เพิ่งซื้อบ้านพักริมทะเลในฝันได้ไม่นาน น้องสาวก็โทรมาสั่งให้ฉันเตรียมห้องและอาหารสำหรับญาติฝ่ายสามีของเธอ 22 คน… ฉันไม่ได้เถียงสักคำ แต่สิ่งที่ฉันทำเงียบ ๆ กลับทำให้เธออับอายจนพูดไม่ออก!**
## บ้านพักตากอากาศในฝัน
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ฉันทุ่มเททั้งแรงกาย แรงใจ และทุกบาททุกสตางค์จากธุรกิจของตัวเอง เพื่อทำความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้เป็นจริง นั่นคือการมีบ้านพักริมทะเลสุดหรูบนชายฝั่งจังหวัดบาตังกัส
ฉันชื่อมายา อายุสามสิบห้าปี เป็นผู้หญิงโสดที่พึ่งพาตัวเองได้ หลังจากอดทนและประหยัดมาหลายปี ในที่สุดฉันก็ได้รับกุญแจบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ ที่มีสระว่ายน้ำอินฟินิตี้ส่วนตัว ห้องนอนขนาดใหญ่ห้าห้อง และทางเดินส่วนตัวสู่ชายหาดทรายขาว
เพิ่งผ่านวันส่งมอบบ้านมาได้แค่สี่วัน ฉันกำลังวางแผนจะเข้าไปจัดเฟอร์นิเจอร์ใหม่ด้วยตัวเอง จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
หน้าจอแสดงชื่อโคลอี้ น้องสาวคนเล็กของฉัน
โคลอี้เป็นลูกรักของครอบครัว โตมาแบบถูกตามใจ เคยชินกับการได้ทุกอย่างที่ต้องการ และมักพึ่งพาฉันเรื่องเงินเสมอ เธอแต่งงานกับแอนตัน ผู้ชายที่ชอบวางตัวเหนือคนอื่นแต่ไม่มีงานเป็นหลักแหล่ง ครอบครัวของแอนตันขึ้นชื่อเรื่องชอบของฟรีและชอบเกาะคนอื่นกิน
## สายโทรศัพท์ที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
ฉันรับสาย
“ฮัลโหล โคลอี้?”
“พี่มายา! แม่บอกว่าพี่ได้กุญแจบ้านพักริมทะเลหลังใหม่แล้วใช่ไหม!” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับบ้านเป็นของตัวเอง
“ดีเลย! อาทิตย์หน้าครอบครัวของแอนตันจะมีงานรวมญาติ ฉันบอกแม่สามีไปแล้วว่าเราจะไปพักที่บ้านของพี่ ฟรีด้วย แถมยังดูหรูอีกต่างหาก!”
ฉันขมวดคิ้ว
“รวมญาติ? ไปกันกี่คนล่ะ?”
“ก็ไม่เยอะหรอกพี่ ประมาณยี่สิบสองคน รวมลุง ป้า แล้วก็หลาน ๆ ฝั่งแอนตัน”
เธอตอบอย่างสบาย ๆ
“พวกเราจะอยู่กันสองอาทิตย์นะ เพราะงั้นช่วยเตรียมห้อง ปูผ้าปูที่นอน แล้วก็ทำความสะอาดให้เรียบร้อยก่อนพวกเราไปถึงด้วย แล้วอย่าลืมซื้อของเข้าบ้านนะ แม่สามีฉันอยากกินซีฟู้ดกับสเต๊กทุกวัน อย่าประหยัดล่ะ เดี๋ยวฉันขายหน้าครอบครัวสามี โอเค แค่นี้นะ บ๊ายบาย!”
ตู๊ด… ตู๊ด… ตู๊ด…
เธอตัดสายก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร
ฉันเบิกตากว้าง
ยี่สิบสองคน? สองสัปดาห์?
แถมยังสั่งให้ฉันเป็นทั้งแม่บ้านและสปอนเซอร์ค่าอาหาร ในบ้านที่ฉันยังแทบไม่ได้พักเลยด้วยซ้ำ?
เธอคิดว่าฉันเป็นโรงแรมห้าดาวฟรีหรือไง?
แต่แทนที่จะโทรกลับไปโวยวาย ฉันกลับยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา
ฉันไม่เถียงแม้แต่คำเดียว
ถ้าเธออยากได้บริการระดับวีไอพี ฉันก็จะจัดให้แบบที่เธอไม่มีวันลืม
## การเอาคืนแบบเงียบ ๆ แต่แสบสัน
แทนที่จะโมโห ฉันเปิดโน้ตบุ๊กและเริ่มลงมือทำตามแผน
อย่างแรก ฉันโทรหา Elite Getaways บริษัทบริหารบ้านพักตากอากาศและบริการจัดเลี้ยงระดับลักชัวรีที่แพงและเข้มงวดที่สุดในจังหวัด
ฉันคุยกับผู้จัดการชื่อคุณลอเรนโซ
“คุณลอเรนโซ สัปดาห์หน้าจะมีแขกมา 22 คน พัก 14 วัน” ฉันอธิบาย
“ฉันต้องการทีมงานเต็มรูปแบบ ทั้งคอนเซียร์จ เชฟสองคน แม่บ้าน และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตลอด 24 ชั่วโมง รวมถึงบุฟเฟต์ซีฟู้ดและสเต๊กคุณภาพพรีเมียมทุกวัน”
“รับทราบครับคุณมายา เดี๋ยวผมส่งใบเสนอราคาและสัญญาให้ครับ”
“เดี๋ยวก่อนค่ะ” ฉันพูดต่อ และนี่คือส่วนสำคัญที่สุดของแผน
“อย่าออกใบแจ้งหนี้ในชื่อฉัน ให้ระบุชื่อคุณโคลอี้ การ์เซีย เป็นแขกหลักและผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่าย และที่สำคัญที่สุด… ห้ามใครเข้าบ้าน และห้ามเสิร์ฟอาหารแม้แต่มื้อเดียว จนกว่าเธอจะชำระเงินเต็มจำนวนในวันที่มาถึง”
“เข้าใจแล้วครับคุณมายา ทางเราจะจัดการให้เอง”
หลังจากจัดการรายละเอียดทั้งหมด รวมถึงส่งสำเนาบัตรประชาชนของโคลอี้ให้เรียบร้อย ฉันก็เก็บกระเป๋า
ฉันจองตั๋วชั้นหนึ่งไปญี่ปุ่น เพื่อพักผ่อนคนเดียวอย่างสงบ และปล่อยให้บ้านอยู่ในความดูแลของบริษัทมืออาชีพ
จากนั้นฉันส่งข้อความหาโคลอี้
“สวัสดีโคลอี้ พี่จัดเตรียมห้องพักและอาหารสำหรับทั้ง 22 คนเรียบร้อยแล้ว จะมีคนคอยต้อนรับตอนพวกเธอไปถึง ขอให้สนุกนะ”
## วันแห่งการมาถึง
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
ขณะที่ฉันกำลังจิบชาเขียวมัทฉะร้อน ๆ ในคาเฟ่แห่งหนึ่งที่เกียวโต โทรศัพท์ของฉันก็สั่นไม่หยุด
สายที่ไม่ได้รับทั้งหมดมาจากโคลอี้
### เกมที่สนุกที่สุดแห่งปี
ตามที่คุณลอเรนโซเล่าให้ฉันฟังในคืนนั้น เหตุการณ์เกิดขึ้นดังนี้
สิบโมงเช้า รถบัสท่องเที่ยวคันใหญ่จอดหน้าบ้านพักริมทะเลของฉัน
โคลอี้ลงจากรถพร้อมหมวกปีกกว้างและแว่นกันแดดราคาแพง พลางอวดต่อหน้าญาติฝ่ายสามี
“มาทางนี้เลยค่ะทุกคน! บ้านนี้เป็นของพี่สาวฉันเอง แต่ฉันสั่งให้เธอเตรียมทุกอย่างไว้ให้แล้ว อยู่กันตามสบายเลยนะ!”
แต่เมื่อพวกเขาเดินมาถึงประตู กลับไม่พบฉัน
มีเพียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างใหญ่สองคน และคอนเซียร์จในชุดยูนิฟอร์มสุดเนี้ยบ ซึ่งก็คือคุณลอเรนโซ
จากด้านนอก แขกทั้ง 22 คนมองเห็นการจัดเตรียมสุดหรูภายในบ้านได้อย่างชัดเจน
โต๊ะยาวเต็มไปด้วยล็อบสเตอร์สด สเต๊กชิ้นโต แชมเปญ และผลไม้นานาชนิด
สระว่ายน้ำอินฟินิตี้ส่องประกายระยิบระยับ และผ้าเช็ดตัวเนื้อนุ่มถูกจัดวางไว้อย่างสวยงาม
ญาติฝ่ายสามีของโคลอี้ถึงกับตาโต
“ว้าว! น้องสาวเธอสุดยอดจริง ๆ โคลอี้ มีพนักงานบริการด้วย!”
แม่สามีของเธอพูดด้วยความตื่นเต้น
โคลอี้เดินตรงไปหาคุณลอเรนโซอย่างมั่นใจ
“สวัสดีค่ะ ฉันโคลอี้ การ์เซีย น้องสาวเจ้าของบ้าน เปิดประตูได้เลย แขกของฉันหิวกันหมดแล้ว”
คุณลอเรนโซยิ้มอย่างสุภาพ ก่อนหยิบแท็บเล็ตและใบแจ้งหนี้ยาวเหยียดออกมา
## ใบแจ้งหนี้มูลค่ามหาศาลและความอับอายต่อหน้าทุกคน
“ยินดีต้อนรับสู่ Maya’s Luxury Retreat ครับ คุณการ์เซีย”
คุณลอเรนโซกล่าว
“คุณมายาได้แจ้งรายละเอียดทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งที่พักระดับห้าดาว บุฟเฟต์สเต๊กและซีฟู้ดพรีเมียมแบบไม่จำกัด รวมถึงบริการดูแลบ้านสำหรับแขก 22 คน ตลอด 14 วัน”
“เยี่ยมเลย งั้นเปิดประตูได้แล้วค่ะ”
โคลอี้พูดพลางเอื้อมมือไปจับลูกบิด
“ขออภัยครับคุณผู้หญิง”
คุณลอเรนโซยื่นมือขวางไว้ พร้อมส่งใบแจ้งหนี้ให้
“ตามระเบียบของ Elite Getaways ลูกค้าต้องชำระยอดทั้งหมดก่อน เราจึงจะสามารถเปิดบ้านและเริ่มให้บริการอาหารได้”
โคลอี้ขมวดคิ้ว
“ยอดชำระอะไร? พี่สาวฉันเป็นเจ้าของบ้านนะ! พวกเราพักฟรี!”
“ตัวบ้านเป็นทรัพย์สินของคุณมายาก็จริงครับ แต่บริการ อาหาร และบุคลากรทั้งหมดที่คุณร้องขอ มาจากบริษัทของเรา”
คุณลอเรนโซตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเป็นมืออาชีพ
“ใบแจ้งหนี้ถูกออกในชื่อของคุณ และยอดรวมสำหรับแขก 22 คน ตลอด 14 วัน พร้อมอาหารระดับพรีเมียม อยู่ที่ **1,700,000 บาท** ครับ ไม่ทราบว่าจะชำระด้วยเงินสด บัตรเครดิต หรือโอนผ่านธนาคาร?”
กรามของโคลอี้แทบหลุด
ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี
“หะ… หนึ่งล้านเจ็ดแสนบาทงั้นเหรอ?!”…
“ใช่ครับ” คุณลอเรนโซตอบพลางยิ้มอย่างสุภาพ “ราคานี้รวมค่าวัตถุดิบนำเข้า ค่าบริการของเชฟ แม่บ้าน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และค่าบริการจัดการแบบ Exclusive ทั้งหมดแล้วครับ”
บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันตา รถบัสท่องเที่ยวคันใหญ่ยังคงติดเครื่องยนต์อยู่ด้านหลัง ญาติทั้ง 22 คนของแอนตันที่ยืนออกันอยู่ตรงทางเข้าเริ่มกระซิบกระซาบกัน
“โคลอี้… นี่มันเรื่องอะไรกัน? ไหนเธอบอกว่าพี่สาวเธอเตรียมของฟรีไว้ให้พวกเราไง?” แม่สามีของเธอเริ่มส่งสายตาไม่พอใจและใช้น้ำเสียงกดดัน “แล้วสเต๊กกับล็อบสเตอร์พวกนั้นล่ะ? ฉันหิวจะแย่แล้วนะ ทำไมยังไม่ให้พวกเราเข้าบ้านอีก?!”
แอนตัน สามีของเธอ รีบเดินเข้ามาดูใบแจ้งหนี้ในมือของคุณลอเรนโซ พอเห็นตัวเลข 1,700,000 บาท เขาก็หน้าถอดสี รีบดึงแขนโคลอี้ออกไปคุยกระซิบด้วยความลนลาน
“โคลอี้! เธอไปทำอีท่าไหนให้พี่มายาเอาบริษัทบ้า ๆ นี่มาจัดการ? เงินเกือบสองล้านบาทพวกเราจะไปเอามาจากไหน บัตรเครดิตฉันมีวงเงินแค่ห้าหมื่น!”
โคลอี้ตัวสั่นด้วยความโกรธและความอับอายอย่างถึงที่สุด ต่อหน้าญาติ ๆ ของสามีที่เธอเพิ่งคุยโวไว้ว่าตัวเองเป็น “แขกวีไอพี” และควบคุมทุกอย่างได้ บัดนี้เธอกลับถูกล็อกอยู่หน้าประตูบ้านลักชัวรีอย่างน่าสมเพช เธอรีบกดโทรศัพท์หาฉันซ้ำ ๆ เป็นสิบสาย
แต่ในตอนนั้น ฉันกำลังนั่งละเลียดของหวานอยู่ในร้านอาหารหรูที่เกียวโต มองดูหน้าจอโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดด้วยความบันเทิงใจ ก่อนจะกดตัดสายแล้วส่งข้อความสั้น ๆ กลับไปหาเธอ:
“พี่จัดเตรียมทุกอย่างให้ตามที่เธอสั่งเป๊ะ ๆ เลยนะโคลอี้ ทั้งห้องพัก อาหารซีฟู้ด และสเต๊กพรีเมียมสำหรับ 22 คน เพื่อไม่ให้เธอต้องขายหน้าครอบครัวสามี ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย… ในเมื่อเธอเป็นคนออกปากเชิญแขกมาเอง แขกก็เป็นฝั่งสามีเธอ เจ้าของงานก็คือเธอ เพราะฉะนั้นการจ่ายเงินเองมันก็สมควรแล้วนี่นา ขอให้สนุกกับวันหยุดนะ!”
เมื่อโคลอี้อ่านข้อความจบ เธอกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจจนหน้าดำหน้าแดง
จุดจบของคนชอบเกาะ
คุณลอเรนโซยังคงทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยมและเยือกเย็น เขามองนาฬิกาข้อมือแล้วพูดขึ้นว่า “คุณผู้หญิงครับ ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้ว หากยังไม่มีการชำระเงินตามระบบ ทางเราจำเป็นต้องทิ้งอาหารพรีเมียมทั้งหมดนี้ และขอเชิญให้พวกคุณออกจากพื้นที่ส่วนบุคคลของคุณมายาทันทีครับ”
“พวกเราไม่มีเงินจ่ายหรอก! ยกเลิกบริการทั้งหมดเลย! ฉันจะพาทุกคนเข้าพักเอง พี่สาวฉันอนุญาตแล้ว!” โคลอี้ตะโกนอย่างขาดสติ
“ไม่ได้ครับ สัญญาระบุชัดเจนว่าหากยกเลิกในวันเข้าพัก จะถูกปรับเต็มจำนวน และหากไม่มีการชำระเงิน ทางเราจะดำเนินคดีตามกฎหมายข้อหาฉ้อโกงทันที และที่สำคัญ… คุณมายาสั่งล็อกระบบประตูบ้านดิจิทัลจากทางไกลแล้ว แขกที่ไม่ได้รับอนุญาตไม่สามารถเข้าพักได้ครับ”
เมื่อความจริงปรากฏว่าโคลอี้ไม่มีปัญญาจ่าย และแผน “กินฟรีอยู่ฟรี” พังทลายลง ญาติฝ่ายสามีของเธอที่เคยยิ้มแย้มก็เปลี่ยนท่าทีทันที
“โธ่เอ๋ย! นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็ราคาคุย!” ป้าของแอนตันบ่นอุบ “หลอกให้พวกเรานั่งรถบัสมาตั้งไกลเพื่อมาดมกลิ่นสเต๊กเนี่ยนะ?”
“โคลอี้! เธอทำให้ฉันขายหน้าที่สุด!” แม่สามีของเธอแผดเสียงใส่ ก่อนจะหันหลังเดินกลับขึ้นรถบัส “แอนตัน! พาแม่กลับกรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้! งานรวมญาติบ้าบออะไรนี่ช่างมันแล้ว!”
ญาติ ๆ ทั้ง 22 คนพากันเดินกระแทกเท้ากลับขึ้นรถบัสท่องเที่ยวด้วยความโมโหและหิวโหย แอนตันหันมาตะคอกใส่โคลอี้ด้วยความโกรธจัดที่ทำให้ตระกูลของเขาต้องอับอาย ก่อนจะทิ้งเธอไว้ที่หน้าประตูบ้านและขึ้นรถตามครอบครัวของเขาไป
บทสรุป: บทเรียนราคาแพง
โคลอี้ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้อยู่บนกระเป๋าเดินทางหน้าประตูรั้วบ้านพักริมทะเลของฉันอย่างไร้ทางสู้ รถบัสแล่นจากไปพร้อมกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับครอบครัวสามีที่ร้าวฉานจนยากจะประสาน แถมเธอยังต้องแบกรับหนี้สินและคดีความจากบริษัทจัดการที่ฉันจ้างมาอีกด้วย
หลังจากทริปญี่ปุ่นสิ้นสุดลง ฉันเดินทางกลับมายังบ้านพักตากอากาศที่บาตังกัส บ้านสะอาดเอี่ยม ปราศจากความวุ่นวายของคน 22 คนที่หวังจะมาทำลายความสงบของฉัน
โคลอี้โทรหาฉันอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีน้ำเสียงหยิ่งผยองหรือคำสั่งอีกต่อไป มีเพียงเสียงสะอื้นและคำขอโทษซ้ำ ๆ
“พี่มายา… หนูขอโทษ หนูรู้ซึ้งแล้ว…”
ฉันฟังเสียงเธอพลางมองออกไปที่เส้นขอบฟ้าและคลื่นทะเลที่ซัดสาด “โคลอี้… พี่รักเธอเพราะเธอเป็นน้อง แต่จำไว้ว่าหยาดเหงื่อและความฝันของพี่ ไม่ใช่ของฟรีไว้ให้เธอเอาไปปรนเปรอความอวดดีของตัวเอง”
ฉันวางสายช้า ๆ ก่อนจะเอนกายลงบนเก้าอี้ริมสระว่ายน้ำอินฟินิตี้ จิบแชมเปญอย่างมีความสุขในบ้านพักริมทะเลในฝัน… ที่เป็นของฉันคนเดียวอย่างแท้จริง