ลูกสาวของแม่บ้านมาค้างที่บ้านเราทุกสุดสัปดาห์*

*ลูกสาวของแม่บ้านมาค้างที่บ้านเราทุกสุดสัปดาห์**

ลูกสาวของแม่บ้านของเรามาค้างที่บ้านทุกสุดสัปดาห์เสมอ

เพราะรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณแม่ของเธอที่รับใช้ครอบครัวเรามานานหลายปี ฉันจึงยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้มาตลอด

จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อฉันกลับถึงบ้าน ก็พบว่ารหัสผ่านประตูถูกเปลี่ยนไปแล้ว แถมยังมีโน้ตแผ่นหนึ่งติดอยู่หน้าประตู

**“ห้ามหมาที่มาอาศัยบ้านคนอื่นเข้ามา”**

ฉันดึงกระดาษแผ่นนั้นออก เคาะประตู แล้วถามแม่บ้านของเรา ป้าลูซิง ว่า

“ป้าคะ นี่มันหมายความว่ายังไง?”

ชานทัล ลูกสาวของเธอ กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา เธอมองมาด้วยสีหน้ารำคาญก่อนพูดว่า

“อ่านหนังสือไม่ออกเหรอ? หน้าด้านจริง ๆ มาอาศัยบ้านคนอื่นอยู่ทุกวัน ไม่รู้จักอายบ้างหรือไง? ถ้าไม่มีที่อยู่ก็นอนไปข้างถนนสิ! ฉันเกลียดพวกหมาในบ้านที่คอยเกาะคนอื่นกินที่สุด!”

ฉันยืนนิ่ง ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น

ป้าลูซิงรีบเดินเข้ามาหาฉันแล้วกระซิบเบา ๆ

“คุณหนูคะ ขอโทษด้วยค่ะ ลูกสาวฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นแค่แม่บ้านที่ทำงานอยู่ที่นี่ ฉันเลี้ยงเธอเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยมาตลอด และเธอไม่ชอบอยู่บ้านร่วมกับคนอื่น”

“คุณหนูยังมีบ้านอีกหลังที่ตากาไตย์ไม่ใช่หรือคะ? ต่อไปนี้ทุกสุดสัปดาห์ที่ลูกสาวฉันมาที่นี่ คุณหนูก็ไปอยู่ที่นั่นแทนเถอะค่ะ จะได้ไม่รบกวนเธอ”

พูดจบ เธอก็ปิดประตูใส่หน้าฉันทันที

ฉันยืนอยู่หน้าบ้าน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแจ้งตำรวจอย่างเงียบ ๆ

“สวัสดีค่ะ มีคนบุกรุกและยึดบ้านของฉัน รบกวนส่งเจ้าหน้าที่มาด่วนด้วยค่ะ”

## บทที่ 1

ฉันไม่เคยคิดเลยว่า ตัวเองซึ่งเป็นลูกสาวของนักธุรกิจที่ร่ำรวยที่สุดในเมือง จะถูกด่าว่าเป็น “คนมาอาศัยบ้านคนอื่น”

ที่สำคัญ บ้านหลังหรูนี้เป็นของฉันเอง

ยี่สิบนาทีหลังจากแจ้งตำรวจ รถสายตรวจคันหนึ่งก็มาจอดหน้าประตูบ้าน

ทันทีที่ตำรวจสองนายลงจากรถ ป้าลูซิงก็รีบวิ่งออกมาเปิดประตู สีหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ

“คุณหนูคะ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงเรียกตำรวจ?”

ฉันเพียงมองเธอโดยไม่ตอบ

ตำรวจนายหนึ่งถามขึ้นว่า

“คุณคือบุคคลที่คุณธาเลียแจ้งความว่าบุกรุกและยึดบ้านของเธอใช่ไหม?”

ป้าลูซิงรีบอธิบายทันที

“ไม่ใช่ค่ะคุณตำรวจ! นี่เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ฉันเป็นแม่บ้านของคุณธาเลียและดูแลบ้านหลังนี้อยู่”

“ลูกสาวฉันแค่มาพักผ่อนค่ะ บังเอิญว่ากุญแจดิจิทัลเสียช่วงบ่าย พอช่างมาซ่อม รหัสเลยเปลี่ยนโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้มีการยึดบ้านอะไรทั้งนั้น”

เธอชี้ไปที่ประตูพร้อมยิ้มแหย ๆ

“เห็นไหมคะคุณตำรวจ ฉันก็เปิดประตูให้ทันทีเลย”

ตำรวจหันมามองฉัน

“คุณธาเลีย ต้องการดำเนินคดีต่อหรือไม่ครับ?”

ฉันกำลังจะพูด แต่ป้าลูซิงก็รีบเข้ามาอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“คุณหนูคะ ชานทัลไม่มีพ่อมาตั้งแต่เด็ก ฉันเลี้ยงเธอมาคนเดียว ตอนนี้เพิ่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัยและมีศักดิ์ศรีสูงมาก เพราะขาดความรักตั้งแต่เล็ก เธอเลยอ่อนไหวเป็นพิเศษ”

“ถ้าเธอรู้ว่าฉันเป็นแค่แม่บ้าน ฉันกลัวว่าเธอจะรับไม่ได้”

“ที่ฉันทำทั้งหมดก็เพื่อให้ลูกสบายใจ คุณหนูได้โปรดเถอะค่ะ ฉันรับใช้ครอบครัวคุณหนูมาสิบสองปีแล้ว ครั้งนี้ช่วยเข้าใจฉันสักครั้งนะคะ”

เมื่อเธอพูดถึงพ่อแม่ของฉัน ใจฉันก็อ่อนลง

ป้าลูซิงทำงานกับครอบครัวเรามานานสิบสองปี

ตอนที่แม่ป่วย เธอคือคนที่คอยอยู่ข้างกายแม่ตลอด

วันที่แม่เสียชีวิต เธอร้องไห้หนักที่สุด

ต่อหน้าโลงศพแม่ เธอเคยสัญญาว่าจะดูแลฉัน

และเธอก็ทำเช่นนั้นจริง ๆ

บ้านถูกดูแลอย่างเรียบร้อยเสมอ และเธอปฏิบัติกับฉันเหมือนลูกแท้ ๆ

แม้แต่ตอนรับโบนัส เธอก็มักปฏิเสธอยู่หลายครั้งก่อนจะยอมรับ

สามเดือนก่อน ชานทัลสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับฉันได้สำเร็จ

ด้วยความสงสาร ฉันจึงอาสาออกค่าเล่าเรียนให้เธอทั้งหมดตลอดสี่ปี

วันนั้นป้าลูซิงร้องไห้ด้วยความซาบซึ้ง และสัญญาว่าจะไม่มีวันลืมบุญคุณของฉัน

แต่ตั้งแต่เดือนก่อน ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป

## บทที่ 2

จากเดิมที่บอกว่าจะมาแค่ “ไม่กี่วัน” กลับกลายเป็นตารางประจำทุกสุดสัปดาห์

ทุกคืนวันศุกร์ ชานทัลจะมาที่บ้าน และกลับเช้าวันจันทร์

ช่วงแรก เธอแค่ถ่ายรูปในห้องนั่งเล่นลงโซเชียลมีเดีย เพื่อสร้างภาพว่าเป็นลูกคนรวยต่อหน้าเพื่อนมหาวิทยาลัย

ฉันพอเข้าใจได้

ใครล่ะจะไม่อยากดูดีในสายตาคนอื่น?

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรำคาญ คือสายตาที่เธอมองฉัน

เต็มไปด้วยความรังเกียจและดูถูก ราวกับว่าฉันเป็นหนี้เธอ

ครั้งหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังดูโทรทัศน์ เธอพูดพลางปิดจมูกว่า

“น่ารำคาญจริง ๆ บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้แท้ ๆ แต่ทำไมมีกลิ่นคนจนล่ะ?”

ตอนแรกฉันคิดว่าบ้านอาจมีกลิ่นแปลกจริง ๆ จึงขอให้ป้าลูซิงทำความสะอาด

แต่หลังจากนั้น ชานทัลก็ยิ่งเกินไปเรื่อย ๆ

เธอฉีดสเปรย์ฆ่าเชื้อใส่เก้าอี้ที่ฉันเพิ่งนั่ง

บางครั้งก็เอาผ้าคลุมแบบใช้แล้วทิ้งมาปูโซฟาก่อนที่ฉันจะนั่ง

หลายครั้งฉันยังเห็นเธอโยนของที่ฉันเคยจับทิ้งอีกด้วย

ทุกครั้งที่ฉันถาม ป้าลูซิงก็มักตอบเหมือนเดิม

“ขอโทษค่ะคุณหนู ลูกแค่ต้องการรักษาความสะอาดให้คุณ”

ฉันเลือกจะมองข้าม เพราะกำลังยุ่งกับการเรียนและช่วยดูแลธุรกิจของครอบครัว

จนกระทั่งเย็นวันนี้

เมื่อเห็นกระดาษแผ่นนั้นติดอยู่หน้าประตู ฉันจึงเข้าใจ

ชานทัลเชื่อจริง ๆ ว่าฉันคือคนที่มาอาศัยอยู่ในบ้านของตัวเอง

ตอนแรกฉันอยากสั่งสอนพวกเขา

แต่เพราะป้าลูซิงคอยอ้อนวอนและรับปากว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก ฉันจึงยอมอีกครั้ง

หลังจากนั้น ชานทัลก็ไม่เคยปรากฏตัวอีก

แต่ปัญหาใหม่กลับเกิดขึ้น

ของในบ้านเริ่มหายไปทีละอย่าง

เหล้าราคาแพง ชุดจานหรู เสื้อผ้าแบรนด์เนม

ป้าลูซิงมักมีข้ออ้างเสมอ

บ้างก็บอกว่าแตก บ้างก็บอกว่าพัง หรือหายไปที่ร้านซักรีด

ฉันยังคงปล่อยผ่าน เพราะนึกถึงความทุ่มเทที่เธอมีต่อครอบครัวเรามานาน

จนกระทั่งถึงวันเช็งเม้ง

หลังจากไปไหว้หลุมศพพ่อแม่ ฉันแวะไปทำความสะอาดวิลล่าของครอบครัวที่ตากาไตย์

พ่อกับแม่รักบ้านหลังนั้นมาก

ที่นั่นเต็มไปด้วยความทรงจำ

แต่ทันทีที่ไปถึงหน้าประตู ฉันก็ต้องชะงัก

ประตูรั้วเปิดอ้า และมีเสียงเพลงจากงานปาร์ตี้ดังสนั่นออกมาจากข้างใน

## บทที่ 3

โลกทั้งใบของฉันเหมือนพังทลาย เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ขวดเหล้า ซองขนม และก้นบุหรี่เกลื่อนเต็มพื้น

โซฟาราคาหลายสิบล้านเต็มไปด้วยรอยไหม้จากบุหรี่

พรมราคาแพงของแม่เปื้อนคราบเครื่องดื่มและโคลน

ของตกแต่งที่พ่อซื้อมาจากต่างประเทศถูกใช้เป็นพร็อพถ่ายรูป หรือไม่ก็แตกกระจายอยู่ตามมุมห้อง

ฉันโกรธจนตัวสั่น

บ้านที่ฉันทะนุถนอมมาตลอด ถูกปฏิบัติราวกับเป็นกองขยะ

กลางห้องนั่งเล่น ฉันเห็นชานทัลนั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกลุ่มเพื่อนจากมหาวิทยาลัย

“ชานทัล ครอบครัวเธอรวยจริง ๆ! แค่วิลล่าสำหรับพักผ่อนยังหรูขนาดนี้เลย!”

“ใช่! ฉันลองค้นในอินเทอร์เน็ต ภาพวาดพวกนั้นมูลค่าหลายสิบล้านบาทเลยนะ!”

“พระเจ้า! แม่ของเธอเป็นนักธุรกิจหญิงมหาเศรษฐีจริง ๆ สินะ!”

ชานทัลยิ้มอย่างภาคภูมิใจ รับคำชื่นชมเหล่านั้น

“เรื่องแค่นี้ธรรมดามาก พวกเธออยู่กับฉัน รับรองว่าจะไม่ขาดอะไรเลย”

ในจังหวะนั้นเอง เธอหันมาเห็นฉันยืนอยู่ที่หน้าประตู

รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันที

เธอเดินตรงมาหาฉันอย่างรวดเร็ว

**เพียะ!**

ฝ่ามือหนัก ๆ ฟาดลงบนใบหน้าของฉัน

เพื่อนทุกคนตกตะลึง

“ยัยคนจน! ตามฉันมาถึงที่นี่ทำไม?!” เธอตะโกน

จากนั้นก็ชี้หน้าฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม

“ทุกคน นี่ไง ธาเลีย ‘หมาในบ้าน’ ที่ฉันเล่าให้พวกเธอฟังบ่อย ๆ!”

บทที่ 4: ความอดทนสิ้นสุดลง

เสียงฝ่ามือกระแทกใบหน้าของฉันดังสนั่นไปทั้งห้องนั่งเล่น เพื่อนของชานทัลพากันกระซิบกระซาบและมองฉันด้วยสายตาดูถูก ชานทัลกอดอก เชิดหน้าขึ้นราวกับเป็นเจ้าหญิงผู้สูงส่ง

“ฉันบอกแม่แล้วใช่ไหมว่าให้ไล่แกออกไป! ยังจะหน้าด้านตามมาขอเงิน หรือมาขโมยของที่วิลล่าตากาไตย์ของครอบครัวฉันอีก? สภาพซอมซ่อแบบนี้ อย่ามาทำให้เพื่อน ๆ ฉันเสนียดสายตา ออกไป!”

ฉันเอามือกุมแก้มที่ชาดิก ความร้อนผ่าวบนใบหน้าไม่ได้เกิดจากความเจ็บ แต่เกิดจากความโกรธที่พุ่งทะลุขีดสุด ฉันมองไปรอบห้อง… รูปภาพของพ่อแม่ที่มีคราบไวน์สาดกระเซ็น พรมผืนโปรดของแม่ที่พังยับเยิน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีและบุญคุณสิบสองปีของป้าลูซิงในใจฉัน… มันได้ตายลงไปในวินาทีนี้เอง

“เธอบอกว่า… นี่คือวิลล่าของครอบครัวเธอเหรอ ชานทัล?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ไร้ความปรานี

“ก็ใช่สิ! ไม่งั้นจะเป็นของแกหรือไง ยัยหมาอาศัย!”

ฉันไม่ตอบ แต่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดปุ่มโทรออกด้วยระบบเปิดลำโพง สายตรงถึง “ทนายประจำตระกูล” และ “ผู้บัญชาการตำรวจท้องที่” ทันที

“คุณทนายคะ ช่วยเตรียมหลักฐานสัญญากรรมสิทธิ์วิลล่าตากาไตย์ บัญชีทรัพย์สินแบรนด์เนมและเหล้านอกที่หายไปจากบ้านใหญ่ รวมถึงเอกสารการเป็นผู้อุปถัมภ์ทุนการศึกษาของ ‘ชานทัล’ ส่งให้สถานีตำรวจด่วนที่สุดค่ะ” ฉันสั่งการเสียงเฉียบขาด “และผู้กำกับคะ มีกลุ่มวัยรุ่นบุกรุกทรัพย์สินส่วนบุคคล ทำลายทรัพย์สินมูลค่าหลายสิบล้าน และฉันสงสัยว่าอาจมีการมั่วสุมสิ่งผิดกฎหมาย รบกวนส่งกำลังเจ้าหน้าที่มาปิดล้อมวิลล่าเดี๋ยวนี้ค่ะ!”

ชานทัลและเพื่อน ๆ เริ่มหน้าถอดสี แต่ชานทัลยังคงปากดี “แกขู่ใคร?! คิดว่าจ้างนักแสดงมาคุยโทรศัพท์แล้วฉันจะกลัวเหรอ?!”

ไม่ถึงสิบห้านาที เสียงไซเรนรถตำรวจนับสิบคันดังกระหึ่มขึ้น พร้อมกับเจ้าหน้าที่ติดอาวุธที่บุกเข้ามาล้อมวิลล่าทุกทิศทาง ในวินาทีนั้น ป้าลูซิงที่เพิ่งเดินถือถุงขยะเข้ามาจากหลังบ้าน ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นกองทัพตำรวจ

บทที่ 5: ความจริงที่แหลกสลาย

“คุณหนูธาเลีย! เกิดอะไรขึ้นคะ?!” ป้าลูซิงร้องไห้โฮ พยายามจะวิ่งเข้ามาจับมือฉัน แต่ถูกตำรวจกั้นไว้

ชานทัลรีบวิ่งไปหาแม่ของเธอ “แม่! อีคนใช้คนนี้มันเรียกตำรวจมาไล่หนู! แม่จัดการมันเลย ไล่มันออกไป!”

“เพียะ!!”

คราวนี้เป็นเสียงฝ่ามือของป้าลูซิงที่ตบเข้าใบหน้าของลูกสาวตัวเองอย่างแรง ชานทัลล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความช็อก

“แม่… ตบหนูทำไม?”

“อีลูกโง่! แกทำอะไรลงไป?!” ป้าลูซิงร้องไห้จนตัวสั่นเทิ้ม หันมาคลานเข่ากราบแทบเท้าฉัน “คุณหนูคะ! ป้าขอโทษ! ป้าผิดไปแล้ว ป้าไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเลยเถิดขนาดนี้ ชานทัล… ชานทัลไม่ใช่เจ้าของบ้าน! คุณหนูธาเลียต่างหากที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ และเป็นลูกสาวของมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในเมือง! เงินค่าเทอมของแก รถที่แกขับ ของที่แกใช้… มันเป็นเงินของคุณหนูทั้งหมด!!”

คำสารภาพของป้าลูซิงเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของชานทัลและเพื่อน ๆ ทุกคนในห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบกริบ เพื่อน ๆ ของเธอหันมามองชานทัลด้วยสายตารังเกียจและขยะแขยงที่ถูกหลอกมาตลอด

ชานทัลหน้าซีดเผือด ตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกตกน้ำ เธอมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อ “ไม่จริง… ไม่จริงใช่ไหม? มันเป็นแค่คนอาศัย… มันจะรวยกว่าฉันได้ยังไง…”

บทที่ 6: บทสรุปของคนเนรคุณ

ฉันมองสองแม่ลูกตรงหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่มีอีกแล้วความสงสาร ไม่มีอีกแล้วคำว่าบุญคุณ

“สิบสองปีที่ป้าดูแลครอบครัวฉัน ฉันตอบแทนป้าด้วยเงินเดือนที่สูงกว่าที่อื่นสามเท่า โบนัสก้อนโตทุกปี และส่งเสียลูกสาวป้าเรียนมหาวิทยาลัยหรู แต่สิ่งที่ฉันได้ตอบแทน คือการถูกไล่ไปนอนข้างถนน ถูกตบหน้า และถูกทำลายบ้านที่เป็นความทรงจำของพ่อแม่” ฉันพูดพลางมองไปที่รอยไหม้บนโซฟา

“ป้าลูซิง ป้าเลี้ยงลูกให้เป็นเจ้าหญิงบนความทุกข์ของคนอื่น และเธอก็เป็นแค่เจ้าหญิงกำมะลอที่แต่งตั้งขึ้นมาจากการลักขโมย”

ฉันหันไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจ “ดำเนินคดีให้ถึงที่สุดค่ะ ไม่มีการยอมความใด ๆ ทั้งสิ้น”

“คุณหนู! อย่าจับชานทัลเลยนะคะ! เธอมีอนาคตต้องเรียนต่อ ป้ากราบล่ะค่ะ!” ป้าลูซิงกอดขาฉันร้องไห้แทบขาดใจ ส่วนชานทัลคลานเข้ามาพยายามจะกราบเท้าฉันเช่นกัน “พี่ธาเลีย… หนูผิดไปแล้ว หนูขอโทษ หนูไม่รู้จริง ๆ!”

ฉันสะบัดขาออกอย่างไร้เยื่อใย ตำรวจเข้าควบคุมตัวชานทัลและป้าลูซิงในข้อหาบุกรุก ทำลายทรัพย์สิน และลักทรัพย์สินมูลค่าสูง รวมถึงเพื่อน ๆ ของเธอทุกคนที่ต้องไปให้การที่สถานีตำรวจ

ผลลัพธ์หลังจากนั้น:

• ชานทัล ถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัยทันทีเนื่องจากขาดคุณสมบัติและมีคดีความร้ายแรง เธอและ ป้าลูซิง ถูกศาลตัดสินจำคุกและต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินหลายสิบล้านบาท ซึ่งพวกเธอไม่มีวันหามาจ่ายได้ ต้องชดใช้กรรมในคุกอย่างหมดสภาพ
• ทางด้านฉัน ทนายความได้ทำการยึดทรัพย์สินทุกอย่างที่ป้าลูซิงเคยได้จากตระกูลของเรากลับคืนมาทั้งหมด

ฉันสั่งให้คนงานเข้ามาปรับปรุงวิลล่าตากาไตย์ใหม่ทั้งหมด ขยะทุกชิ้นที่คนพวกนั้นทิ้งไว้ถูกเผาทำลาย ไม่เหลือเศษเสี้ยวของคนเนรคุณอยู่ในชีวิตของฉันอีกต่อไป

ฉันจุดธูปต่อหน้ารูปถ่ายของพ่อกับแม่ในห้องทำงานที่สะอาดสะอ้าน… “พ่อคะ แม่คะ ธาเลียโตขึ้นและปกป้องบ้านของเราได้แล้วนะคะ ต่อจากนี้ไป จะไม่มีหมาลอบกัดตัวไหนเข้ามาเหยียบในบ้านของเราได้อีกแล้วค่ะ”