้าย
ขอเพียงคำถามเดียว
เพียงความห่วงใยเล็กน้อย
แค่คำว่า
“คุณอยู่ที่ไหน?”
แต่ไม่มีเลย
เขาเพียงถอนหายใจอย่างรำคาญ
“เลิกทำแบบนี้ได้ไหม?”
“ตั้งแต่คุณรู้เรื่องเธอ คุณก็เอาแต่สร้างดราม่า”
“ผมแค่ช่วยคนที่กำลังลำบาก”
“อย่าคิดคับแคบขนาดนั้น”
มือที่ถือโทรศัพท์ของฉันสั่น
“ช่วยอย่างนั้นเหรอ?”
“ถึงขั้นซื้อบ้านให้เลย?”
เขาเงียบ
ก่อนจะตอบกลับมา
“เธอไม่มีใครให้พึ่ง”
“ผมแค่อยากให้เธอมีชีวิตที่ดี”
“แล้วฉันล่ะ?”
ฉันถามเบา ๆ
เขาไม่ตอบ
มีเพียงประโยคเดียว
“เดี๋ยวคืนนี้ผมกลับบ้าน”
แล้วเขาก็ตัดสาย
ฉันนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นทั้งคืน
ฝนด้านนอกยิ่งตกหนักขึ้น
ฟ้าร้องดังไม่หยุด
แต่เขาไม่กลับมา
เกือบรุ่งเช้า
ฉันได้รับข้อความจากเบอร์แปลก
แนบรูปถ่ายมาด้วย
เป็นภาพสามีของฉันกำลังกอดผู้หญิงคนนั้นอยู่ในโรงพยาบาล
ด้านล่างมีข้อความสั้น ๆ
“เขาอยู่ที่นี่ทั้งคืน”
ฉันจ้องหน้าจออยู่เป็นเวลานาน
ก่อนจะหัวเราะออกมา
หัวเราะเบา ๆ
แล้วค่อย ๆ กลายเป็นเสียงสะอื้น
สามวันต่อมา
ฉันหายตัวไป
ไม่มีใครรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน
ไม่มีใครติดต่อฉันได้
โทรศัพท์ปิดเครื่อง
บัญชีโซเชียลมีเดียทั้งหมดถูกลบ
แม้แต่ครอบครัวของฉันก็ไม่รู้
ช่วงแรกเขาไม่ได้สนใจ
คิดว่าฉันแค่งอน
และคงกลับมาเอง
แต่หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
สองสัปดาห์
หนึ่งเดือน
ฉันก็ยังไม่ปรากฏตัว
จนกระทั่งคืนหนึ่ง
เมื่อเขากลับถึงบ้าน
แม่บ้านสูงวัยยื่นซองจดหมายให้ด้วยมือที่สั่น
“คุณผู้หญิงฝากไว้ค่ะ”
“ท่านบอกว่าให้ส่งมอบเมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอจะไม่กลับมาอีก”
เขารีบเปิดซอง
ข้างในมีแฟลชไดรฟ์ USB
และจดหมายที่ฉันเขียนด้วยลายมือ
“ถ้าคุณกำลังอ่านข้อความนี้…”
“นั่นคงหมายความว่าฉันไม่คิดจะพบคุณอีกแล้ว”
หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นทันที
ความหวาดหวั่นบางอย่างเข้าครอบงำโดยไม่ทราบสาเหตุ
เขารีบเสียบ USB เข้ากับคอมพิวเตอร์
หน้าจอดับไปชั่วครู่
ก่อนจะปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิด
เหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อน
วันที่ฉันหมดสติในสำนักงาน
วันที่เขาบอกว่าติดเดินทางไปทำงานจนพาฉันไปโรงพยาบาลไม่ได้
วันเดียวกับที่ผู้หญิงคนนั้นโพสต์รูปสร้อยคอราคาแพงที่เขาซื้อให้
ในวิดีโอ
แพทย์กำลังถือผลตรวจ
ฉันนั่งอยู่ตรงหน้า
มือสั่นขณะลูบท้องตัวเอง
แล้วเสียงของแพทย์ก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน
“ยินดีด้วยครับ”
“คุณกำลังตั้งครรภ์”
แก้วน้ำในมือของเขาหล่นลงพื้น
แตกกระจาย
ใบหน้าซีดเผือด
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา…
เขาไม่เคยรู้เลย
ไม่รู้เลยว่าในขณะที่เขาทุ่มเททุกอย่างให้ผู้หญิงอีกคน
ภรรยาที่รอเขาอยู่บ้าน
กำลังอุ้มลูกของเขาอยู่ในท้อง
แต่สิ่งนั้นยังไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวที่สุด
เพราะวิดีโอยังไม่จบ
ภาพเปลี่ยนเป็นกล้องวงจรปิดบริเวณทางเดินโรงพยาบาล
ฉันนั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่ง
ใบหน้าซีดเซียว
มือกุมท้อง
ร้องไห้อย่างเงียบงัน
แล้วผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
ผู้หญิงที่เขารู้จักดี
ผู้หญิงที่เขาปกป้องมาตลอดชีวิต
เธอนั่งลงข้างฉัน
ยิ้มให้
ก่อนหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋า
ในวิดีโอไม่ได้ยินเสียงบทสนทนา
แต่ช่วงท้าย
ทุกอย่างชัดเจนอย่างยิ่ง
หลังจากฉันอ่านเอกสารเหล่านั้น
สีหน้าของฉันราวกับหมดสิ้นทุกอย่าง
น้ำตาไหลไม่หยุด
แล้วฉันก็ค่อย ๆ เซ็นชื่อบนเอกสารแผ่นนั้น
ทันใดนั้น
โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
มีข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
ข้อความมีเพียงประโยคเดียว
“ถ้าอยากรู้ว่าเธอเซ็นอะไรในวันนั้น…”
“จงไปที่โกดังเก่าแห่งหนึ่งนอกเมืองเดี๋ยวนี้”
แนบมาด้วยภาพถ่าย
ในภาพนั้นคือแหวนแต่งงานของฉัน
จมอยู่ในน้ำสกปรก
และด้านหลังของมัน…
มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้
ศีรษะเชิดขึ้นใต้แสงไฟสลัว
ผู้หญิงคนนั้นคือฉัน
และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า
คือเวลาที่ระบุบนหน้าจอ
“ส่งเมื่อ 5 นาทีที่แล้ว”
เขาลุกขึ้นยืนทันที
ใบหน้าซีดขาว
เพราะนั่นหมายความว่า…
ภรรยาที่หายตัวไปนานหนึ่งเดือน
ยังมีชีวิตอยู่
และในขณะนี้
กำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง
แต่ยังมีอีกหนึ่งประโยคอยู่ใต้ภาพ
และมันทำให้เขาหวาดผวายิ่งกว่าเดิม
“ถ้าคุณมาช้าเกินสิบ นาที…”
“คุณจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล”
เขากระโจนออกจากบ้านราวกับคนบ้า เสียงยางรถยนต์บดขยี้กับถนนเสียงดังสนั่นท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกลงมาอีกครั้ง หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุอก ความกลัวที่เกาะกุมจิตใจทำให้เขาแทบควบคุมพวงมาลัยไว้ไม่ได้
“สิบนาที… ฉันต้องไปให้ถึงในสิบนาที!” เสียงในหัวของเขากรีดร้องซ้ำ ๆ ภาพของภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์และถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ในโกดังร้างทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะตายทั้งเป็น
เขาเหยียบคันเร่งจนมิด รถพุ่งทะยานฝ่าความมืดและสายฝนขนาบข้างถนนสายเปลี่ยว จนกระทั่งแสงไฟหน้ารถสาดไปกระทบกับป้ายโกดังร้างเก่า ๆ ที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยว รถยังไม่ทันจอดสนิทดี เขาก็กระชากประตูเปิดออกและวิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปข้างในทันที
“เธออยู่ไหน!! ปล่อยภรรยาฉันนะ!!” เขาตะโกนลั่นจนเสียงแหบแห้ง เสียงสะท้อนดังก้องไปทั่วโกดังที่มืดมิดและเย็นเยือก
แสงไฟสลัวดวงหนึ่งเปิดสว่างขึ้นกลางโกดัง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาลืมหายใจ ร่างของภรรยาที่ซูบผอมลงไปมากถูกมัดอยู่บนเก้าอี้จริง ๆ ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเรียบเฉยและว่างเปล่าจนน่ากลัว และข้าง ๆ เธอ… คือผู้หญิงอีกคน คนที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและน่าสงสาร คนที่เขาคอยปกป้องมาตลอดสามปี เธอกำลังถือปืนเล็งไปที่ภรรยาของเขาด้วยรอยยิ้มวิปลาส
“มาทันเวลาพอดีเลยนี่คะ” น้ำเสียงของหญิงชู้บิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยา “อยากรู้ไหมว่าวันนั้นน่ะ อีนี่มันเซ็นเอกสารอะไร? มันเซ็นยอมแพ้ไง! มันเซ็นใบหย่าและสละสิทธิ์ในทุกอย่าง รวมถึงลูกในท้องด้วย! แต่ทำไม… ทำไมคุณยังไม่เลิกตามหาความจริงเกี่ยวกับมันอีก! ทำไมคุณไม่หันมามองฉันคนเดียว!”
“หยุดนะ! ปล่อยเธอไป!” เขาอ้อนวอน ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว “ผมผิดเอง ทุกอย่างเป็นเพราะผม! ปล่อยเธอไปเถอะนะ เธออุ้มท้องลูกของผมอยู่!”
ภรรยาของเขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาของเธอไม่มีความโกรธ ไม่มีคราบน้ำตา และไม่มีแม้กระทั่งความรักเหลืออยู่ระลึกในดวงตาคู่มีดคู่นั้น เธอยิ้มออกมาบางเบา ยิ้มแบบเดียวกับวันแต่งงานที่เธอเคยเตือนเขา…
“คุณมาสายไปเสมอ… ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้” เสียงของเธอบางเบาแต่ทรงพลังท่ามกลางความเงียบ
“ฉันขอโทษ… ฉันขอโทษ!” เขาคุกเข่าลงกับพื้นหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความสำนึกผิดที่สายเกินไป
“ปัง!!”
เสียงปืนดังก้องสะท้อนไปทั่วโกดังร้าง พร้อมกับร่างของหญิงชู้ที่ทรุดฮวบลงไปกับพื้น เลือดไหลนองจากบาดแผลที่หน้าอก… แต่คนที่ยิงไม่ใช่เขา และไม่ใช่ภรรยาของเขา
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของเจ้าหน้าที่ตำรวจนับสิบสัปดาห์พังประตูเข้ามาควบคุมสถานการณ์ ทีมแพทย์รีบกรูเข้าไปแก้มัดให้ภรรยาของเขา ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเป็นระบบ ราวกับถูกวางแผนไว้แล้วทุกประการ
เขารีบคลานเข้าไปหาภรรยา หมายจะโอบกอดเธอไว้ด้วยความโล่งอก “คุณปลอดภัยแล้ว… ลูกของเราปลอดภัยแล้วใช่ไหม?”
แต่ก่อนที่มือของเขาจะแตะถูกตัวเธอ นายแพทย์คนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ พร้อมกับยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช
“นี่คือเอกสารที่เธอเซ็นในวันนั้นครับคุณ…” นายแพทย์กล่าว “ไม่ใช่ใบหย่าที่คุณเข้าใจ แต่เป็นใบอนุญาตยุติการตั้งครรภ์ทางการแพทย์… เนื่องจากความเครียดสะสมและการขาดการดูแลอย่างรุนแรง ทำให้ทารกในครรภ์หยุดการเจริญเติบโตไปตั้งแต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนแล้วครับ”
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของเขาจนร่างทั้งร่างชาหนึบ
ลูกของเขา… ไม่อยู่แล้ว
เธอยอมเอาตัวเองมาเป็นเหยื่อล่อ นัดหญิงชู้มาที่นี่ และแจ้งตำรวจซ้อนแผนทั้งหมด ไม่ใช่เพื่อเรียกร้องความสนใจ ไม่ใช่เพื่อขอความเห็นใจ แต่เพื่อจบเรื่องราวสกปรกนี้ด้วยมือของเธอเอง
ภรรยาของเขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง เธอไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเขาที่คุกเข่าร้องไห้ปางตายอยู่บนพื้นสปรก เธอเดินผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตนในโลกของเธออีกต่อไป
เสียงของเธอดังแว่วมาตามสายลมหนาว นึกถึงคำพูดในวันแต่งงานที่บัดนี้กลายเป็นความจริงอันโหดร้ายที่สุดในชีวิตของเขา
“ถ้าคุณทรยศฉัน ฉันจะหายไปจากชีวิตคุณตลอดกาล… ไปให้ไกลจนคุณไม่มีวันได้เจอฉันอีก”
เธอหายไปจากชีวิตของเขาแล้วจริง ๆ… หายไปพร้อมกับลูกน้อยที่เขาไม่มีโอกาสได้เห็นหน้า และต่อให้เขาจะใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ตามหา ร้องไห้จนสายเลือด หรืออ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ใด ๆ เขาก็จะไม่มีวันได้ผู้หญิงคนเดิมกลับคืนมาอีกตลอดกาล
เหลือทิ้งไว้เพียงชายผู้แตกสลาย กับตราบาปในใจที่จะทัณฑ์ทรมานเขาไปจนวันตาย