สามีของฉันนอนนิ่งเหมือน “ต้นไม้” มาหกปีแล้ว แต่ทุกคืนฉันกลับพบกางเกงในผู้ชายแปลก ๆ ฉันเริ่มสงสัย จึงแกล้งทำเป็นไปทำงาน คืนนั้นฉันแอบมองผ่านหน้าต่างห้อง—และสิ่งที่เห็นแทบทำให้หัวใจหยุดเต้น
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า แสงสีม่วงจาง ๆ สาดเข้ามาในห้อง กลิ่นยาลอยอบอวล ฉันค่อย ๆ ลูบผมของดุย—สามีของฉันที่นอนเป็นอัมพาตมาตลอดหกปีหลังอุบัติเหตุอันน่าสลด หลายคนเรียกฉันว่า “ภรรยานางฟ้า” เพราะยอมสละช่วงวัยสาวเพื่อดูแลร่างกายที่เหมือนไร้วิญญาณนี้
แต่เย็นวันนั้น ตอนที่ฉันก้มลงจะจูบหน้าผากเขา ฉันกลับชะงัก
กลิ่นไม้จันทน์ผสมควันบุหรี่ลอยเข้าจมูก
ดุยไม่สูบบุหรี่ และป้าตัน แม่บ้านของเราก็ไม่สูบ
คืนนั้น ฉันเปิดลิ้นชักตู้
ข้างในมีกางเกงในผู้ชายแบบแปลก—ไม่ใช่แบบที่ฉันเคยซื้อให้ดุย
ฉันเรียกป้าตันมาที่ครัว ทำเหมือนคุยสบาย ๆ
“ป้า วันนี้มีแขกมาหรือเปล่า ทำไมห้องมีกลิ่นแปลก ๆ”
ป้าตันตกใจ รีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน
“ไม่มีค่ะคุณผู้หญิง ตั้งแต่คุณออกไป ฉันก็แค่ทำความสะอาดกับดูแลคุณดุย ประตูก็ล็อก ไม่มีใครเข้ามาเลย”
น้ำเสียงของเธอจริงใจ ฉันเชื่อเธอ
ถ้าอย่างนั้น ก็เหลือแค่คนเดียว: เตวียต—พยาบาลส่วนตัวที่ใส่แว่นหนา ใบหน้าสงบนิ่งเสมอ
เมื่อฉันถามเรื่องอาการของดุย เธอเพียงขยับแว่น
“สัญญาณชีพของคุณดุยยังคงปกติดีค่ะ ไม่ต้องกังวลมาก การดูแลผู้ป่วยในภาวะผักต้องใช้เวลานาน”
น้ำเสียงของเธอราบเรียบ
เรียบเกินไป
เหมือนไม่มีอารมณ์ใด ๆ เลย
คืนนั้น ฉันแกล้งทำเป็นออกไปทำงานกะดึก ล็อกประตูหน้าบ้านจากด้านนอก แล้วอ้อมไปทางสวนหลังบ้าน ฉันกลั้นหายใจขณะขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด จากหลังม่านหน้าต่างห้อง ฉันแอบมองเข้าไป—
และสิ่งที่ฉันเห็น ทำให้ทั้งร่างสั่นเทา
แสงไฟในห้องสลัวลงจนเกือบมืดสนิท มีเพียงโคมไฟหัวเตียงที่ส่องให้เห็นเงาตะคุ่ม
ภาพตรงหน้าทำให้ฉันแทบเสียสติ ดุยที่ฉันเชื่อมาตลอดหกปีว่านอนนิ่งเป็น “ต้นไม้” บัดนี้เขากำลัง นั่งอยู่บนขอบเตียง เขาสวมกางเกงในตัวที่ฉันเห็นในลิ้นชัก ในมือถือบุหรี่ที่จุดทิ้งไว้จนควันลอยฟุ้ง ท่าทางของเขาดูแข็งแรงและทะมัดทะแมง ไม่หลงเหลือเค้าลางของผู้ป่วยอัมพาตเลยแม้แต่น้อย!
แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อกยิ่งกว่า คือ เตวียต พยาบาลสาวที่ฉันไว้ใจ เธอกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา มือของเธอไม่ได้ถือเข็มฉีดยาหรือเครื่องวัดความดัน แต่เธอกำลังนับปึกธนบัตรจำนวนมหาศาลจากกระเป๋าเอกสารใบหนึ่ง
“คืนนี้ของจะมาลงที่ท่าเรือตอนตีสอง” ดุยพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงพลัง เป็นน้ำเสียงที่ฉันไม่ได้ยินมาหกปีเต็ม “บอกพวกนั้นว่าคราวนี้ห้ามพลาด ถ้าตำรวจระแคะระคาย ฉันจะฆ่าพวกมันทิ้งให้หมด”
เตวียตเงยหน้าขึ้น ยิ้มเย็นยะเยือกที่ฉันไม่เคยเห็น “คุณดุยไม่ต้องห่วงค่ะ ทุกคนคิดว่าคุณเป็นศพเดินได้ไปแล้ว ใครจะไปสงสัยมหาเศรษฐีที่เป็นอัมพาตล่ะคะ? แม้แต่เมียโง่ๆ ของคุณก็ยังเชื่อสนิทใจ”
ดุยหัวเราะในลำคอพลางพ่นควันบุหรี่ออกมา “ผู้หญิงคนนั้นดูแลฉันดีเกินไปจริงๆ… แต่น่าเสียดาย อีกไม่นานงานใหญ่ของฉันจะจบลง และเมื่อวันนั้นมาถึง เธอคงต้อง ‘หาย’ ไปตามระเบียบ จะได้ไม่มีใครรู้ความลับเรื่องการฟอกเงินและค้ายาของเรา”
ความจริงที่โหดร้ายกว่าความตาย
หัวใจของฉันหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม ความรักและการเสียสละหกปีของฉันถูกเหยียบย่ำจนไม่มีชิ้นดี ดุยไม่ได้ประสบอุบัติเหตุจนเป็นอัมพาตจริงๆ แต่เขา “จัดฉาก” ทั้งหมดเพื่อใช้ร่างกายที่ป่วยบังหน้าการทำธุรกิจมืด โดยมีเตวียตเป็นทั้งผู้ช่วยและคนส่งข่าวสาร
ฉันถอยหลังกรูดจนเกือบจะตกจากบันไดไม้ เสียงฝีเท้าของฉันทำให้ดุยชะงัก สายตาที่เฉียบคมของเขาหันขวับมาทางหน้าต่างทันที!
“ใครน่ะ!” ดุยตวาดพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือของเขารวมไปที่ปืนที่ซ่อนอยู่ใต้หมอน
บทสรุป: การตอบโต้ของ “ภรรยานางฟ้า”
ฉันรีบกระโดดลงจากบันไดและวิ่งหนีออกไปในความมืด แต่ฉันไม่ได้หนีไปเปล่าๆ มือของฉันยังกำ โทรศัพท์มือถือ ที่เปิดโหมดบันทึกวิดีโอไว้แน่น ทุกคำพูดและทุกท่าทางของเขาถูกบันทึกไว้หมดแล้ว
ฉากจบที่พลิกผัน:
- การจับกุม: เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ตำรวจที่ฉันแอบประสานงานไว้ล่วงหน้า (เพราะฉันเริ่มสงสัยตั้งแต่เห็นกางเกงในแปลกๆ) ก็บุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์
- จุดจบของคนลวงโลก: ดุยพยายามจะกลับไปนอนแสร้งเป็นอัมพาตบนเตียง แต่หลักฐานในมือถือของฉันและควันบุหรี่ที่ยังคละคลุ้งทำให้เขาดิ้นไม่หลุด เขาและเตวียตถูกรวบตัวคาหนังคาเขา
- ชีวิตใหม่: ฉันฟ้องหย่าและยึดทรัพย์สินทั้งหมดที่เขาสร้างขึ้นบนความทุกข์ของคนอื่นและหยาดเหงื่อของฉัน
หกปีที่เสียไปอาจเรียกคืนมาไม่ได้ แต่จากนี้ไป “ภรรยานางฟ้า” คนนี้ จะไม่ยอมให้ใครมาหลอกใช้ความเมตตาเป็นเครื่องมืออีกเด็ดขาด!